Ik heb Amok inmiddels een kleine twee weken in de kast staan op LP en durf mij nu voorzichtig te uiten. Zoals we gewend zijn van Thom Yorke is het praktisch onmogelijk om gelijk een definitief oordeel te vellen. Dat heb ik met Radiohead altijd al gehad, en ook met the Eraser. Amok is hier geen uitzondering in. Voor de duidelijkheid, ik bedoel hier dus niet "vind ik dit goed of vind ik het kut?" Het is meer het niveau van genialiteit. Want dat je met een stukje uniekheid en hoogwaardige muziek te maken hebt is vanaf het begin al duidelijk. Nu ik inmiddels de plaat wat meer op me heb laten inwerken, durf ik een voorlopige 4 sterren te noteren.Ik zie dit niet dalen, maar een stijging is best mogelijk. Amok luistert lekker weg en is - in de ruimste zin des woords - enigszins toegankelijk. Melancholiek is de troef van het vijftal, met een sombere maar toch ook dansbare laag. Dat basheld Flea meewerkt aan dit project merk je in mijn optiek niet zo heel erg. Godzijdank ook. Stel je voor dat hij als een bezetene gaat staan slappen zoals hij dat op het eerdere werk van Red Hot Chili Peppers deed! Flea begrijpt heel goed hoe baspartijen dienen te zijn als je in de alternatieve elektro-sferen gaat zitten. Ik vind het nog te vroeg om favorieten aan te gaan wijzen, vooralsnog is het hele album gewoon top.

Ik heb deze plaat aangeschaft in de hoogtijdagen van de nu metal. Dit album sluit uitstekend aan op de kenmerken van het genre (zware riffs, veel dynamiek, gedragen door ritme enz) maar voegt nou niet direct heel erg veel toe aan het genre. Als dit het Nederlandse antwoord op White Pony werd genoemd, dan heb ik toch het gevoel dat we het er als land niet heel erg goed vanaf hebben gebracht. Toch geen hele verkeerde plaat, heb hem destijds veel geluisterd maar hij is behoorlijk verjaard.

Okee, deze plaat is fucking vet!

Nadat ik de hele week praktisch niets anders dan A Moon Shaped Pool heb gedraaid, kan ik twee dingen concluderen: Ik ben verslaafd aan deze band en dit album is fantastisch! Waar toxief hierboven benoemt niet te begrijpen waarom men het vaker moet draaien, heb ik dat juist wel. Pas na meerdere luisterbeurten vallen je de kleine, subtiele maar o zo prachtige tegenpartijtjes, effectjes en andere dingen op. En dan voel je het album ineens als geheel. Of zo. Zo is het voor mij althans.

Aan albumopener Burn the Witch hadden we al een klein weekje kunnen wennen. Een opzwepend, bijna vrolijk nummer met behoorlijk cynische teksten, waarbij de strijkers een belangrijke rol spelen. Hoe schril is het contrast met Daydreaming? Een prachtig opbouwend nummer rondom een schitterende pianopartij, de zang van Yorke fragiel en breekbaar, uitbouwend naar een zweverige climax, om vanaf daar somber dromerig over te gaan in het eerste nummer dat we pas sinds zondagavond kennen; Decks Dark. Hier kon ik in eerste instantie mijn vinger niet op leggen, maar inmiddels is het één van mijn favorieten. Dat koortje..!!

De gitaar is terug op de voorgrond in Desert Island Disk, een typische Radiohead-track, waarbij de songstructuur tot in de puntjes is uitgedacht. Vervolgens Ful Stop, een duistere, kille song die voelt als statische spanning. Ful Stop bouwt een kleine zes minuten op, om uiteindelijk te verstommen tot alleen de vreemd door elkaar lopende gitaren overblijven.

Glass Eyes, ik heb Thom Yorke nog nooit zo duidelijk horen zingen. Prachtig weer hoe die strijkers het nummer versterken, wat een sterke orkestratie van Jonny Greenwood! Identikit kenden we al als liveversie, maar Radiohead heeft van die redelijk rechttoe-rechtaan-elektroplaat toch een heel ander nummer gemaakt. Bijna dub-achtig begint het, om vervolgens uit te bouwen tot een experimenteel geheel vol met elkaar overstemmende zanglijntjes en dikke gitaarloopjes. En we krijgen zowaar een 'gitaarsolo'!

