Atoms for Peace - Amok (2013)

En hij is weer van de luisterpaal

Ik vind dit eigenlijk best goed, na een paar keer luisteren klinkt dit beter dan The Eraser

Als het goed is valt straks de vinylversie door de deur dus dan wordt het pas echt genieten. Weet niet wat het is maar Yorke weet me altijd weer te boeien.
De laatste Radiohead vond ik net iets beter maar deze is echt wel een viertje waard.

Langzaam beginnen de melodieën zich in je hoofd te nestelen en moet hij weer vanaf het begin. Vooral Before your very eyes, Default, Ingenue en Judge Jury and Executioner zijn van een bijzondere schoonheid.
Vind hem ook net even iets volwassener klinken dan The Eraser (Geen slechte plaat trouwens)
Voor mij al 1 van de betere releases dit jaar.

Dit.

Ik ben aangenaam verrast. Een stuk minder kil en niet zo eentonig als zijn eerste soloalbum. Want dit is gewoon Thom Yorke met toevallig wat bandleden uit bekendere bands.

Als ik een plaat een aantal keren heb beluistert en ik vind er niets aan dan houd ik er mee op en steek mijn energie er niet meer in. Het lijkt wel of jullie hem goed willen vinden.
Wis hem van je harde schijf, verkoop de cd enz... Ga gewoon iets luisteren wat je wel goed vind

Ik vind het wel prima als mensen vaker een album beluisteren dat ze niet goed vinden. Dan worden de lage stemmen net zo gefundeerd als de hoge.

Bij de experimentelere platen van Radiohead en Thom Yorke komen vaak na meerdere luisterbeurten echt songs naar boven en veel details. Amok vind ik per luisterbeurt vervelender worden, ik ga hem niet meer beluisteren.

Ik had juist verwacht dat dit weer zo'n plaat zou zijn die ik pas na vaker luisteren zou gaan waarderen maar eigenlijk viel alles de eerste keer al goed. Sindsdien nog wel wat dingen ontdekt door vaker te luisteren maar verder niet echt een groeier voor mij. Gewoon een hele degelijke plaat die ik nog vaak zal draaien.

wat is Flea toch een erg goede en funky bassist zeg

Lijkt in alles erg op Yorke's soloplaat, maar voelt meteen warmer en wat organischer aan. Niet dat dat per se beter is trouwens, maar ik zal hem nog een paar keer geven. Bevalt tot nu toe wel, alhoewel het ook wel een hoog achtergrondmuziek gehalte heeft.

Hier keek ik erg naar uit! Hoewel 'The Eraser' destijds - voor mij - in de buitencategorie viel qua muzieksmaak vind ik dat een GEWELDIG album. 'The Eraser' heeft er ook aan bijgedragen dat ik de koers van 'Radiohead' ben blijven volgen en ergens ook begrijp.

Muziekaal doet 'AMOK' niet onder aan 'The Eraser'. Heeft wel dezelfde nerveuze sound. Er valt ook veel op de ontdekken. Nu luister ik sowieso al veel muziek met hoofdtelefoon, maar bij deze is dat echt een must. Dat is tenminste mijn ervaring. Toegevoegde waarde van 'Flea' hoor ik eerlijk gezegd niet terug. Had meer invloeden van hem verwacht. Minpunt van AMOK vind ik de zang van 'Thom'. Ik kan veel hebben van 'm, maar vind hem op AMOK echt té zeurend. Aanhoudende zeurende zanglijnen. En dan niet bij één nummer, maar op het gehele album.

Geinig ook; 'a Tom is for peace'. Of mag ik dat zo niet interpreteren

Ingenue

wat een held

Grappige clip,..best gewaagd!!!!
Dit zijn voor mij echt toffe clips!!!!

Hij is weer aan het dansen geslagen.

Deze plaats begint steeds beter te klinken.

Deze plaat vind ik werkelijk veel beter dan de laatste Radiohead (vond ik maar een matig album) en eerlijk gezegd ook beter dan The Eraser (die ik wel goed vond). Wel een echt Thomas Yorke album trouwens. Je moet wel van zijn muziek houden. Tot die categorie behoor ik.

Een bonte combinatie aan muzikanten wie samen muziek gaan maken. Dat dat niet altijd goed gaat hebben we wel gezien met Mick Jagger zijn super band 'Superheavy', maar dat het ook leuke albums kan opleveren bewijzen bijvoorbeeld de Traveling Wilburys. Beide qua stijl niet eens een beetje met AMOK te vergelijken, maar ik bedoel maar aan te geven dat het niet vanzelfsprekend hoeft te zijn dat als je een paar vakmuzikanten bij elkaar zet, dit ook gelijk een toffe plaat oplevert.

