Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - 4 Kerstplaten

Wanneer de dagen korter worden en er geen blad meer aan de bomen zit weet je dat er geen ontsnappen meer aan is, kerstmuziek. Jarenlang heb ik me er tegen verzet. Blegh, ik moest er niks van hebben. Altijd maar weer diezelfde nummers, kunnen ze niet eens wat anders draaien? Een paar jaar terug heb ik de strijd maar opgegeven en dat was een hele opluchting. Het hoort er nou eenmaal bij en ach, een groot deel van de bekende singles is natuurlijk wel tijdloos en heeft zeker wel kwaliteit. Alleen ‘All I Want for Christmas Is You’, daar blijf ik jeuk van krijgen. Je moet ook niet té veel willen natuurlijk. Maar een beetje variatie qua kerstmuziek kan nog steeds geen kwaad. Daarom vier kerstplaten voor je als eens wat anders wilt dan Mariah Carey, Wham! en Chris Rea.

Ray Charles – The Spirit of Christmas (1985)

De stap van soul naar kerst is natuurlijk maar een kleine en Ray Charles laat zien hoe je dat doet zonder voor de gemakkelijkste weg te kiezen. De naam Ray Charles is me zeker niet vreemd, maar eerlijk is eerlijk, echt veel muziek ken ik nog niet van de beste man. Maar dit nodigt zeker wel uit om eens wat meer van zijn muziek te gaan luisteren. Want wat heeft de man een geweldige stem zeg, echt prachtig gewoon. En dan te bedenken dat ‘The Spirit of Christmas’ relatief laat in Charles’ carrière zit. De man maakte vanaf eind jaren 40 al singles en heeft in de loop van zijn leven maar liefst 62 platen uitgebracht.

Voor een plaatje uit de 80s klinkt ‘The Spirit of Christmas’ opvallend tijdloos. Slecht de gitaarsound verraad qua klank dat het album bijna 40 jaar geleden is opgenomen. Het is een lekker soulachtig kerstplaatje met de nodige jazz invloeden geworden. En dat klinkt erg lekker moet ik zeggen, geen belegen kerstliedjes maar mooie uitvoeringen van een aantal klassiekers en nieuwe nummers.

Alleen de jazzy opener ‘What Child Is This?’ is al geweldig. Een mooi ingetogen begin om na 1,5 minuut los te barsten in een uitgesponnen instrumentale trip. Erg fijn gearrangeerd ook, iets wat eigenlijk wel voor alle nummers geldt. Ondanks het feit dat Charles weinig zingt op dit nummer is het wel een hoogtepunt. Maar er valt zeker meer te genieten. Zelfs de voor de hand liggende kerstkrakers zoals ‘Santa Claus Is Comin’ to Town’, ‘Rudolf’ en ‘Winter Wonderland’ zijn goed uitgevoerd en weet Charles naar zijn hand te zetten. Ook zijn er nog een viertal nieuwe nummers waarvan met name ‘All I Want for Christmas’ en ‘Christmas Time’ er mogen zijn. Op de geremasterde cd staat ook nog een duet (‘Baby, It’s Cold Outside’) met Betty Carter die ook zeker niet verkeerd is.

Charles heeft met ‘The Spirit of Christmas’ een kerstplaat gemaakt zonder teveel cliché elementen zoals kerstbelletjes te gebruiken. Het resultaat is enorm sfeervol en wanneer Charles begint te zingen laat hij je voor de rest van het album niet meer los. Hopelijk wordt hij snel weer wat beter leverbaar en op Spotify gezet want het is een absolute aanrader binnen het genre!

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Roger Taylor - Happiness? (1994)

Vandaag is het Mental Health Day, zeker in de coronacrisis met voorlopig weinig perspectief op verbetering is dat geen overbodige luxe. Ook een goed moment om stil te staan bij de vraag; wat is geluk? Voor mijzelf is dit een zoektocht en een worsteling die al bijna 15 jaar duurt. Toch probeer je het dagelijks in de kleine dingen te vinden, iets wat het leven zin geeft. Al is het maar een klein stap, misschien dat Roger Taylor met ‘Happiness?’ een zetje in de goede richting kan geven.

