menu

Tom Waits - Rain Dogs (1985)

mijn stem
4,21 (744)
744 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Island

  1. Singapore (2:46)
  2. Clap Hands (3:47)
  3. Cemetery Polka (1:51)
  4. Jockey Full of Bourbon (2:45)
  5. Tango Till They're Sore (2:49)
  6. Big Black Mariah (2:44)
  7. Diamonds & Gold (2:31)
  8. Hang Down Your Head (2:32)
  9. Time (3:55)
  10. Rain Dogs (2:56)
  11. Midtown (1:00)
  12. 9th & Hennepin (1:58)
  13. Gun Street Girl (4:37)
  14. Union Square (2:24)
  15. Blind Love (4:18)
  16. Walking Spanish (3:05)
  17. Downtown Train (3:53)
  18. Bride of Rain Dog (1:07)
  19. Anywhere I Lay My Head (2:48)
totale tijdsduur: 53:46
zoeken in:
avatar van kemm
5,0
Op een dag moest ik mijn lenzen uitdoen, want mijn ogen deden pijn. Alleen lag Rain Dogs net voor de eerste keer op en kwam er maar geen geschikt moment om de kamer te verlaten. Ik bad voor een kutnummer, in de plaats kreeg ik onmogelijk te missen minuten. I'd rather go blind!

avatar van Don Cappuccino
5,0
Tom Waits, ik hoor er bijna alleen maar goede dingen over. Paar weken geleden zag ik Closing Time staan voor 5 euro, dus die had ik eens een keer geluisterd en viel erg tegen, ik vond het enorm kabbelen. Maar gelukkig kopen mijn ouders gisteren de 2-DVD van The Old Grey Whistle Test waar dus Tom Waits ook op staat met Tom Traubert´s Blues. Ik ging kijken en eerst schrok ik me rot van de stem die begon, want op Closing Time is zijn stem echt compleet anders. Maar nadat ik weer was bijgekomen genoot ik echt enorm van dat nummer. Dus ik kijk daarna op Musicmeter wat het beste album van Tom Waits is en kom dus uit op Rain Dogs, en wat ben ik daar blij mee! Hier heeft hij die heerlijke rauwe stem en er is aparte instrumentatie, wat een gaaf album is dit. Bij Downtrain Train gaat hij enorm de kant van Springsteen op, maar toen Singapore begon was ik meteen geboeid, omdat niet veel albums op die manier beginnen en zo waren er ineens 53 minuten voorbij... 4,5 ster, maar dat kan zeker 5 sterren worden. En wat word het album toch mooi afgesloten!

P.S.: De link van Singapore is een animatie die iemand heeft gemaakt op het nummer, erg gaaf gedaan!

avatar van hpdewin
3,5
Bedankt voor het filmpje, inderdaad leuk gedaan

Ik ben begonnen aan dit album en het is wel even wennen. Het duurt wat langer voor ik helemaal in de muziek zit dan ik gewent ben maar ik denk dat dit album nog flink gaat groeien.

avatar van Carolaah
Vandaag ga ik Tom Waits eindelijk eens een kans geven..
Een naam die ik vaak heb gelezen, gehoord, maar waar ik me nooit in heb verdiept.. Ik moet zeggen dat ik dan ook lichtelijk verbaasd was toen ik deze cd net opzette.

Stiekem dacht ik even aan die 'zanger' van Gogol Bordello, alleen is dit duidelijk van ander(e) niveau/kwaliteit. Ik denk dat dit me wel eens enorm goed kan bevallen..

Wat een lekkere lay-back-and-relax-muziek weer.

avatar van shimahero
5,0
Rain Dogs is my favorite pet

avatar van Justus18
4,0
Dit is het eerste serieuze review dat ik schrijf en dat het dit album is dat die eer te beurt valt, heeft het te danken aan the scientist die mij hem in het review-topic toewees. Het is een moeilijke opdracht, want er is al veel over deze plaat geschreven. Wat heb ik daar nog aan toe te voegen?

Ik ken de plaat al meer dan 20 jaar en dat is langer dan dat ik mijn vrouw ken. Met haar ben ik inmiddels meer dan 13 jaar getrouwd. Zij was, is en zal waarschijnlijk de grotere Waits-liefhebber in het gezin blijven. Het maakt de review dubbel moeilijk, waarbij het me niet eens zozeer om haar gaat. Mijn ervaring is dat mensen die liefhebber van Waits zijn er altijd zo overdreven enthousiast over zijn. Dat enthousiasme deel ik niet, maar Waits is natuurlijk wel een grote. Hoe breng ik dat over?