Ook The Numbers mag op veel hulp rekenen van de strijkers, met daarnaast een leuk samenspel tussen gitaar en piano. Zeker het laatste deel van The Numbers, met aanzwellende strijkers en prachtige zangpartijen vormt een hoogtepunt van het album.

Het duurde even voordat ik Present Tense ging waarderen. Dat Braziliaanse geneuzel doet me vrij weinig en dit vond ik in eerste instantie te prominent aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die tegen elkaar inwerkende gitaarpartijtjes er doorheen en wordt de zang geloopt en voila, we hebben een typisch Radiohead-nummer dat ook op In Rainbows niet had misstaan.

Tinker Tailer Soldier Sailer Rich Man Poor Man Beggar Man Thief (uit mijn hoofd) is op het moment mijn favoriet. Die lijzige elektronische beat, de drums die er op een gegeven moment doorheen komen en de manier waarop het nummer uitbouwt tot het die strijkers opzwellen... Ik vind het fantastisch! Ik luister het betreffende stuk nu weer en krijg er steevast kippenvel van.

True Love Waits, de live-versie van I Might Be Wrong deed me nooit zo veel en ook die ene keer dat ik hem zelf live mocht meemaken vond ik het geen specifieke hoogvlieger, maar wat de band er op A Moon Shaped Pool van heeft weten te maken zorgt iedere keer voor een brok in mijn keel. Hoe die stem van Thom Yorke even breekt bij het zingen over kleine handen (ik moet toch even aan Deadpool denken nu... ) Wat een afsluiter!

Al met al vind ik A Moon Shaped Pool nu al het album van het jaar, hoewel ik misschien ook wel een beetje bevooroordeeld ben als liefhebber van deze band. Maar dat maakt me eigenlijk ook geen reet uit. Wat mij betreft zijn deze gasten net zo innovatief (hoewel in een andere tijdgeest) als the Beatles. Die laatste zin gaat ongetwijfeld 100 keer gequoot worden, dus ik zeg het alvast: Het is een mening, je mag best wat anders vinden!

Op 9Gag zouden mensen met een aardappel komen voor de lange post, maar dat lijkt me hier niet nodig.

Eén van de eerste conceptalbums, of misschien wel het allereerste. Sgt. Pepper was baanbrekend toen het werd uitgebracht. De doorlopende overgang bijvoorbeeld van het ene naar het andere nummer (van de opener naar With a Little Help From My Friends) was iets heel bijzonders destijds. Maar het belangrijkste is dat dit album nu nog steeds even relevant is. The Beatles waren op de top van hun kunnen en vonden de popmuziek geheel opnieuw uit. George Martin (en dan bedoel ik niet de schrijver van a Song of Ice and Fire ) heeft ooit eens geroepen dat de grootste fout van zijn leven is geweest dat hij Strawberry Fields Forever niet aan dit album heeft toegevoegd. Mijns inziens inderdaad de enige manier om het album naar een nog hoger niveau te tillen. Ik heb het altijd lastig gevonden om een absolute favoriet te kiezen uit het oeuvre van the Beatles, want wat hebben ze veel geniale platen uitgebracht: Revolver, Abbey Road, Rubber Soul, The White Album, a Hard Day's Night... Maar de continuïteit in kwaliteit is op Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band van zeldzaam hoog niveau. Fixing a Hole, Being for the Benefit of Mr Kite, a Day in the Life, Lucy in the Sky With Diamonds, Getting Better, het album staat vol met absolute pareltjes. Vet hoor!

Ik weet het niet hoor, met dit album. Singletje 'Ho Hey' klinkt echt prima en is een puike feel-good song. Laat dit nou net de enige echte uitschieter zijn op het album. De rest van deze plaat is een mix van voor de hand liggende dertien-in-een-dozijn-liedjes, overdreven blije kindermuziek en regelrechte draken. De zang is hier en daar zelfs behoorlijk vals en er straalt geen enkele vorm van identiteit vanaf. Het album doet het prima als je bezoek over de vloer hebt en even een gemakkelijk achtergrondmuziekje nodig hebt waar eigenlijk toch niemand naar luistert, maar is in mijn ogen weinig hoogstaand. De link met Mumford & Sons die door critici veel gemaakt wordt zie ik eigenlijk ook niet zo goed.