Zeg je Roger Taylor, dan doet dat vast nog niet bij iedereen een belletje rinkelen. Zeg je Queen, dan wordt dat een heel ander verhaal. Taylor is de drummer van de band en heeft met onder andere ‘Radio Gaga’, ‘A Kind of Magic’, ‘These Are The Days of Our Lives’ en ‘Heaven for Everyone’ een aantal grote hits geschreven. Zijn nummers staan vaak in contrast met de bombastische sound waar Queen vooral bekend om staat. Meer recht toe recht aan, puur en direct. Naast dat Taylor een vet potje kan drummen kan hij ook behoorlijk goed zingen. Zijn stem doet me erg aan Rod Stewart denken, een wat hoge rauwe stem met een typische rasp. Op de oude Queen nummers nam hij vaak de hoogste stemmen van de koortjes voor zijn rekening (Galileooooo, For meeeeeee). Niet iedereen is fan van zijn zang maar ik luister graag naar zijn stem en hij kan er wat mij betreft prima mee door als leadzanger.

Taylor heeft van alle Queen bandladen de meeste soloplaten gemaakt en had daarnaast zijn hobbyband The Cross. Daarom was ik het meest nieuwsgierig naar zijn albums. Voor de zomervakantie van 2016 had ik aantal albums van hem om mijn telefoon gezet, maar pas in de kerstvakantie kwam ik aan ‘Happiness?’ toe. Inmiddels was het de laatste dag van mijn vakantie op Bali en tijd om de koffers in te pakken. En daar, aan de andere kant van de wereld, kwam hij meteen goed binnen. Wát een bijzondere sfeer heeft dit album! Daarna werd het een plaat die het ook goed deed tijdens het studeren, zeker in het najaar wanneer het vroeg donker wordt en de bladeren van de bomen vallen. In eerste instantie vooral lekker voor op de achtergrond, maar met elke luisterbeurt trok de muziek ook steeds meer de aandacht. Ook voor de gezellige avonden met vrienden werd dit een favoriet voor op de achtergrond. Daar zit denk ik ook meteen de kern in waarom deze plaat zo veel voor me betekent. Het is fijne muzikaal ‘behang’ maar er valt ook meer dan genoeg te ontdekken.

Maar goed, terug naar het album zelf. Queenzanger Freddie Mercury overleed eind 1991 waardoor de activiteiten rondom Queen (voorlopig) stil werden gelegd. Het verlies van Mercury hakte er flink in bij de bandleden. Brian May stortte zich vrij snel op het afmaken van zijn soloalbum (Back to the Light) en ging hier ook mee op tournee. Taylor had meer tijd nodig om tot zichzelf te komen. Zijn hobbyband The Cross was inmiddels opgeheven zodat hij in 1993 begon aan zijn derde soloalbum. ‘Happiness?’ werd een persoonlijke en een vrij rustige plaat gericht op verwerking van verlies en zoektocht naar hoe het leven weer op te pakken. Taylor’s teksten zijn misschien weinig diepgaand maar des te puurder en oprecht. Eigenlijk een plaat over wezenlijke dingen in het leven. Taylor maakte de plaat grotendeels zelf met hulp van enkele vrienden, waaronder bassist Phil Spalding (Mick Jagger, Elton John). Josh Macrae produceerde met Taylor de plaat, hij was al eerder producer van The Cross en zou later ook betrokken zijn bij live releases van Queen.

Het eerste nummer zet je behoorlijk op het verkeerde been. ‘Nazis 1994’ opent nogal onheilspellend en past qua sfeer eigenlijk niet goed bij de rest van de nummers. Ondanks dat is het toch een intrigerend nummer dat indertijd een behoorlijk controversiële single was. In de UK mag hij zelfs niet meer op de radio gedraaid worden. Heerlijk stuwend ook als de drumloops worden uitgebreid tijdens het nummer. Met het titelnummer is de storm gaan liggen en horen we Taylor op zijn gevoeligst. ‘Happiness’ is een ontzettend mooi melancholisch nummer. Misschien zijn het allemaal wat tegeltjeswijsheden maar het is zo puur en oprecht dat het hem vergeven is. Emotioneel maar toch ook een hoopgevend nummer. ‘Revelations’ is wat luchtiger en rockt zelfs een beetje. Fijne relaxte sfeer en steekt instrumentaal goed in elkaar, ideale luistermuziek.

