Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Tame Impala - Let It Happen (Currents, 2015)

Een wat luchtiger nummer deze keer. Een collega tipte mij deze band waar hij zwaar fan van is, Tame Impale. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik de door Kevin Parker geleide band alleen maar van naam kende. Een goed voornemen voor dit jaar was ook om de muzikale horizon eens wat te gaan verbreden en niet te veel in dezelfde rock bubbel te blijven hangen. “Welke plaat van ze moet ik eens proberen?”, vroeg ik aan mijn collega. “Sowieso ‘Currents’!” was zijn antwoord.

Nou, ‘Let It Happen’ dan maar, geef je er maar aan over. En man, wat een lekkere trip is dit openingsnummer van ‘Currents’. Het is aardig uitgesponnen maar doordat het nummer steeds subtiel veranderd blijft het goed behaphaar en boeiend tegelijkertijd. Parker weet een fijne sfeer te scheppen met een track waar je zowel in je eentje op kunt trippen als op los kunt gaan op de dansvloer. Een oorwurm eerste klas en een erg verslavend nummer wat al de nodige keren op repeat heeft gestaan.

‘Let It Happen’ is voor mij wel meteen het hoogtepunt van de plaat, maar ‘Currents’ is in zijn geheel een hele fijne plaat zonder zwakke momenten. Aan Parker’s (hoge) stem heb ik even moeten wennen maar bevalt mij nu eigenlijk wel prima. Het songmateriaal is toegankelijk maar wel instrumentaal interessant genoeg om te blijven boeien. Daar zijn de nummers gelaagd genoeg voor. Er zijn wat lekkere uptempo tracks zoals ‘The Moment’, ‘Reality in Motion’ en ‘The Less I Know The Better’ met zijn gouden baspartij. Als bassist zijnde is het sowieso smullen van de lekkere funky lijntjes waarmee Parker een stevige basis aan de nummers geeft. Het heeft mij er in ieder geval al toe gezet om weer wat vaker de basgitaar op te pakken.

Toch is het niet alleen maar luchtig. Nummers als ‘Yes I’m Changing’ (mooi toetsenwerk!), ‘Eventually’, ‘Past Life’, ‘’Cause I’m A Man’ en ‘Love/Paranoia’ zijn eigenlijk best wel moody met een toch wat treurige ondertoon. De teksten over het eindigen en ontdekken van nieuwe relaties helpen daar natuurlijk ook wel bij. Dit zorgt voor de nodige afwisseling waardoor het geheel nog wat sterker wordt. Ook de wat langere afsluiter ‘New Person, Same Old Mistakes’ is erg geslaagd een hoogtepunt.

Mijn collega omschreef de plaat als ‘feelgood’, maar zó vrolijk vind ik hem eigenlijk nou ook weer niet. Tuurlijk, er zijn genoeg nummers die zeker muzikaal een wat vrolijkere vibe hebben, maar het is op momenten eigenlijk best wel melancholisch. Laat dat nou net iets zijn waar ik erg gevoelig voor ben en graag zoek in muziek. En dat te bedenken dat Parker de nummers zowel allemaal zelf geschreven, gezongen, gespeeld als geproduceerd heeft! Ik ken deze plaat nog niet zo lang maar ga hem de komende periode zeker vaker draaien en verder kennismaken met de muziek van Tame Impala.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - The Who - WHO (2019)

The Who behoort tot de dinosauriërs van de hedendaagse muziek. De band bestaat al dik 55 jaar en is nog steeds alive and kicking. Zo goed als dan, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon zijn al vele jaren niet meer onder ons maar zanger Roger Daltrey en gitarist Pete Townshend houden de band in leven. Veel platen worden er niet meer gemaakt, de laatste dateert uit 2006 (‘Endless Wire’) en dat was het eerste album sinds begin jaren 80. De band is daarentegen actiever on the road en geeft nog regelmatig concerten. Townshend stelde voor hun laatste tour alleen wel een belangrijke eis, geen tour zonder een nieuw album. En ja hoor, met ‘WHO’ hebben de heren na dertien jaar een nieuwe plaat opgenomen.

