Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Marianne Faithfull - Before the Poison (2004)

Het werd weer eens tijd om een stukje te schrijven. Maar ja, zoveel muziek, zo weinig tijd… Sommige platen maken direct indruk en worden hoe vaker je ze draait een steeds groter deel van je leven. Zo ook ‘Before the Poison’ van Marianne Faithfull. Een bloedmooie en emotionele rollercoaster welke één van mijn favoriete albums is geworden.

Mijn eerste kennismaking met Marianne Faithfull was door Metallica’s ‘The Memory Remains’. Haar bijdrage op dat nummer? “La, da, da, da, la, da, da, da, la, da, da, da” Het ging niet om wat ze zong, maar hoé ze het zong. Wie is dit? Het is niet per se mooi maar wel fascinerend. De stem, versleten, oud, misbruikt, maar vooral ook geleefd. Toch wel nieuwsgierig geworden begon ik wat flarden van haar toen nieuwste plaat ‘Give My Love to London’ te luisteren. En hoewel het niet meteen liefde op het eerste gezicht was had de muziek wel een bepaalde aantrekkingskracht. Toen ik toch het album in zijn geheel een kans gaf viel het kwartje. Die zwaar doorrookte stem heeft een hoop te vertellen en emoties om over te brengen. ‘Give My Love to London’ was daarmee mijn instapper en is een ontzettend mooie plaat. Via de bibliotheek heb ik daarna nog een aantal albums leren kennen en deze, ‘Before the Poison’, maakte misschien wel de meeste indruk.

Marianne Faithfull werd ontdekt bij een feestje van The Rolling Stones in 1964 door hun toenmalige manager Andrew Loog Oldham. Mick Jagger en Keith Richards schreven terwijl zij door Oldham net zo lang in een keuken opgesloten waren tot ze iets hadden haar eerste hit, ‘As Tears Go By’ (The Rolling Stones zouden enige tijd later hun eigen versie opnemen). Dit leidde tot enkele platen en singels in de jaren 60. Faithfull is zelfs te horen in de achtergrondkoortjes op ‘Yellow Submarine’ en ‘All You Need is Love’ van The Beatles. Ze krijgt een relatie met Jagger wat zorgt voor een roerige tijd. Diverse verslavingen stapelen zich op en escaleren na de relatiebreuk en wanneer ze de voogdij over haar zoon verliest onderneemt ze een zelfmoordpoging. Er volgt een tijd die wordt gedomineerd door een heroïneverslaving, het krijgen van anorexia en 2 jaar lang dakloos rondzwerven in London. Halverwege de jaren 70 pakt ze de draad weer voorzichtig op met haar stem als eeuwige herinnering aan deze heftige tijd. Echt, hoe een stem in zo’n relatief korte tijd kan veranderen is bizar. Vergelijk voor de gein eens haar versie van ‘As Tears Go By’ uit 1964 met de opnieuw opgenomen versie uit 1987. Het is een wereld van verschil. Die laatste genoemde versie is zonder enige twijfel favoriet. Haar bekendste plaat, ‘Broken English’ uit 1979, betekende haar definitieve commerciële terugkeer naar succes. Er zouden nog vele platen volgen met vele verschillende samenwerkingen, ze heeft er in het totaal zo’n 22 gemaakt.

Faithfull krijgt op ‘Before the Poison’ hulp van een aantal grote namen. Het grootste aandeel is van de Bitse singer-songwriter PJ Harvey, waarmee ze samen aan de helft van de plaat heeft gewerkt. Vervolgens verzorgt Nick Cave samen met zijn band The Bad Seeds de muziek op drie nummers en helpen Damon Albarn van Blur en Gorillaz en Jon Brion ook mee aan twee nummers (respectievelijk op ‘Last Song’ en ‘City of Quartz’). Alhoewel ik (nog) niet erg bekend ben met de carrières van alle gastartiesten, is het wel duidelijk dat zij een aanzienlijke stempel drukken op de nummers. Ze verschillen best wel van sound, maar gelukkig voelt het ondanks dat toch aan als een geheel. De plaat zou in eerste instantie ‘The Mystery of Love’ heetten en met een andere trackvolgorde uitgebracht worden. Het is over het geheel een nogal zwaarmoedige plaat met enkele lichtere momenten, iets wat de hoes met het kleurgebruik perfect uitstraalt.