Terug naar de plaat. Rain Dogs leerde ik tegelijkertijd kennen met Swordfishtrombones en Frank's Wild Years in een periode waarin ik veel verzamelde. Swordfish was mijn favoriet en heb ik toen veel gedraaid. Rain Dogs bleek een groeiplaat, die ik later meer dan regelmatig opzette. De laatste paar jaren niet meer. Is er sleet op gekomen?

Niet dus. Bij de herbeluistering heb ik hem beluisterd alsof het de eerste keer was. En wat toen bij die echte eerste keer niet lukte, lukt nu wonderbaarlijk wel. De plaat verrast me met zijn schoonheid. Hij zakt weliswaar hier en daar wat weg en naar het eind toe kan ik mijn aandacht er niet helemaal bij houden. Maar toch, het is meer dan ik ervan verwacht had. Een prima plaat dus dat Rain Dogs.

Dan wat over de nummers zelf. Het album opent met het mooie Singapore (5*): een maf nummer met mooie percussie, een freaky psychedelisch gitaartje en ook nog even heel softe toeters. Het gaat in een hobbelend ritme onderbroken door harde stops naar een strand met zacht krijsende zeemeeuwen. Intussen mompelzingt Tom zijn liedje. Ik luister nooit goed naar teksten, maar hij lijkt al stervende steeds krankzinniger te worden. Het lied doet me denken aan Screaming Jay Hawkins (Hong Kong), die naast Cohen en Beefheart een inspiratiebron voor Waits geweest moet zijn. Tom houdt zich in, misschien omdat het nummer anders te veel zou afwijken van de rest van plaat. Dat is jammer.
Maar er zijn meer referenties aan te wijzen. Neem Clap Hands (4,5*): vanuit de branding rijst een zompige percussie. Ik heb geen flauw idee waar Waits het over heeft, maar dat heb ik bij Dylan ook niet. De zang van Waits is hier wel Dylanesk te noemen. In het begin stoort dat niet maar op het eind heeft het toch iets te epigonistisch. Overigens wel weer een apart en mooi gitaartje, dat er zo nu en dan tussendoor neuzelt. De fade out is nergens voor nodig en dus zwak.
De plaat zakt dan wat mij betreft ietwat in met Cemetry Polka en het iets betere Jockey Full of Bourbon. Ook Midtown en 9th & Hennepin vind ik zwak, die vooraf gaan aan een interessant blokje.
Gun Street Girl (4*) refereert aan de oude (blues) werkliedjes met het ritmische metalen gehamer. Het daarop volgende Union Square (4*), een mooie R&B-ballad, wordt gevolgd door een waar country-nummer, Blind love (3,5*), dat wel een beetje langdradig is. Het jazzy Walking Spanish (4*) bevalt me dan weer beter.
Het daarop volgende Downtown Train klinkt als een Springsteen-ballad, waarvan ik (een enkele uitzondering daargelaten) geen liefhebber ben, en de plaat eindigt met nog eens 2 matige nummers.
Bewust heb ik mijn favoriete blokje nummers even overgeslagen. Het opent met Tango 'Till They're Sore (4,5*), crooner jazz (?), waarna een pure R&B-Waits volgt: Big Black Mariah (4,5*). Diamonds & Gold (4*) is een mooi tussendoortje en de opmaat voor Hang Down Your Head (5*), dat weliswaar ook weer klinkt als een Springsteen-ballad (maar dit is dus die enkele uitzondering). Nog mooier is het daarop volgend Time (5*), dat heel erg aan Cohen doet denken. Het blokje sluit af met Rain Dogs (5*), niet voor niets het titelnummer. Hier valt alles op zijn plek samen, maar toch weer jammer van de fade out.

Eindoordeel: 4,0*. Er is heel veel moois te beleven, maar de plaat kent te veel zwakke plekken.

avatar van Raul
4,5
multi-talent Waits pakt mij met deze plaat helemaal in
heerlijke reis door ontelbaar veel muziekstijlen met overal die fantastisch rauwe stem van Tom eroverheen
4,5 sterren met als hoogtepunten Walking Spanish, Rain Dogs en Singapore

avatar van AOVV
5,0
De zoveelste voltreffer van Waits (in mijn ogen). 'Time' is een nummer dat zo mooi is, ik heb er geen woorden voor. Er staat geen zwak nummer op, veel variatie ook. Binnenkort nog eens een keertje draaien.

avatar van The Scientist
5,0
Time vind ik eigenlijk een van de zwakkere nummers, wat te traag en slap... nog steeds geweldig trouwens, maar de rest doet me nog meer..

avatar van Wickerman
De plaat opent zeer sterk met Singapore en even later het fantastische Cementery Polka. Daarna komen er hier en daar ook wel fijne nummers, maar de sfeer van het begin wordt niet meer gehaald. Dit heb ik vaker met platen van Waits. Alleen The Black Rider blijft consistent qua sfeer.

avatar van The Scientist
5,0
tsss... het beste nummer is natuurlijk Downtown Train... naar het einde toe... ook Gun Street Girl, het titelnumer en Tango... behoren tot mijn favorieten.

avatar van freakey
5,0
Wickerman schreef:
......Alleen The Black Rider blijft consistent qua sfeer.