‘Touch the Sky’ begint met een lang iets wat zweverig instrumentaal intro. Tikkeltje kitscherig misschien maar het bouw wel mooi op en weet altijd wel een gevoelige snaar te raken. Tekstueel is het voor mij een van de mindere nummers van het album maar de refreinen zijn enorm krachtig (die uithalen van Taylor!) en opbeurend waardoor het nummer er zeker mag zijn. Écht bombastisch en Queen achtig wordt het eigenlijk alleen op ‘Foreign Sand’, een nummer samen met de Japanse muzikant Yoshiki (X Japan). Een knap in elkaar stekende powerballad waarop alle registers open worden getrokken. Ben benieuwd hoe dit geklonken zou hebben met Queen, Mercury had het zomaar geschreven kunnen hebben. Wat dat betreft klinkt ‘Freedom Train’ meer als een Taylor song voor Queen. Lekker spannende opbouw en met veel nadruk op percussie. Naar het einde toe mag Taylor lekker los gaan op de drums. Van dit soort nummers had hij er wel meer mogen maken.

En dan keert de rust weer terug. ‘’You Had to be There’’ is enorm melancholisch en mooi in zijn eenvoud. Het weet me op de een of andere manier altijd weer bij de keel te grijpen. Neem bijvoorbeeld de gitaarsolo, simpel maar o zo doeltreffend. ‘The Key’ is vervolgens weer wat luchtiger maar heeft wel een aardige tekst. Misschien een wat minder opvallend nummer in het geheel maar het steekt prima in elkaar. ‘Everybody Hurts Sometimes’ heeft haast een soort soulachtige vibe al heeft Taylor er voor gekozen om het klein te houden met bescheiden achtergrondzang. Een mooi emotioneel nummer. Ben wel benieuwd hoe dit met een gospelkoor had geklonken, de live versie van Queen’s YouTube kanaal is in ieder geval zeer aan te raden.

‘Met ‘Loneliness’ legt Taylor de vinger op de zere plek. Geen poespas maar een pijnlijk rechtdoorzee tekst die door de coronacrisis actueler is dan ooit. Een kort maar behoorlijk intens nummer, prachtig hoe Taylor hierin een bijzondere sfeer weet te vangen. ‘Dear Mr. Murdoch’ kan wederom op een rake tekst rekenen, maar dan gericht aan Rupert Murdoch (eigenaar van sensatieblad The Sun) en alle media aandacht in de aanloop naar Mercury’s overlijden en het gissen naar zijn mogelijke ziekte. De muziek is opvallend tam voor de agressie van de tekst, misschien had dat nog wel iets bijtender gemogen alhoewel het nu wel beter bij de sfeer van de overige nummers past. In ‘Old Friends’ richt Taylor zich nog één laatste keer tot Mercury en neemt hij afscheid van zijn goede vriend en bandgenoot. Emotioneel maar toch ook weer niet té zwaar om het album toch hoopvol af te sluiten. Prachtig nummer en eerbetoon aan de grote zanger.

Waar Roger Taylor’s nummers bij Queen soms wat uit de toon konden vallen weet hij ze bij zijn solo albums (en bij The Cross ook trouwens) het beste tot zijn recht te laten komen. ‘Happiness?’ is voor mij niet alleen zijn beste soloplaat maar überhaupt het beste solo album van een Queenbandlid. Niet elk nummer is een voltreffer en tekstueel zou het soms echt wel wat dieper mogen, maar ze komen wel uit het hart en dat is ook wat waard. Daarnaast is de sfeer fantastisch en vallen er genoeg muzikale details te ontdekken. Ik laat me dit album maar op doktersrecept voorschrijven om elke dag een stapje dichterbij geluk te komen. Wie weet…

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Rush - The Pass (Presto, 1989)

Rush’s drummer en tekstschrijver Neil Peart heeft over van alles en nog wat teksten geschreven. Van sciencefictionverhalen tot het leven in de suburbs en van de ontwikkeling van de atoombom tot liefdesliedjes zonder gebruik te maken van al te veel clichés. Niet voor niets is hij één van mijn favoriete tekstschrijvers binnen het genre, hij weet je altijd tot denken aan te zetten of diep te raken. Met misschien wel het meest emotionele Rush nummer, namelijk ‘The Pass’, snijdt hij een taboeonderwerp op een hartverscheurende manier aan.