Met ‘The Mystery of Love’ wordt gelukkig nog niet té donker begonnen. Het opent de plaat stemmig met Harvey’s gitaarspel. Mooi gebruik van glockenspiel en piano in het laatste deel. Op de een of andere manier roept het een herfstgevoel op. Heerlijk dromerig, laat de verkleurde bladeren maar vallen. ‘My Friends Have’ is dan weer wat meer rockgericht. Het schuurt een beetje, het is haast wat ongemakkelijk. En dát maakt het eigenlijk wel lekker. Harvey is nog wat meer aanwezig als achtergrondzangeres in de refreinen. Met ‘Crazy Love’ wordt het dan weer meer romantisch. Mooi pianowerk en zelfs ruimte voor viool (mooie solo op het einde!). Hierdoor wordt het niet té clichématig, het maakt het een stuk oprechter. Echt een prachtige ballad met Cave and The Bad Seeds.

Vanaf nu begint de stemming wat om te slaan en volgen er enkele donkere emotionele songs. ‘Last Song’ is als de titel al doet vermoeden erg zwaar qua sfeer. Het nummer doet door het een beetje Arabisch aan waardoor het net wat meer drama meekrijgt. Gelukkig vliegt het niet uit de bocht, het is een erg indrukwekkend nummer geworden met een mooie tekst. ‘No Child of Mine’ begint haast angstaanjagend. De piano is subtiel aanwezig maar maakt de coupletten en bridge vrij onheilspellend. Bij de refreinen mag de opgebouwde spanning eruit. Simpel maar wel erg emotioneel en krachtig. De overgang naar het outro voelt wat abrupt, maar zodra Harvey Faithfull bijvalt op zang klopt het helemaal. Het outro is ook te horen als nummer op het PJ Harvey album ‘Uh Huh Her’ die in hetzelfde jaar is uitgebracht.

Met het titelnummer ‘Before the Poison’ wordt het weer wat steviger. Het is in de refreinen bijna grunge achtig. Muzikaal erg duister en de teksten zijn gitzwart, pure wanhoop. De overgangen tussen de eerste twee coupletten en het derde couplet en laatste refrein zorgen met die piano er op de een of andere manier voor dat de spanning ontzettend wordt opgebouwd. IJzingwekkend gewoon, prachtig gedaan door Harvey. Was ‘Crazy Love’ al een prachtig nummer van Cave, ‘There Is a Ghost’ gaat daar misschien nog wel overheen. Een vergelijkbare sound maar dan een stuk zwaarder qua stemming. Magisch en tragisch tegelijkertijd eigenlijk. Een erg ontroerend stuk met een sterke opbouw. Met ‘In the Factory’ lijkt de lucht weer voorzichtig wat op te klaren. Echt zo’n nummer dat in eerste instantie aan je voorbij trekt en zich pas na wat meer luisterbeurten voor je opent. Het begint rustig met de kalme coupletten om vervolgens in de refreinen voor even de hemel open te laten gaan. Mooi subtiel gitaarwerk van Harvey. Hoe vaker ik dit nummer hoor, des te meer het mij raakt.

Bam. In ‘Desperento’ wordt er een geluidsmuur op je afgeknald. De gitaren en violen piepen en vervormen en de orgels gieren. Een soort experiment waarbij het erop lijkt dat Faithfull een gedicht voordraagt over een jammende Cave en zijn Bad Seeds. Het is allemaal een beetje chaos, maar na een hoop zwaarmoedige nummers wel een zeer aangename chaos. Met een fijn baslijntje ook om mee te spelen. En dan zit het er bijna op, het speeldoosje wordt nog één keer opgewonden. ‘City of Quartz’ sluit de plaat op een originele en ontroerende manier af. En hoe zoet de muziek is, zo donker is de tekst. Dat zorgt voor een nogal vreemd maar fascinerend sfeertje. Faithfull zingt het zo ingetogen mogelijk. Langzaam verslapt de spanning op de veer… en stopt het speeldoosje.

Gelukkig is de volgorde van de nummers uiteindelijk aangepast want de flow is wat mij betreft perfect. Faithfull heeft een redelijk beperkt stembereik maar dat heeft ze voor deze muziek helemaal niet nodig. Ze weet met haar gehavende stem elke song met veel passie en emotie te brengen. Daarbij helpt het dat het niet allemaal doorsnee teksten zijn maar dat ze iets poëtisch over zich hebben. Pijn, verdriet, maar op momenten hoopvol. Wat ook knap is, is dat de plaat door de samenwerkingen iets eigentijds (of is het toch tijdloos?) heeft zonder dat het ten koste gaat van authenticiteit. Het is een rijk en divers geheel geworden met louter sterke nummers. De koningin van de tragiek weet zelfs laat in haar carrière nog een meesterwerk te maken. In de afgelopen 5 jaar is dit één van mijn meest dierbare albums geworden.