Daltrey en Townshend worden op ‘WHO’ bijgestaan door enkele gastmuzikanten. Zo zijn drummer Zak Starkey (zoon van Ringo Starr) en bassist Pino Palladino al een voor langere tijd betrokken bij The Who en spelen zij mee op het grootste deel van de nummers. Andere grote namen zijn Benmont Tench (Tom Petty & The Heartbreakers) op toetsen en sessiedrummer Joey Waronker (oa. Beck en R.E.M). Opvallend is dat ‘WHO’ behoorlijk energiek en gedreven klinkt. Toch knap als je bedenkt dat de heren ondertussen al een aardig eindje in de zeventig zijn. Daltrey is behoorlijk goed bij stem, al krijgt af en toe een beetje hulp van auto-tune zonder dat echt stoort. Tekstueel is het allemaal niet erg diepgaand maar wel typisch The Who.

Opener ‘All This Music Must Fade’ is direct het hoogtepunt van het album. Een lekkere rocksong die het live ook goed zou doen. Een behoorlijke oorwurm ook want ik heb hem al een tijdje in mijn hoofd zitten, in dit geval zeker geen straf. ‘Ball and Chain’, een herbewerking van het Townshend solonummer ‘Guantanamo’, is dan weer een wat rustiger rocknummer met een mooie opbouw. Het terugkerende toetsenloopje doet een beetje de oude tijden herleven. En op die goede oude tijd wordt teruggekeken in ‘I Don’t Wanna Get Wise’. Niet de meest sterke track maar de tekst tovert wel een enorme glimlach op mijn gezicht. ‘Detour’ is dan weer een lekkere stevige rocker en een van de betere tracks van de plaat.

Helaas begint het niveau hierna wel wat te zakken. ‘Beads On One String’ is niet bepaald sterk en vrij suffig eigenlijk. ‘Hero Ground Zero’ en ‘Street Song’ zijn aardige tracks maar wel aan de middelmatige kant. Met het door Townshend gezongen ‘I’ll Be Back’ gaan we meer de ballad kant op. Het nummer is redelijk origineel qua opbouw maar komt voor mij helaas niet helemaal goed uit de verf.

In de staart van de plaat vinden we dan weer twee wat betere nummers. Townshend’s broer Simon die ook meespeelt op het album en in The Who live band zit draagt ‘Break The News’ aan. Het is vrij glad maar heeft een erg aanstekelijk refrein en is daarmee toch wel een geinige song. Een beetje een guilty pleasure misschien, maar ach ik word er wel vrolijk van en het zou een verademing zijn als ie eens langs zou komen op de radio. ‘Rockin’ in Rage’ trekt dan weer wat steviger van leer en steekt wat minder voor de hand liggend in elkaar wat het nummer wat interessanter maakt. Afsluiter ‘She Rocked My World’ is dan weer heel relaxed en rustig maar helaas niet erg sterk.

Toch ook maar even wat aandacht voor de bonustracks op de Deluxe en Japanse uitgaves, allemaal door Townshend gezongen trouwens.. Het is eigenlijk jammer dat ‘This Gun Will Misfire’ niet op het album zelf staat want dat is best een mooi track die een van de mindere nummers had mogen vervangen. ‘Got Nothing to Prove’ en ‘Sand’ zijn oude opnames uit de jaren 60 en leuke extraatjes. ‘Danny and My Ponies’ is beetje folky achtig maar wordt helaas verpest door de auto-tune. Ongelofelijk zonde om een nummer zo te verminken.

‘WHO’ laat een band horen die nog opvallend vitaal en passievol staat te spelen. Toch knap van de oude rotten die al dik vijftig jaar aan de weg aan het timmeren zijn. Je hoort dat de heren er zin in hebben en dat werkt enorm aanstekelijk. Dat compenseert voor een deel het toch iets wat magere songmateriaal.