Doordat Nigel Godrich de plaat heeft geproduceerd de plaat een onmiskenbare Radiohead signatuur gekregen. De strakke baslijnen van meesterbassist Flea blijken goed te werken in de opzwepende nummers in combinatie met Yorke's dromerige stem.

Ik onthoud me nog even van stemmen, want daarvoor moet ik de plaat nog wat vaker gaan luisteren (prachtige vinyl editie met cd! eergister pas ontvangen)!

Jeetje, in de laatste zes berichten vier verwijzingen naar een eigen recensie op een externe website. Curieus.

Voor nu vier sterren omdat een hogere waardering toch langer tijd nodig heeft mijns inziens.

Inderdaad. Post gewoon een recensie, of post niks

svp dit soort berichten melden aan de crew via het uitroeptekentje

Enkele data bekendgemaakt voor de Europese tour!
Raar dat ze naar België komen en voorlopig Nederland niet in de lijst hebben staan ik ben er alleszins niet rouwig om

The Eraser is beter, helaas.
Lijkt mij wel gaaf als ze naar Nederland komen. Dan ben ik er bij.

Wat is Reverse Running een lekker nummer zeg Dat gitaartje is echt fantastisch!

Dit album heeft zover alleen een achtergrondfunctie gehad, die zij ook uitstekend vervulde. Het is een licht chaotische, maar toch ook weer kalme muziek. Ik ben echter bang dat dit voor mij niet meer zal betekenen dan slechts achtergrondmuziek. Zo interessant en spannend vind ik het allemaal ook weer niet.

Ik heb Amok inmiddels een kleine twee weken in de kast staan op LP en durf mij nu voorzichtig te uiten. Zoals we gewend zijn van Thom Yorke is het praktisch onmogelijk om gelijk een definitief oordeel te vellen. Dat heb ik met Radiohead altijd al gehad, en ook met the Eraser. Amok is hier geen uitzondering in. Voor de duidelijkheid, ik bedoel hier dus niet "vind ik dit goed of vind ik het kut?" Het is meer het niveau van genialiteit. Want dat je met een stukje uniekheid en hoogwaardige muziek te maken hebt is vanaf het begin al duidelijk. Nu ik inmiddels de plaat wat meer op me heb laten inwerken, durf ik een voorlopige 4 sterren te noteren.Ik zie dit niet dalen, maar een stijging is best mogelijk. Amok luistert lekker weg en is - in de ruimste zin des woords - enigszins toegankelijk. Melancholiek is de troef van het vijftal, met een sombere maar toch ook dansbare laag. Dat basheld Flea meewerkt aan dit project merk je in mijn optiek niet zo heel erg. Godzijdank ook. Stel je voor dat hij als een bezetene gaat staan slappen zoals hij dat op het eerdere werk van Red Hot Chili Peppers deed! Flea begrijpt heel goed hoe baspartijen dienen te zijn als je in de alternatieve elektro-sferen gaat zitten. Ik vind het nog te vroeg om favorieten aan te gaan wijzen, vooralsnog is het hele album gewoon top.

Wat Eraser deed met het meer minimalistische werk van Radiohead, doet Amok met King of Limbs - de vorm in een versoberde versie tot in extremis doorvoeren. Ik las een recensie waarin deze muziek "joggen op de plaats" genoemd werd, en dat vind ik een rake typering van het nerveuze geluid van Amok. Niet alleen binnen de nummers is er weinig ontwikkeling, veel nummers zijn ook redelijk inwisselbaar. Natuurlijk is het best mooi en sfeervol, en in de juiste stemming kan ik dit goed hebben, maar Ik hoop toch dat Thom hier een eindpunt heeft bereikt in de ijle-zang-met-bliepjesweg die hij deze eeuw is opgeslagen. De volgende fase zal immers klinken als gespartel in een doodskist.

Het enthousiasme is na al die luisterbeurten wat getemperd en kan ik het allemaal wat meer objectief bekijken. Nu vind ik dit met of zonder enthousiasme een meer dan degelijke plaat, al moet er wel bij zeggen dat het voor mij ook duidelijk hoorbaar is dat het enkel Thom Yorke is die je echt hoort. En dat hij ook een enorme invloed heeft op het geluid op deze plaat. Een beetje jammer, want de andere leden van deze groep hebben evenveel potentie en konden het ook meer op maat maken voor hen. Niettemin een meer dan degelijke plaat die ik zeker nog vaak ga draaien.

De productie geeft idd wat meer warmte dan bij Eraser, maar het songmateriaal lijkt mij op het eerste gehoor duidelijk een pak minder.