Weer veel te lang geleden iets geschreven, maar nu het vakantie is toch maar weer eens de tijd nemen om wat stukjes te schrijven. Deze lag al een tijdje bijna klaar op de plank, wat kan de tijd toch snel gaan. Hierbij weer een vervolg bij de Metallica albums!

Metallica keert terug naar hun roots, Death Magnetic komt een stuk minder geforceerd hip over dan voorganger St. Anger. Na jaren van ‘experimenteren’ is dit het eerst album wat terug lijkt te grijpen naar albums als Master of Puppets en ...And Justice for All. Lange nummers in een oldschool sausje, geen laag gestemde gitaren meer en terug naar de sound die Metallica groot heeft gemaakt. Normaal gesproken ben ik niet zo’n super groot voorstander als bands teveel terug willen grijpen naar hun eerdere succes, maar na afgelopen albums denk ik dat Metallica dit zich goed kan veroorloven.

Wat betreft productie, als het de bedoeling was dat dit het hardste album ooit zou worden is dit aardig gelukt. Rick Rubin heeft met zijn zogenaamde ‘loudness war’ behandeling de productie behoorlijk verkloot. Van dynamiek is geen sprake meer, het is een geluidsbrij geworden waardoor het best vermoeiend is om het album uit te zitten, wat erg zonde is want de nummers zijn over het algemeen vrij sterk. Vooral de drums en basgitaar lijden zwaar onder de productie, de drums (met name de snaredrum) klinken door gebrek aan dynamiek erg laag in kwaliteit en de basgitaar is weer eens ouderwets zo goed als niet te horen. Ik geloof dat ik zo’n beetje de enige ben, maar puur op productioneel vlak was Bob Rock de beste producer die Metallica ooit gehad heeft. Maar goed, ondanks de slechte productie is het album toch zeker wel de moeite waard.

Het album gaat lekker van start met That Was Just Your Life. Na een iets wat onheilspellend intro krijgen we meteen een gave riff naar ons hoofd geslingerd. Erg gaaf nummer met een behoorlijke solo van Kirk Hammett. Metallica weet met dit nummer weer voor een lekkere opener te zorgen. Tijd om bij te komen krijgen we niet, de beuk gaat er weer goed in met The End of the Line. Het nummer doet mij wat denken aan het oude werk van Metallica (iets wat ongetwijfeld de bedoeling was op Death Magnetic). Vooral de opbouw van het refrein en de vele tempowisselingen geeft het een wat ...And Justice for All gevoel. Het wat rustigere stukje op het einde past er prima in, zeer geslaagd nummer. Broken, Beat & Scarred begint lekker maar weet mij toch minder te pakken dan de vorige 2 nummers. De coupletten en refreinen zijn net even wat té geforceerd cathy voor mijn gevoel. Het instrumentale stuk en de solo maken het gelukkig voor een groot deel goed en zorgen ervoor dat het zeker geen slecht nummer is.

Dan volgt er een nummer wat vrij rustig begint maar uiteindelijk toch helemaal los gaat. The Day That Never Comes doet me erg aan Fade to Black denken (vergelijkbare opbouw/refrein riff). Het nummer is gaaf opgebouwd en er worden weer de nodige gave riffs op ons afgevuurd. Een van de betere nummers van het album. Meteen volgt er een ander zeer sterk nummer, namelijk All Nightmare Long. Ongetwijfeld het meest dreigende nummer van Death Magnetic, het heilige vuur van vroeger lijkt weer helemaal terug te zijn! Erg gaaf tussenstuk met 2 gitaarsolo's en een sterk einde maken het volledig af. Een van mijn favoriete Metallica nummers.

Cyanide is al met al toch 1 van de mindere nummers van het album. Het begint zeker niet slecht en ook het refrein is niet verkeerd, maar het tussenstuk klinkt nogal uit te lucht gegrepen waardoor het geheel nogal chaotisch overkomt. Iets te veel plakwerk naar mijn smaak maar slecht is het nummer zeker niet. Het is me trouwens een raadsel waarom ze dit nummer zo vaak live spelen als er zoveel beters van dit album voor handen ligt. Vervolgens wordt het gas een beetje ingehouden met het 3e deel van The Unforgiven serie. Het begin van The Unforgiven III klinkt wel erg cliché dramatisch, het ligt er allemaal wel erg dik bovenop. Gelukkig is de rest van het nummer erg goed en is de sfeer toch best wel mooi. De opbouw naar de solo begint mooi subtiel om vervolgens volledig los te barsten. Ik vind hem vergelijkbaar qua kwaliteit aan The Unforgiven II, het 1e deel blijft toch veruit het beste.