Al bijna 16 jaar is Rush mijn favoriete band. De energie, het gevoel, de muzikaliteit en diepe teksten maken dat er nog altijd zoveel te ontdekken valt in hun muziek. ‘Vapor Trails’ was destijds mijn eerste kennismaking met ze, een plaat die ik nog steeds diep koester. Inmiddels bestaan ze niet meer, maar in de bijna 50 jaar dat dit Canadese trio muziek heeft gemaakt hebben ze 20 (inclusief een cover EP) platen uitgebracht die allemaal net even wat anders klinken qua sound. Of je nu iets zoekt wat heavy, poppy of juist meer uitgesponnen is, het geluid van de band bleef zich ontwikkelen terwijl je altijd kon horen dat het Rush was. Gelukkig heb ik de mannen twee keer live mogen zien, waarvan het concert in 2011 mijn eerste echte grote concert was. Daar heb ik nog steeds hele dierbare herinneringen aan. ‘Presto’ is een wat minder bekende en niet zo’n populaire plaat maar heeft met het aangrijpende ‘The Pass’ één van hun allerbeste nummers in huis.

Peart besloot uit onbegrip om met ‘The Pass’ een nummer te schrijven over zelfdoding onder jongvolwassenen. Om dit zorgvuldig aan te pakken en om te voorkomen dat de tekst bol zou komen te staan van clichés, deed hij uitgebreid onderzoek naar verschillende tragische situaties en verhalen van nabestaanden. Zanger en bassist Geddy Lee en gitarist Alex Lifeson zijn er perfect in geslaagd om de emotie van de tekst uit te drukken in muziek die zowel wanhopig als hoopvol klinkt. Lifeson speelt een eenvoudige maar enorm doeltreffende solo waarmee hij laat zien dat een goede gitaarsolo niet per se uit een waterval van noten hoeft te bestaan. Met name de refreinen zijn weergaloos, Lee’s zang in combinatie met de muziek zorgen keer op keer voor een passende emotionele climax. Choosing light over darkness.

Peart omschreef het doel van het nummer als om het ‘romantische imago’ van zelfdoding te ontkrachten. Het is niet eervol of een heldendaad om uit het leven te stappen, maar een tragedie met zoveel leed voor nabestaanden. Peart is realistisch en rijkt je geen directe oplossing voor je problemen aan, maar laat je in ieder geval zien waar deze niet te vinden is. Het leven is niet altijd makkelijk, maar sluit jezelf niet af voor hulp van je vrienden of familie. Gelukkig heeft Peart zelf ondanks de verliezen en mentale inzinking die hij een kleine 10 jaar na het schrijven van ‘The Pass’ zou krijgen, het licht kunnen laten winnen van de duisternis. Ik kan mensen zijn boek ‘Ghost Rider: Travels on the Healing Road‘ van harte aanbevelen. Het is inspirerend om te lezen hoe de man na zoveel leed zichzelf heeft kunnen herpakken. Voor iemand die zelf ook wel eens met zulke issues worstelt betekent dit nummer ontzettend veel voor mij. Het geeft levenskracht en wil om door te zetten, ook op de momenten dat je even niet meer door de dichte mist heen kunt kijken.