Per toeval kwam ik dit album tegen toen ik opzoek was naar de band Tomorrow (met Steve Howe van Yes). Een vrij onbekend West-Duitse band die slechts een jaar of 5 bestaan heeft maar wel degelijk iets in hun mars hadden. Ondertussen heb ik het album nog maar twee keer beluisterd maar ik wilde het toch alvast onder de aandacht brengen van psychedelisch en progressieve rock liefhebbers op deze site.

Ik wist eerst totaal niet wat ik ervan moest verwachten. De cover ziet er wat fout uit en doet vermoeden dat we te maken hebben met een popplaatje. Het is echter een progressieve rockplaat met de nodige psychedelische invloeden. Wat kun je ervan verwachten? Tsja, in het laatste genre ben ik nog niet zo thuis maar het heeft iets weg van Jethro Tull, Focus en Yes denk ik. Zo wordt er bijvoorbeeld fluit gespeeld en heeft een Hammond orgel een prominente rol(ik heb echt een zwak voor die orgelsound). De zangeres zingt een beetje ‘hekserig’, wat de sinistere sfeer op bepaalde nummers versterkt. Ik ben niet zo’n fan van haar stemgeluid maar moet wel zeggen dat het goed bij de sound past. Gelukkig is de zang niet al te prominent aanwezig.

Het album ademt op bepaalde momenten een donkere sfeer uit, maar doet soms ook wat folky aan. Naast dat er ruimte is voor de nodige ‘krachtpatserij’ van diverse bandleden (lange drum solo in The First Seasons After the Destruction ) wordt er op bepaalde momenten ook lekker gerockt. Een nummer wat tot nu toe een diepe indruk heeft gemaakt is het duistere Prayin’ to Satan, met een schitterend dreigend intro. Net alsof je naar een oude horrorfilm zit te kijken. De mainriff is trouwens ook erg lekker. Ook is er ruimte voor rustigere sfeervolle nummers als Grey Auro.

Misschien zijn er op deze site wel wat liefhebbers voor te vinden, Het album is helaas moeilijk verkrijgbaar, maar op internet is het een en ander te vinden. Deze geef ik nog eens wat luisterbeurten en ik zal me ook eens aan hun tweede album wagen. Zeer aan te raden!

Ik geef voor nu 3,5 ster!

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Tower of Power - Soul with a Capital 'S' (T.O.P., 1993)

Yeah, het is lente. Dát vraagt toch wel om minimaal één vrolijker album. En daarvoor zit je bij Tower of Power zeker goed! ‘T.O.P.’ is een plaat waar ik in de loop van de jaren steeds vaker op teruggevallen ben. Wat in eerste instantie een leuk maar niet al te bijzonder album leek, bleek later een groeiplaat te zijn. En met de openingstrack hebben ze een absolute klassieker gemaakt. “The only thing that turns me on is when I hear a soulful song…”

Soul dus, maar wel met een behoorlijke funkfundering. Of eigenlijk toch andersom, Tower of Power is in de basis een soulband die her en der de nodige funk in de mix gooit. Wat meteen opvalt aan ‘Soul with a Capital ‘S’’ is hoe ongelofelijk strak de blazerssectie onder leiding van Emilio Castillo staat te spelen. Niet voor niets dat zij ook als sessiemuzikanten veelgevraagd waren bij andere grote artiesten (denk oa. aan Santana, Elton John, Candy Dulfer en nog veel meer). Ik heb de band zelf twee keer live mogen zien en ook daar maken zij het nog steeds waar. Bijzonder gaaf om mee te maken! Daarnaast had Tower of Power met Rocco Prestia een weergaloze bassist (helaas in 2020 overleden) die ook op ‘Soul with a Capital ‘S’’ de sterren van de hemel speelt. Wat een ongelofelijke groove had deze man! Inmiddels hebben ze met Marc van Wageningen (een Nederlander!) een waardig opvolger gevonden.