The Judas Kiss is weer een nummer die van begin tot het eind lekker beukt. Ook hier kom je weer in een behoorlijke riffoceaan uit maar dit pakt gelukkig wel goed uit. Het nummer vormt wel een geheel en klinkt erg gaaf. Met Suicide & Redemption levert Metallica eindelijk weer zijn 1e instrumentaal af sinds To Live is to Die van ...And Justice For All. Hij kwam eerst nog niet helemaal binnen bij mij en vond hem in eerste instantie een beetje langdradig. Het heeft mij de nodige luisterbeurten gekost, maar het kwartje is dan toch gevallen. Erg gaaf nummer met de een paar solo's die het nog wat extra interessant maken. Hopelijk komt er op hun volgende album ook een instrumentaal nummer. Het album wordt in stijl afgesloten met een korte (naja, het kortste nummer van het album tenminste) beuker genaamd My Apocalypse. Het nummer klinkt erg Thrash Metal achtig, iets wat Metallica al heel lang niet meer gedaan heeft. Goede keuze om dit nummer voor het laatst te bewaren.

Toch een geslaagd ‘back to the roots’ album van Metallica. Het geheel is misschien wat aan de lange kant, maar vervelen doet hij zeker niet. De productie is de grootste boosdoener, die maakt het vermoeiend om het album uit te zitten. Ben benieuwd hoe het album met een andere producer had geklonken. Het zal vast wel al door iemand genoemd zijn, maar voor mensen die ook liever naar het album luisteren met een verminderde loudness war, is de Guitar Hero versie zeker aan te raden. Hier moeten vast wel nummers van op Youtube staan, klinken echt een stuk beter dan de cd versie!

Mijn twee sterren zijn gegaan naar: That Was Just Your Life en All Nightmare Long
Minste nummers: Broken, Beat & Scarred en Cyanide

4*

Nog even kijken of mijn volgende stukje gaat over Kill 'em All of het door bijna iedereen als meesterwerk geprezen Lulu

Je moet het maar durven, van Thrash Metal naar Hard Rock. Dit werd/wordt niet door alle Metallica fans in dank afgenomen. Ik heb het idee dat veel fans het al afkraken om het feit dat niet als Metallica klinkt en omdat het geen Thrash is. Geheel onterecht naar mijn idee.

Dit was het 2e Metallica album waar ik kennis mee maakte na “The Black Album” en toen ik het gemiddelde zag waren mijn verwachtingen niet erg hoog gespannen. Maar wat schetste mijn verbazing? Het klinkt ontzettend lekker! De productie van Bob Rock is werkelijk top en ik vind het samen met ReLoad de best geproduceerde Metallica albums. Het album is erg bluesy van aard en er zijn zelfs wat Southern Rock invloeden te horen. Mede hierdoor een erg lekkere plaat om in de zomer te luisteren. Het gitaarspel is lekker melodieus en je hoort nu eens wat vaker wat Kirk Hammett aan het doen is.

Het album begint meteen lekker met Ain't My Bitch en de toon is meteen gezet. Een lekkere hard rock song en ideaal als opener. Een van de snellere nummers ook meteen van het album. In tegenstelling tot veel mensen hier vind ik 2 X 4 een sterk nummer. Het tempo gaat iets omlaag maar dit maakt het nummer niet minder interessant. Lekkere mainriff en goede gitaarsolo. Dan komt wat mij betreft een van de beste nummers van het album, namelijk The House Jack Built. Mooie stem van James Hetfield hier en gave talkbox solo! De opbouw is sterk en blijft mij ondanks zijn lange speelduur toch goed boeien. Vervolgens komt Until it Sleeps wat een beetje een buitenbeentje is. Het nummer klinkt anders dan de meeste nummers op Load en gaf mij in eerste instantie ook een verkeerd beeld van het album toen ik de clip bekeek. Desalniettemin is het een sterk nummer met persoonlijke teksten van James Hetfield.

Dan volgt King Nothing, een vrij cathy maar erg lekker nummer! Lekker diepe baslijn van Jason Newsted. Tevens ook een van de weinige Load nummers die tegenwoordig nog wel eens in de setlist terug komt. Hero of the Day begint eerst mooi ingetogen om uiteindelijk los te barsten. Best een apart nummer, maar ik vind hem zeker geslaagd. Mooie solo partijen ook van Kirk Hammett. Bleeding Me is een erg sterk nummer, mooie opbouw en James zingt erg overtuigend. Er zitten enkele zeer gave riffs in dit nummer en de gitaarsolo is ook niet mis. Voor mij 1 van de beste nummers van het album.

