;) Een smiley met een knipoog, dus. De over the top humor en even smeuïge als welluidende zangstem van Def Rhymz vind ik erg verfrissend in de meestal humorloze wereld van de "popmuziek". Zijn spel met cliché's in de samenleving vind ik sowieso knap, maar e.e.a. geeft ook goed weer dat we, m.i., in een knotsgekke wereld leven. De vrolijke anarchie van veel sixties garage en sommige eighties punk wordt een nieuwe scheet, pardon: leven, ingeblazen.
Dat een dappere Suri Het Nederlandse Lied op zo'n toegankelijke manier kan verrijken toont de armoede van de meeste "vader"landse poptekstschrijvers. En.... héérlijk, zijn gebrek aan pretenties!

Ik geef toe dat kant B. even inzakt (om zich met de heerlijke Screaming Jay Hawkins-achtig gekte van 'African Man' te hernemen), maar kant A. is - en daarom neem ik graag de moeite op deze Endless Meningen Sea iets te noteren) - van voor tot achter de BESTE PLAATKANT VAN IGGY ALLER TIJDEN wat New Values tot mijn/zijn lievelingsplaat maakt.

Eindelijk heeft de man zich eens goed van z'n kleffe maat David Bowie ontworsteld en hier is ie nog overgegaan op de bombast van later.

Teksten, mensen, teksten!! Lyrics die zich snel in je hoofd beitelen ("I'm the chairman of the bored", "I wish life could be Swééédish magazines!", "Oh baby what a place to be, in the service of the bourgeoisie".....). Toffe positieve energieke lakonieke a-politieke lekker-"zieke" plaat met een ook een fantastische hoes.

Effe gemist in die van zoveel mooie muziek overgoten begin jarig tachtig.... : hier worden wij met onze 56 jaren dus vrolijk én prettig van! 11 juni in voorprogramma van, jawel ja, Graham Parker, die hem Johnny uit de obscuriteit haalt. BIJ DEZE. LUISTEREN! Stijl? Mooie mix van ska en folk.

Als een nieuwe plaat mij wordt getipt door A. een vrouw, en B. sommige nummers doen denken aan een andere band die ik heel goed vind (ik bedoel geen jatwerk, eerder: mooi geïnterpreteerd) - en dat is hier Tindersticks - zijn dat voor mij al TWEE goede voortekenen.

Na tien keer draaien: fraai, stemmig, zacht-maar-niet-soft, troostend, toegankelijker dan eerder werk. Awel, dit is voorlopig de "mening" van Luxe Interieur.

Voor de 'jongeren' onder jullie*: deze band uit Melbourne lijkt nogal op hun Australische voorgangers The Go Betweens uit de jaren '80. He-le-maal niet erg, want RBCF staat ook al in die heerlijke Velvet Underground-traditie. En ze klinken mij trouwens veel vlotter en positiever in de oren. Aanrader hoor! Ga dat zien: begin november spelen ze tweemaal in Nederland.

*schrijver dezes is 60 jaar

Sodeju! Als je ooit Green On Red en/of Beasts of Bourbon en/of 16 Horsepower en/of Johnny Cash en/of natuurlijk The Cramps in je hart hebt gesloten, vind je dit OOK LEUK. Me dunkt. En nog een mooi stukkie vrolijker ook. Cowtrashrockfolkbilly op zijn (naar ik meen) Brabants. Dit genre is tijdloos onverwoestbaar. Goeie bandnaam, goeie zanger(es), goeie teksten.

Mijn stem: 4 sterren.

Nog niet gelezen in de andere commentaren: wat een goede PRODUCER soms niet vermag. Ik vind dit album van Willy DeVille eruit springen door de prachtige sound, (mede) gecreëerd door de - en ik gebruik dit cliché zuinig - legendarische James Luther Dickinson "from Memphis. Naar mijn indruk of fantasie tilt hij DeVille naar een hoger plan en kwam mede dankzij hem een uitgelezen collectie songs tot stand. Waar veel andere DeVille platen bijna steevast zwakke songs kenden.... deze niet! Ook in mijn geval favoriet: Lay me down easy.

En zo tip ik de lezer bij deze om eens te luisteren naar al het andere mooie productie-werk van Dickinson (Big Star, Replacements, Green On Red e.v.a.)