Gelukkig is ‘Presto’ verder energiek en luchtig genoeg om niet in een grafstemming te blijven hangen, al heeft de plaat best wel zijn melancholische momenten. De wat lichte, weeïge productie zal daar ook wel de nodige invloed op hebben en past daar wat mij betreft perfect bij. Voor veel mensen is het een punt van kritiek, maar ik heb eigenlijk geen moeite met hoe ‘Presto’ klinkt. Het contrasteert wat mij betreft mooi met hun meer bombastischere jaren 80 albums en het zwaardere geluid wat vanaf ‘Counterparts’ terug zou komen. Het is daarmee één van hun meest toegankelijke albums uit hun carrière geworden. ‘Presto’ betekende eveneens weer een transitie naar een ander geluid. Na hun vorige plaat ‘Hold Your Fire’ vond Lifeson het inmiddels door keyboard en synthesizers gedomineerde geluid wel welletjes en stuurde aan op een meer gitaar georiënteerde sound. Er zijn nog genoeg toetsen gespeeld door Lee te horen op het album, maar wel duidelijk meer als een ondersteunend instrument. Lifeson is daarmee meer aanwezig maar door het wat lichtere gitaargeluid zeker niet dominant. Hij weet als geen ander hoe de muziek in te kleuren met mooie gelaagde gitaarpartijen. Lee en Peart blijven een innovatieve ritmesectie die hier en daar zelfs wat funky uit de hoek komen. Voor mij als bassist valt hier weer flink te genieten van hun fantastische spel.

Kant A is wat mij betreft goud en kan zich zo meten met de vorige fantastische platen die ze gemaakt hebben. ‘Show Don’t Tell’ opent spannend, een tikkeltje ruig en funky. Heerlijke bas solo ook! Grappig om te lezen dat dit nummer nog de nummer 1 positie in de Amerikaanse rockhitlijsten heeft behaald. Van ‘Chain Lightning’ kan ik nog steeds kippenvel krijgen. Het intro, de tekst, (de gebroken gitaarakkoorden in) het refrein, het is één en al magisch voor mij. Ook ‘War Paint’ weet een gevoelige snaar te raken met een mooi refrein en emotioneel outro. ‘Scars’ is één van de weinige bijna dansbare nummers van de band. Experimenteel met focus op ritme, maar wat mij betreft zeker geslaagd met wederom een rake tekst (en een sequencer in plaats van een basgitaar). Ook titelnummer ‘Presto’ is sterk gearrangeerd en heeft een ontroerende tekst. Overigens het enige nummer van het album wat ik live heb mogen zien. Het nummer zou enkel tijdens de ‘Time Machine Tour’ van 2010 en 2011 live gespeeld worden.

Tot zover eigenlijk gewoon een perfecte plaat, maar op de tweede helft staan ‘Superconductor’ en ‘Anagram (For Mongo)’, wat ik dan weer twee van Rush’s slechtste nummers vind. Er valt muzikaal en tekstueel best wel wat te genieten, maar de nummers zijn voor Rush begrippen flauw en gewoon niet goed genoeg. ‘Hand Over Fist’ is een degelijke track maar ook té standaard om echt Rushwaardig te zijn. Gelukkig is de oproep tot de aanpak van klimaatverandering ‘Red Tide’ fantastisch. Sterk gearrangeerd en het is smullen van nog wat orgelpartijtjes in het refrein. Ook ‘Available Light’ is prachtig, een hoopvolle afsluiter met een mooi emotioneel zingende Lee.

Alhoewel ik Presto niet een van de beste Rush platen vind (al zegt dat meer over hun andere platen), is het er toch eentje die ik vrij vaak uit de kast pak. Het zal toch wel de licht melancholische toon zijn die mij zo aanspreekt, verpakt in frisse toegankelijke nummers. Er valt zeker nog een hoop moois te ontdekken na hun ‘gouden periode’.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Rush - Vapor Trails (2002)

Waar kun je beter beginnen met schrijven dan bij één van de belangrijkste albums van je muzikale ontdekkingsreis? Zeker na het overlijden van Rush drummer en tekstschrijver Neil Peart kan het geen kwaad om dit album onder de aandacht te brengen. De Canadese rockband, naast Peart bestaande uit Geddy Lee (zang, basgitaar) en Alex Lifeson (gitaar) heeft bijna twintig studioalbums uitgebracht. Het knappe aan Rush is dat ze altijd herkenbaar zijn maar nooit echt hetzelfde klinken. Hun catalogus is divers, hardrock in hun vroege jaren, eind jaren 70/begin jaren 80 was het 'klassiek' progressive rock wat de klok sloeg, in de jaren 80 een meer 'poppy' sound met gebruik van keyboards en in de jaren 90 zijn ze langzaam weer wat steviger geworden. De verschillende stijlen zorgen ervoor dat Rushfans ieder zo zijn eigen favoriete albums/perioden hebben. Waar de meeste fans het wel eens over zullen zijn is dat dit album zeker niet tot hun beste behoort. Toch is het één van de belangrijkste albums die zij ooit gemaakt hebben. Een therapeutische plaat die de band na een pauze van bijna vier jaar weer bij elkaar bracht na de tragedies in het leven van Peart.