Tot zover een zeer sterke eerste helft van het album. Helaas wordt dit niveau niet vastgehouden. Cure weet mij moeilijk te boeien. Het refrein is wat flauw en het nummer in zijn geheel klinkt op de de een of andere manier niet erg lekker. Poor Twisted Me klinkt in eerste instantie wel lekker, maar is toch wat eentonig. Ik vind het effect wat James Hetfield op zijn stem gebruikt niet zo geslaagd, hier wordt het nummer niet beter door. Wasting My Hate daarentegen is een heerlijke korte rocker. Gave riffs en lekker hoog tempo, ik denk dat dit nummer het best goed live zou doen! Na een wat heavier nummer volgt er heuse country ballad, namelijk Mama Said. Nooit gedacht zo'n nummer van Metallica te horen, maar het is werkelijk een schitterende ballad. James stem en de elektrische gitaar van Kirk tijdens het refrein geven het nog meer een Southern Rock feeling.

Met Thorn Within wordt je weer wakkergeschud. Met dit nummer heb ik een beetje een haat-liefde verhouding. Soms vind ik het wel een lekker nummer, op het andere moment kan ik er wat minder goed naar luisteren. Al met al steekt het nummer wel goed in elkaar maar behoord dit zeker niet tot de beste nummers van Load. Ronnie begint met een lekkere gitaarriff maar weet de verwachtingen toch niet waar te maken. Denk dat het toch vooral komt door het iets wat 'makkelijk' refrein. Ook het gesproken stukje tekst van James is in mijn optiek niet zo geslaagd. Als verrassing op het eind is er het zeer sterke The Outlaw Torn. Wat een prachtig nummer is dit! Mooie opbouw met zelfs wat aandacht voor de basgitaar van Jason. Ook beide gitaarsolo's, waarvan de laatste door James gespeeld wordt, zijn zeer fraai. Echt een klasse nummer! En dan schijnt het nog eens een verkorte versie te zijn, snel maar eens even de lange versie zoeken.

Ondanks dat ik de 1e 4 albums van Metallica beter vind heb ik altijd een zwak voor dit album gehad. Ik vind de sound echt heerlijk, zeker in de zomerse dagen. Ik ben er van ovetuigd dat het album beter had gescoord als deze niet door Metallica was gemaakt. Niet alles is even sterk maar er staan veel goede nummers op en de plaat weet mij ondanks zijn lange speelduur goed te blijven boeien. Gewoon even niet aan de oude albums denken en genieten van deze alternatieve sound.

De 3 sterren gaan naar: The House Jack Built, Bleeding Me en The Outlaw Torn
Minste nummers: Cure, Poor Twisted Me en Ronnie

Een ruime 4*!

Al jaren zit ik op deze site, maar ben er eigenlijk nog nooit echt aan toegekomen om een goed stuk bij een album te schrijven. Daar nu toch maar eens even verandering in brengen en aangezien ik de laatste tijd in een Metallica bui ben, begin ik maar met het album waar het bij mij allemaal mee begon is. Ik had eerst op de een of andere manier een negatief beeld van Metallica, ik weet niet wat was. Een jaar of 2 geleden toch maar eens gaan verdiepen in Metallica en dit was het oudste album van ze die ik bij de bibliotheek kon lenen.

Wat mij meteen opviel was de productie, deze is erg lekker naar mijn smaak. Dikke muur van gitaren maar toch voldoende ruimte voor bas. Ook de drums staan prominent in de mix. Veel mensen zijn nogal negatief over Bob Rock, maar ik vind dat hij Metallica's albums wel het beste geproduceerd heeft.

Het album opent met Enter Sandman, een sterke song met een mooi intro. Ik moet wel zeggen dat ik hem iets te vaak gehoord heb waardoor hij mij nu een beetje verveelt. Desalniettemin is het een goeie opener en steekt de song goed in elkaar. Dan volgt het redelijk doomy Sad But True, lekker traag en log. Dit nummer blijft mij na vele luisterbeurten wel boeien. James Hetfield zingt hier sterk, mooie tekst ook. Vervolgens gaat het tempo omhoog bij Holier Than Thou, voor mij toch een van de mindere nummers van de plaat. Het nummer borduurt iets te lang voort op dezelfde riff. Ondanks dat het een van de vlottere nummers is op het album is, komt het qua kwaliteit in de buurt van de nummers van de 4 vorige albums.