‘Soul wih a Capital ‘S’’ is en blijft voor mij één van de fijnste feel-good nummers. Hoe shit je je ook voelt, met deze song gaat eigenlijk altijd de zon wel weer een beetje schijnen. Ook de niet al te serieuze tekst tovert elke keer wel weer een lach op m’n gezicht. Ik ben zelf totaal geen danser, maar bij zo’n nummer als dit is het toch wel erg lastig om niet wat moves uit je mouw (proberen) te schudden. Heerlijk!

Ik leerde Tower of Power via een vriend van de middelbare school kennen die wat meer muziek in de funk en jazz hoek zocht. In die tijd kon je nog cd’s bij de bibliotheek lenen en daar hadden ze deze en ‘Souled Out’. Beide prima platen, al luisterde ik er niet enorm veel naar. Dit veranderde een aantal jaren later. Zo deed hij het opeens goed bij wandelen/sporten (funk geeft energie!) als bij het studeren (door de nodige rustigere balladachtige nummers). Waar ik in eerste instantie de plaat wat wisselvallig vond omdat ik eigenlijk altijd de langzamere nummers skipte, begon ik opeens de afwisseling erg te waarderen. Zo zie je maar weer hoe muziek in de loop van de jaren kan rijpen.

Naast ‘Soul with a Capital ‘S’’ zijn er nog een aantal lekkere dansbare funkkrakers terug te vinden op ‘T.O.P.’. Wat te denken van het op en top 90s aandoende ‘It All Comes Back’ met diepe bas, het heerlijk vrolijke ‘I Like Your Style’ en het tikkeltje ondeugende ‘Come on with It’ (gezongen door Castillo). Probeer daar maar eens stil bij te zitten! Ook het wat meer poppy ‘You’ (gezongen door gitarist Carmen Grillo) is de laatste jaren enorm gegroeid bij mij en is daarmee een klein favorietje geworden. ‘The Real Deal’ is ook een prima funkstamper, al doet de key change bij het laatste refrein (zoals wel vaker) afbreuk aan de rest van de track. Alleen ‘Mama Lied’ met een te vaak herhalend refrein doet het bij mij wat minder goed en is wat aan de melige kant.

Er moet natuurlijk ook wat te zwijmelen zijn en lukt met de ballads op deze plaat zeker wel. Hoewel de hoeveelheid ballads en balladachtige nummers voor zo'n funky plaat misschien wat aan de hoge kant is zijn het prima songs. Eerlijk is eerlijk, ze hebben wat moeten rijpen voordat ik ze heb leren waarderen. Zo is ‘Please Come Back to Stay’ een sterke ballad met een emotionele lading en is ‘Quiet Scream’ door het haast wat onheilspellende randje erg geslaagd (hier werkt de key change dan weer wel). ‘Come to a Decision’ is degelijk maar wat standaard en daardoor voor mij de minste van de drie.

Ook staat er nog wat instrumentaal werk op de plaat. ‘Cruise Control’ brengt me weer terug naar m’n middelbare schooltijd en heeft zowel een feel-good als een licht melancholische vibe. Samen met ‘South of the Boulevard’ zijn het twee sterke jamachtige songs waarbij alle bandleden de mogelijkheid krijgen om te shinen. ‘The Educated Bump Part I’ en ‘II’ zijn leuke fragmentjes die de plaat halverwege onderbreekt en afsluit maar té kort om echt zelfstandige nummers te zijn. Hier hadden ze beter één langer nummer van kunnen maken.

Als laatste toch ook nog even een bijzondere vermelding voor de zanger op ‘T.O.P.’, Tommy Bowes. Hij heeft een stem die zowel de ruigheid van de funk aan kan als de gevoeligheid die ballads nodig hebben. Jammer genoeg is hij geen onderdeel meer van de band. ‘T.O.P.’ is productioneel misschien een tikkeltje aan de gladde kant, maar het geheel is heerlijk afwisselend en opgebouwd uit sterke nummers waardoor het een fijne en boeiende plaat blijft. Het feit dat het album zo gegroeid is in de afgelopen jaren bevestigd dat ook wel. Of het nou lente of een ander seizoen is, van ‘T.O.P.’ valt altijd wel te genieten!