Eerst even kort iets over mijn band met Vapor Trails. Dit album is misschien wel het belangrijkste album voor mijn muzikale ontwikkeling geweest. Maar waarom nou juist dít album? Het was het voorjaar van 2009, ik was een jaar of 14/15 en uitgekeken op de muziek die op dat moment populair was. Op zoek naar iets nieuws kwam ik uit bij de soundtrack van een oude videogame (Need for Speed: Hot Pursuit 2) waarin een aantal rocknummers zaten die me wel aanspraken. Een daarvan was 'One Little Victory', de openingstrack van dit album. Nieuwsgierig naar meer kwam ik er achter dat ze het album bij de bibliotheek hadden (waar de bieb nog goed voor kan zijn als je niet leest). Het magische moment toen na het bekende eerste nummer 'Ceiling Unlimited' werd ingezet zal ik nooit meer vergeten. Dít is het, dít is wat ik zoek! De harde gitaren, de stevige maar ook melodieuze bas, het stuwende drumwerk en die toch wel aparte stem van Lee, zoiets had ik niet eerder gehoord. Sindsdien ben ik niet alleen fan van Rush, maar werd ik ook verliefd op het hele genre rock/metal.

Toen Rush in de zomer van 1997 de tour van hun vorige album Test for Echo af had gerond overleed de enige dochter van Peart bij een auto-ongeluk. Alsof dit nog niet zwaar genoeg was overleed zijn vrouw enkele maanden later aan de gevolgen van kanker. Peart verloor hiermee ook zichzelf en besloot om alles achter zich te laten, op de motor te springen en een tocht van bijna 90.000 kilometer te maken over het Amerikaanse continent. Voor Rush leek dit het einde te zijn. Om toch iets om handen te hebben maakte Lee in deze periode zijn eerste en tot nu toe enige soloalbum (My Favorite Headache). Tijdens de opnames van dit album liet Peart weer van zich horen en gaf hij aan terug te willen keren naar de band. Begin 2001 trok men richting de studio en begon een lang proces van veertien maanden om aan de plaat te werken, het langste wat de band ooit aan een album heeft gewerkt.

Sinds zijn komst bij de band heeft Peart de rol van tekstschrijver op zich genomen. Waar hij in eerste instantie sci-fi teksten schreef, schoof hij in de loop van de jaren steeds meer op naar maatschappelijke onderwerpen. Op Vapor Trails is hij persoonlijk geworden en heeft hij zijn ziel bloot gelegd. De teksten beschrijven zijn rouw, de zoektocht naar zichzelf en hoe hij zich terug heeft gevochten. Er is niet echt sprake van een conceptalbum, maar opvallend is wel de verwijzing naar tarotkaarten. Elk nummer is aan een tarotkaart gekoppeld en bevat verwijzingen naar zijn toebedeelde kaart.

Vapor Trails is misschien wel het meest heavy album wat de band ooit heeft gemaakt. De muziek komt voornamelijk uit de vele jamsessies van Lee en Lifeson. Het geheel klinkt hierdoor minder 'bedacht' dan voorheen, waarmee Vapor Trails een andere weg in lijkt in te slaan ten opzichte van hun vorige albums. Ondanks de stevige gitaren van Lifeson is het met name Lee die zich laat gelden op Vapor Trails. Lee speelt meer akkoorden op zijn basgitaar en speelt vaak de melodie waar Lifeson meer voor een vaste bodem zorgt door voornamelijk slaggitaar te spelen. Vapor Trails is tevens het enige Rush album waar geen echte gitaarsolo's op staan. Lifeson speelt wel verschillende leadgitaarpartijen (zeker op de remix versie van het album), maar deze zijn meer in dienst van de nummers zonder dat hij nadrukkelijk de hoofdrol pakt. Daarnaast is dit een van de weinige albums van Rush waarop geen enkele keyboards te horen zijn, iets wat met name Lifeson graag wilde. Ook noemenswaardig is dat Lee qua zang zich helemaal uitleeft op Vapor Trails. Waar hij op het vorige album van Rush (Test for Echo) wat ingehouden zong, durft hij hier opnieuw de hoogte in te gaan met zijn stem en klinkt hij echt bezield. Daarnaast is hij meer met harmonieën gaan experimenteren waardoor zijn zangpartijen kleurrijker wordt. Peart drumt zoals altijd geweldig maar drukt op dat gebied geen hele uitdrukkelijke stempel op deze plaat.