Bij The Unforgiven wordt er gas teruggenomen. Ongetwijfeld 1 van de hoogtepunten van het album! Wat een sterke opbouw, prachtig intro en ook origineel om de refreinen rustiger te maken dan de coupletten. James Hetfield laat horen dat hij ook gevoelig kan zingen, hij legt echt zijn emotie in het nummer. Prachtige solo ook van Kirk Hammett! Meteen gaan we door naar een ander geweldig nummer, namelijk Wherever I May Roam. Het begint al mooi met de riff op een sitar gespeeld en bouwt hiermee al meteen de spanning op. Ondanks zijn lange speelduur weet het nummer goed te boeien, mede door de gitaarsolo.

Dan gaan we 2 'simpelere rockers'. Don't Tread on Me begint hoopvol, maar zakt toch wat in. Dit komt mede door het nét iets te cathy refreintje. Een van de mindere nummers op het album wat mij betreft. Through the Never daarentegen bevalt mij veel beter. Bondig maar sterk nummer met gave riffs en solo. Nothing Else Matters is de 2e ballad op het album. Ondanks dat deze zeer sfeervol is, vind ik deze toch wat minder dan The Unforgiven. Misschien heb ik hem ook iets te vaak gehoord. De solo, die in dit geval door James Hetfield wordt gespeeld, past perfect bij het nummer en komt wat minder geforceerd over dan de solo's van Kirk Hammett. Ook wel eens leuk voor de afwisseling.

Met Of Wolf and Man wordt je meteen weer wakker geschud. Een erg lekker nummer met een geslaagd refrein. The God That Failed begint met een leuk bas intro en lijkt in eerste instantie een 'simpele rocker'. De teksten zijn erg persoonlijk worden gemeend gezongen. In eerste instantie vond ik het een ietwat saai nummer, maar naar meerdere luisterbeurten bevalt hij mij steeds beter. Ook My Friend of Misery begint met een mooie baslijn van Jason Newsted. Het nummer heeft een bijzondere duistere sfeer. Het refrein klinkt anders dan je in eerste instantie zou verwachten maar is zeer geslaagd. Een van de hoogtepunten van dit album. Het album wordt afgesloten met rocker The Struggle Within. Het intro klinkt erg gaaf, maar helaas heeft dit nummer hetzelfde 'probleem' als Don't Tread on Me, het refrein klinkt iets te 'gemaakt'. Toch een van de mindere nummers van het album voor mij.

Al met was ik zeer positief verrast door dit album en heb me daarom in de gehele discografie van Metallica verdiept. Hier heb ik geen moment spijt van gehad. Ik kan mij goed voorstellen dat de fans van het eerste uur teleurgesteld zijn geweest toen deze uitkwam, maar voor mij is het wel de sleutel tot de rest van de band.

Mijn 3 sterren gaan naar: The Unforgiven, Wherever I May Roam en My Friend of Misery.
Minste nummers: Holier Than Thou, Don't Tread on Me en The Struggle Within

Ik geef hem 4*

Volgende recensie komt denk ik bij het ondergewaardeerde Load.

Nu ik weer vrij ben maar weer eens de tijd genomen om een stukje te schrijven. Ik ben compleet verkeerd begonnen bij Metallica en pas later in aanraking gekomen met het oude werk van ze. Metallica klinkt totaal anders en de thrash metal heeft plaats gemaakt voor een wat meer heavy metal/hard rock geluid met veel blues en southern rock invloeden.

Alhoewel Load en Reload in dezelfde tijd zijn opgenomen klinkt Reload toch iets donkerder. De productie van Bob Rock is weer van hoog niveau en je kunt het speelplezier duidelijk horen. Helaas weet Reload mij over de hele linie minder te boeien dan Load, maar dit mag de pret niet drukken. Er zijn weer 13 vrij verschillende nummers wat zorgt voor de nodige afwisseling.

We gaan meteen snel van start met Fuel wat een lekker opzwepend nummer is. Dit nummer geeft je echt energie en is 1 van de weinige nummers van deze periode die nu nog live gespeeld wordt. Terechte klassieker! Vervolgens nemen we wat gas terug bij The Memory Remains. Het nummer is zeker niet slecht maar wordt nergens echt spannend. Ik vind de bijdrage van Marianne Faithfull niet echt iets toevoegen aan het nummer, het ge “nanananana” gaat ook net wat te lang door op het einde. Al met al 1 van mijn minder favoriete tracks van ReLoad. Met een dreigend bas intro begint Devil's Dance. Wat een geweldig nummer is dit eigenlijk! Het klinkt totaal anders dan de rest van Load en ReLoad. Heerlijk onheilspellende sfeer en lekkere riffs, een van de best nummers van Metallica uit deze periode.

