menu

Hier kun je zien welke berichten Justus18 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ministry - Relapse (2012)

4,5
Afgezien van het afknappertje Bloodlust ligt wat mij betreft het zwaartepunt juist op de tweede helft van de CD. 99 Percenters, Relapse en Weekend Warrior vormen een geweldig drieluik. Aan de andere kant mogen Ghouldiggers (met weliswaar een flutintro) en zeker Double Trap er ook zijn. Het is niet het beste album van Ministry, maar al met al ben ik zeer blij dat ze weer terug zijn.

The Grandmothers - The Grandmothers (1980)

1,0
Dit album is voor de liefhebbers van Zappa net niet helemaal slecht. Alle anderen zullen wensen dat je ook negatieve sterren kunt uitdelen.

The Horace Silver Quintet - Song for My Father (1965)

Alternatieve titel: (Cantiga Para Meu Pai)

3,5
herman schreef:
Was vanavond op zoek naar een rustige jazzplaat en deze wilde ik altijd nog eens luisteren, dus maar eens uitgeprobeerd.

Dan luister je met de verkeerde vibe. The Natives Are Restless Tonight en The Kicker zijn mooie nummers. Que Pasa (reprise van Song For My Father?) vind ik minder evenals Calcuatta Cutie. Lonely Woman is wel erg mooi.
Song For My Father heb ik gebruikt als muziek bij de crematie van mijn vader. En blijft daardoor voor mij een
bijzonder nummer.

Tom Waits - Rain Dogs (1985)

4,0
Dit is het eerste serieuze review dat ik schrijf en dat het dit album is dat die eer te beurt valt, heeft het te danken aan the scientist die mij hem in het review-topic toewees. Het is een moeilijke opdracht, want er is al veel over deze plaat geschreven. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Ik ken de plaat al meer dan 20 jaar en dat is langer dan dat ik mijn vrouw ken. Met haar ben ik inmiddels meer dan 13 jaar getrouwd. Zij was, is en zal waarschijnlijk de grotere Waits-liefhebber in het gezin blijven. Het maakt de review dubbel moeilijk, waarbij het me niet eens zozeer om haar gaat. Mijn ervaring is dat mensen die liefhebber van Waits zijn er altijd zo overdreven enthousiast over zijn. Dat enthousiasme deel ik niet, maar Waits is natuurlijk wel een grote. Hoe breng ik dat over?

Terug naar de plaat. Rain Dogs leerde ik tegelijkertijd kennen met Swordfishtrombones en Frank's Wild Years in een periode waarin ik veel verzamelde. Swordfish was mijn favoriet en heb ik toen veel gedraaid. Rain Dogs bleek een groeiplaat, die ik later meer dan regelmatig opzette. De laatste paar jaren niet meer. Is er sleet op gekomen?

Niet dus. Bij de herbeluistering heb ik hem beluisterd alsof het de eerste keer was. En wat toen bij die echte eerste keer niet lukte, lukt nu wonderbaarlijk wel. De plaat verrast me met zijn schoonheid. Hij zakt weliswaar hier en daar wat weg en naar het eind toe kan ik mijn aandacht er niet helemaal bij houden. Maar toch, het is meer dan ik ervan verwacht had. Een prima plaat dus dat Rain Dogs.

Dan wat over de nummers zelf. Het album opent met het mooie Singapore (5*): een maf nummer met mooie percussie, een freaky psychedelisch gitaartje en ook nog even heel softe toeters. Het gaat in een hobbelend ritme onderbroken door harde stops naar een strand met zacht krijsende zeemeeuwen. Intussen mompelzingt Tom zijn liedje. Ik luister nooit goed naar teksten, maar hij lijkt al stervende steeds krankzinniger te worden. Het lied doet me denken aan Screaming Jay Hawkins (Hong Kong), die naast Cohen en Beefheart een inspiratiebron voor Waits geweest moet zijn. Tom houdt zich in, misschien omdat het nummer anders te veel zou afwijken van de rest van plaat. Dat is jammer.
Maar er zijn meer referenties aan te wijzen. Neem Clap Hands (4,5*): vanuit de branding rijst een zompige percussie. Ik heb geen flauw idee waar Waits het over heeft, maar dat heb ik bij Dylan ook niet. De zang van Waits is hier wel Dylanesk te noemen. In het begin stoort dat niet maar op het eind heeft het toch iets te epigonistisch. Overigens wel weer een apart en mooi gitaartje, dat er zo nu en dan tussendoor neuzelt. De fade out is nergens voor nodig en dus zwak.
De plaat zakt dan wat mij betreft ietwat in met Cemetry Polka en het iets betere Jockey Full of Bourbon. Ook Midtown en 9th & Hennepin vind ik zwak, die vooraf gaan aan een interessant blokje.
Gun Street Girl (4*) refereert aan de oude (blues) werkliedjes met het ritmische metalen gehamer. Het daarop volgende Union Square (4*), een mooie R&B-ballad, wordt gevolgd door een waar country-nummer, Blind love (3,5*), dat wel een beetje langdradig is. Het jazzy Walking Spanish (4*) bevalt me dan weer beter.
Het daarop volgende Downtown Train klinkt als een Springsteen-ballad, waarvan ik (een enkele uitzondering daargelaten) geen liefhebber ben, en de plaat eindigt met nog eens 2 matige nummers.
Bewust heb ik mijn favoriete blokje nummers even overgeslagen. Het opent met Tango 'Till They're Sore (4,5*), crooner jazz (?), waarna een pure R&B-Waits volgt: Big Black Mariah (4,5*). Diamonds & Gold (4*) is een mooi tussendoortje en de opmaat voor Hang Down Your Head (5*), dat weliswaar ook weer klinkt als een Springsteen-ballad (maar dit is dus die enkele uitzondering). Nog mooier is het daarop volgend Time (5*), dat heel erg aan Cohen doet denken. Het blokje sluit af met Rain Dogs (5*), niet voor niets het titelnummer. Hier valt alles op zijn plek samen, maar toch weer jammer van de fade out.

Eindoordeel: 4,0*. Er is heel veel moois te beleven, maar de plaat kent te veel zwakke plekken.