De albumopener 'One Little Victory' knalt meteen je speakers uit met Peart's krachtige drums. Zó heavy als hier klonk Rush zelden. Muzikaal is het nummer opgebouwd uit verschillende spontane gitaarpartijen van Lifeson die zijn samengevoegd door Lee. Na jaren van afwezigheid is dit nummer er om je te laten weten dat ze terug zijn. En hoe! Met een weerfenomeen als metafoor gaan we door met 'Ceiling Unlimited', het nummer waar voor mij de vonk over sloeg. Krachtig intro en een mooie tekst, aangevuld met een geweldige bassolo van Lee maken het nummer af. In de remix versie is wat leadgitaar toegevoegd waardoor het nummer net wat completer is. Een van de meest beladen nummers is het daaropvolgende 'Ghost Rider', geschreven over de ervaringen van Peart's roadtrip. Het is een van de nummers waar het meest aan gewerkt is van de hele plaat om tekst en muziek met elkaar samen te brengen. Het heeft geloond want 'Ghost Rider' bevat één van Peart's mooiste en meest emotionele teksten die hij ooit heeft geschreven. Het verdriet druipt er vanaf, maar oh zo mooi.

Het bijzonder heavy nummer 'Peaceble Kingdom' was in eerste instantie bedoeld als een instrumentaal nummer, maar is op aandringen van de producer toch van tekst voorzien. Met de aanslagen van 11 september 2001 in het achterhoofd was dit het laatste nummer dat werd voltooid voor het album. Ik betwijfel of het nummer als instrumentaal boeiend genoeg was geweest. Hoewel het muzikaal een krachtig statement is had het misschien wel wat meer verfijndheid qua muziek kunnen gebruiken. Juist een van de eerst geschreven nummers voor het album is 'The Stars Look Down'. Overweldigd door door de grootsheid maar teergelijktijd ook de machteloosheid van heelal, vraagt Peart zich af waar het allemaal goed voor is. Hoewel de tekst en Lee's gelaagde zang fascinerend zijn pakt het nummer met toch niet helemaal. Het is zeker niet slecht maar voor mij wel duidelijk het minste nummer van het album.

Een momentopname uit Peart's diepe dalen, dat is 'How It Is'. Een kort en pakkend nummer met een treurige tekst. Lifeson voegt in de coupletten verschillende akoestische gitaren en mandola toe, iets wat in de remix versie duidelijk beter uit de verf komt dan de originele mix. Op hun allerlaatste tour hebben ze dit nummer voor het eerst enkele keren live gespeeld. Met het titelnummer 'Vapor Trail' wordt het verdriet doorgezet. Het nummer heeft een inktzwarte tekst, deels uit een gedicht wat werd opgedragen bij de uitvaart van Peart's dochter. Toch is muzikaal krachtig en op de een of andere manier ook hoopgevend. In de loop van de jaren ben ik dit nummer meer gaan waarderen. Een van de hoogtepunten op het album is 'Secret Touch'. Een heavy en beladen nummer over Peart's terugkeer naar 'the land of the living and loving'. Zonder twijfel heeft het nummer één van de mooiste refreinen van het album. Instrumenteel gaan de remmen los in de break om op het einde naar een mooi outro toe te werken.