Na het dreigende Devil's Dance is het tijd voor The Unforgiven II. Best een goed nummer met de nodige afwisseling en er zitten weer de nodige southern rock elementen in. Helaas valt hij tegen in vergelijking met het 1e deel, iets wat je misschien daarom ook beter niet kunt doen. Het einde heb ik altijd wel erg sfeervol gevonden. Better Than You begint apart met een beat, wat ben ik altijd toch blij als ik die drums erbij hoor komen, ze maken gelukkig geen dance nummer. Best een lekker nummer al vind ik hem niet zo bijzonder. Slither moet 1 van de zwakste Metallica nummers zijn ooit, James Hetfield zingt de coupletten vrij irritant en het refrein heeft me op de een of andere manier altijd een beetje tegengestaan. De mainriff vind ik dan wel weer oké. Als 1 van de weinige hier vind ik Carpe Diem Baby eigenlijk wel een sterk nummer. Lekker log nummer met een niet zo voor de hand liggende 'mood'. Dit nummer bevalt me stiekem wel.

Het tempo gaat weer wat omhoog met Bad Seed. Een wat minder nummer van ReLoad, redelijk standaard opbouw en niet zulke hele bijzondere riffs. Slecht is hij zeker niet, hij rockt wel lekker weg. Gelukkig komt er weer hoogtepunt van de cd, namelijk Where the Wild Things Are. Lekker nummer met mooie rustige stukken. Ook een van de weinige nummers waaraan Jason Newsted meeschreef. Erg ondergewaardeerd en een van mijn favoriete nummers van het album! We krijgen weer een flinke rocker, maar deze keer wel van kwaliteit. Prince Charming is een lekker nummer met een prima refrein. Met 6:04 niet zo bondig maar wel binnen no time afgelopen.

Een totaal eigen sound heeft dit nummer, Low Man's Lyric. Mooi rustig begin en outro. Mooie opbouw en een gevoelig zingende James Hetfield. Origineel instrumentaal ook met behulp van een instrument wat ik eigenlijk niet ken (een hurdy gurdy). Een vreemde eend in de bijt van het Metallica oeuvre maar zeker een prachtig nummer! Attitude is weer een typisch (Re)Load rocker. Niet bijster sterk maar ook niet een echt slecht nummer. Een van de nummers die mij wat minder is bijgebleven. Gelukkig wordt er afgesloten met Fixxxer, wat een van de sterkste nummers van het album is. Wat een vete opbouw en gave riffs! Het doet wat denken The Outlaw Torn van Load wat ongeveer van hetzelfde niveau vind. En neemt halverwege mooi even wat gas terug om uiteindelijk nog een keer goed los te barsten.

Al met al een aardige goed album van Metallica. Helaas staan er wat meer minder sterke nummers op dan op Load en vind die ook een stuk beter dan deze. Toch vind ik het een album wat ondanks zijn lange speelduur lekker weg luistert. Het lijkt totaal niet op het oude werk van de band en kan me ook goed voorstellen dat met die gedachte in het achterhoofd de beoordelingen voor dit album een stuk lager zijn. Ik denk dat als dit album door een andere band was gemaakt het een stuk hoger had gescoord. De sound op deze albums blijft verslavend!

De 3 sterren gaan naar: Devil's Dance, Where the Wild Things Are en Fixxxer
Minste nummers: Slither, Bad Seed en Attitude

Deze krijgt van mij 3,5*!

Na het wat lichtere hard rock/heavy metal avontuur van Load en ReLoad keert Metallica terug naar zijn 'roots'. Toegegeven, het album beukt flink en is hard maar om nou te zeggen dat ze terug naar hun roots zijn gegaan is behoorlijk overdreven. Metallica laat op St. Anger veel Nu en Groove Metal invloeden horen, wat niet in alle gevallen goed uitpakt.

Jason Newsted heeft de biezen gepakt en Bob Rock heeft de basgitaar gepakt om de partijen op St. Anger in te spelen. Ik moet zeggen dat ik na het kijken van de documentaire Some Kind of Monster wel wat meer de totstandkoming van het album begrijp. Het album straalt pure woede uit alsof alle frustraties van de afgelopen 10 jaar er in 1 keer uit moest. Het resultaat is een behoorlijk chaotisch album met wel enkele goeie nummers. Wat ook meteen opvalt is dat er geen enkele gitaarsolo te horen is op het album, wat voor mij wel een gemis is. Ook zijn de meeste nummers opgebouwd uit vrij eenvoudige riffs. In tegenstelling tot de meeste vind ik de productie zelf nog niet eens zo slecht. Het gitaargeluid klinkt best lekker en de bas is voor Metallica's doen aardig in de mix gezet. Lars Ulrich's drumstel klinkt op dit album vrij uniek maar begint mij na een paar nummers behoorlijk tegen te staan. Erg overheersend geluid en te ver naar voren in de mix naar mijn smaak.

De toon wordt meteen gezet met de opener Frantic, meteen 1 van de betere nummers van het album. Het nummer heeft een wat aparte riff maar het pakt goed uit, ook wel geinig refrein trouwens. Het einde heb ik altijd wel gaaf gevonden, alsof alles eruit moet. Tijd om op adem te komen krijgen we niet en we stomen meteen door naar het titelnummer St. Anger. Prima agressief en lekker nummer met een vrij simpele maar toch doeltreffende riff. Het refrein zit ook wel aardig goed in elkaar. Een van de sterkste nummers van het album. Vervolgens krijgen we veel te lang durende Some Kind of Monster. Als ze het nummer met 3 minuten hadden ingekort was hij een stuk beter geweest. Er zitten namelijk best wel wat goede passages in maar helaas te veel herhalingen.

Vervolgens krijgen we het heel eigen klinkende Dirty Window. Best een lekker nummer eigenlijk, is niet te lang en zit op het einde na ook wel goed in elkaar. Zelf vind ik de versie op de bonus DVD net even wat beter omdat daarop het nummer net als de meeste nummers van St. Anger in “C” tuning wordt gespeeld in plaats van “Cis” tuning. Daarna krijgen we het nogal lawaaiig en chaotische Invisible Kid. Metallica heeft nog nooit in zo'n lage tuning gespeeld en dit pakt helaas ook niet zo goed uit. Het nummer kent veel te veel herhaling en duurt hiermee veel te lang. Een van de dieptepunten van het album en hiermee ook in het gehele Metallica oevre. My World is gelukkig een stuk bondiger maar klinkt helaas nogal flauw. Na meerdere luisterbeurten gaat het nummer toch steeds meer vervelen dan toen ik het voor het eerst hoorde.

Shoot me again is gelukkig weer wat beter. Een van de weinige nummers waar Metallica toch wel aardig weg komt met de vele herhaalde riffs. Geen onaardig nummer. Sweet Amber vind ik eigenlijk best sterk. Vrij bondig nummer met vrij pakkende coupletten. Een gitaarsolo had niet hierop niet misstaan. Met een eenvoudig maar dreigend gitaar intro begint The Unnamed Feeling. Een meeslepend nummer wat over de gehele linie blijft boeien. Mooi vind ik ook de rustige refreinen waarin je bijna de pijn van James Hetfield kunt voelen. Sterke track!

Helaas wordt deze lijn niet doorgezet op Purify. Voor mij persoonlijk het minste/slechtste Metallica nummer ooit. De intro riff klinkt niet verkeerd maar het refrein is tenenkrommend. Ook de coupletten komen nogal geforceerd over. Het einde heb ik ook nooit begrepen, een riff die er zomaar achteraan geplakt lijkt te zijn zonder enige betekenis. Het album sluit af met het langste nummer, All Within My Hands. Redelijk meeslepend en best krachtig refrein. Ik denk alleen dat als het nummer pakweg een minuut of 2/3 korter was geweest beter tot zijn recht was gekomen. Het “Kill Kill Kill” stukje vind ik wel lekker dreigend klinken.

Al met al een behoorlijk matig album van Metallica. Het probleem zit hem vaak in het veel te vaak herhalen van riffs of passages wat de speelduur behoorlijk lang maakt. De nummers worden eigenlijk kunstmatig langer gemaakt dan ze werkelijk zijn, iets waar opvolger Death Magnetic ook een beetje last van heeft. Resultaat is een album met enkele lichtpuntjes en helaas enkele dieptepunten. Waar ik wel respect voor heb is dat Metallica met St. Anger wel een heel eigen geluid heeft gecreëerd en zich niet door iemand hebben laten vertellen wat wel en niet te doen. Overigens is de documentaire Some Kind of Monster zoals ik in het begin schreef zeker een aanrader en geeft een eerlijk beeld over het tot stand komen van St. Anger. Een album wat ik niet erg vaak draai maar zo nu en dan wel even lekker wegbeukt.

De 3 sterren gaan naar: Frantic, St. Anger en The Unnamed Feeling
Minste nummers: Invisible Kid en Purify

Deze kan ik helaas niet hoger geven dan 2*