'Earthshine' heeft verschillende gedaantes gekend voordat het in deze vorm om het album terecht is gekomen. Tekstueel lag de basis al lang, een soort liefdeslied met het natuurverschijnsel waarbij de schaduw van de aarde terugkaatst via de maan als metafoor. Lifeson's gitaartoon is zwaar en knalt meteen aan het begin al op je af, om vervolgens in de bridge een subtiele gitaarlead te spelen. Sowieso een mooie sectie. Een klein nummer is 'Sweet Miracle'. Als één van de (relatief) 'softere' nummers van het album is 'Sweet Miracle' hoopgevend en beladen. Ook een nummer wat me vroeger eigenlijk niet zoveel deed maar in de loop van de tijd is gegroeid. De bridge heeft me op de een of andere manier altijd een beetje aan U2's 'One' doen denken.

Na de verdrietige nummers duiken we in de wereld van de dromen en de lessen die we hieruit kunnen leren in 'Nocturne'. Alhoewel ik het refrein niet helemaal goed uit de verf vind komen, wordt dit goed gemaakt door de toch wel mooie coupletten. Al met al een van de wat minder opvallende nummers van Vapor Trails, ondanks een aantal leuke instrumentale stukken. Met 'Freeze' werd een nieuw deel van de voormalige 'Fear' trilogie geboren, een serie nummers uit de jaren 80 waarin angst het centrale thema is ('The Enemy Within' van Grace Under Pressure, 'The Weapon' van Signals en 'Witch Hunt' van Moving Pictures). Qua sound is 'Freeze' natuurlijk niet te vergelijken met de eerdere delen, maar tekstueel doet het er niet voor onder. Muzikaal is het een goed voorbeeld waarbij de gitaar enkele akkoorden herhaald en waar de basgitaar meer de lead neemt. Het album sluit enigszins luchtig af met 'Out of the Cradle'. Met vertrouwen kijkt Rush en in het bijzonder Peart de toekomst in. Alhoewel het na een emotionele rit fijn is om vrolijk af te sluiten kan ik niet ontkennen dat het in zijn geheel niet een enorm sterk nummer is en voor mij de op een na minste van het album. De mooie tekst en een aantal instrumentale stukken maken het toch een aardige afsluiter.

Voor de nerds nog even iets over de productie. De eerste mix van het album was een hels karwei om uit te voeren. Lifeson en Peart trokken zich terug en Lee kreeg te taak het album te mixen. Lifeson, die een golfvakantie had genomen, moest het resultaat beoordelen op basis van de stereo-installatie van zijn auto. Tijdens het masteren is de mix beschadigd geraakt en is de sound overstuur geworden. Het gevolg is dat de originele mix erg hard klinkt met weinig dynamiek (een typisch slachtoffer van de 'Loudness War'). De heren waren hier zelf ook niet bepaald tevreden over en koesterende lange tijd de behoefte om een nieuwe mix uit te brengen. Voor het verzamelalbum 'Retrospective III' werden 'One Little Victory' en 'Eartshine' met succes geremixed wat er toe leidde dat in 2013 het gehele album eenzelfde behandeling kreeg (de versies op 'Retrospective III' zijn niet dezelfde als op de heruitgave van 2013). De nieuwe mix is sindsdien de standaard geworden. De muziek krijgt meer ademruimte, er zijn meer details hoorbaar en het klinkt in zijn geheelheid een stuk dynamischer. Tegelijkertijd klinken met name de drums wat stijver en vind het ik jammer dat een aantal van Lee's hogere zangpartijen naar achteren gehaald zijn in de mix. Uit sentimenteel oogpunt blijf ik een zwak houden voor de originele mix, maar zeker als je nog niet met het album bekend bent is de remix absoluut de versie om voor te gaan (deze versie staat ook op Spotify).

Al met al een heel verhaal, maar dat verdient deze plaat ook wel. Het is een album wat voor mij veel betekend en nog belangrijker, voor de band en in het bijzonder Peart. Wat voor Metallica 'St. Anger' was, is Vapor Trails voor Rush (overigens is het laatst genoemde album een stuk beter geslaagd wat mij betreft). Is dit de ideale instapper om Rush te leren kennen? Eerlijk is eerlijk, niet echt. Het is weinig representatief voor Rush's andere platen, minder verfijnd en een stuk rauwer dan ze meestal klinken. Toch is het ook een stuk puurder en persoonlijker, misschien is dat wel wat me zo aanspreekt. Vapor Trails is op momenten bikkelhard maar het snijdt door je ziel, in ieder geval door die van mij.