Ik vind The Black Rider eigenlijk maar een beetje een goedbedoeld (niet onaardig) tussendoortje......

avatar van Wickerman
Gisteren met een maat nog naar beide albums geluisterd. Bij Rain Dogs zei ik alleen in het begin: 'Dit is een verdomd goed nummer' en bij The Black Rider het gehele album door. Ik houd van Tom extreme sfeertje en die komt op Rain Dogs niet altijd door.

avatar van bertus161057
4,5
Down town train!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ben hem vandaag op Vinyl gaan kopen voor 15 euro. Aan de kassa zegt de verkoper: "Je hebt geluk. 't Is de laatste. Ik bedoel de laatste die dus nog binnenkomt, want hij wordt niet meer gemaakt. Kan je dus nog aardig wat geld mee verdienen op eBay!" Kan me moeilijk voorstellen dat ik er zoveel voor zou krijgen, aangezien ik er maar 15 voor betaald heb, maar op eBay zijn ze inderdaad een stukje duurder. Kenners mogen altijd hun licht eens werpen op de zaak

avatar van bawimeko
4,0
Thasty schreef:
Ben hem vandaag op Vinyl gaan kopen voor 15 euro. Aan de kassa zegt de verkoper: "Je hebt geluk. 't Is de laatste. Ik bedoel de laatste die dus nog binnenkomt, want hij wordt niet meer gemaakt. Kan je dus nog aardig wat geld mee verdienen op eBay!" Kan me moeilijk voorstellen dat ik er zoveel voor zou krijgen, aangezien ik er maar 15 voor betaald heb, maar op eBay zijn ze inderdaad een stukje duurder. Kenners mogen altijd hun licht eens werpen op de zaak


Ebay is vaak nogal 'hypig', soms worden er LP's/Cd's verkocht voor absurde bedragen die eigenlijk nog gewoon voor minder dan de helft elders te bestellen zijn. Iets met marktwerking en speculanten.
Hoe bevalt het vinyl? Verbetering t.o.v. het cd-geluid?

Valt goed mee ja. Eigenlijk slechts toevallig aan een platenspeler geraakt en bijgevolg mijn eerste plaatjes gaan kopen (The Velvet Underground met The Velvet Underground (zonder Nico dus) en After the Gold Rush van Neil). Rain Dogs is dus in feite pas mijn derde plaat. De geluidskwaliteit zal wel lichtjes beter zijn, maar de eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik mij eigenlijk nooit gestoord heb aan de kwaliteit van mijn cd's. Ik heb aardig wat cd's in de collectie, maar de charme die je in huis haalt met een platenspeler vind ik wel top. Het lijkt allemaal net dat tikkeltje magischer dan zo'n laseroog, als je begrijpt wat ik bedoel Al hecht ik nog steeds veel waarde aan mijn cd's hoor! Hoe dan ook bedankt voor het antwoord!

avatar van shimahero
5,0
Schitterend album. Avontuurlijk, speels, gevarieerd. Heel beeldend ook. In de wereld van piraat Tom Waits is het altijd een feestje. Laat de rum maar aanrukken

ForzaRob
Nick Cave vind ik super en daarom deze plaat beluisterd maar de leerling overtreft de meester in mijn ogen.

2,5*

avatar van Thomas91
4,5
Toen ik dit voor het eerst hoorde, werkte het eerder op mijn lachspieren. Voor mij een typische groeiplaat, waar ik nummertje voor nummertje toch mooi ging vinden. Anywhere I Lay My Head en Big Black Mariah zijn bijvoorbeeld de nummers waar ik het eerst over had. Vooral dat rare gegil aan het begin van Big Black Mariah. Inmiddels waardeer ik het nummer juist om de soort drive die het heeft. Zijn stem duwt het nummer heel erg vooruit.

Toegankelijkere nummers als Time, Downtown Train en Hang Down Your Head vond ik al vrij snel erg fijne nummers. Wat later kwamen daar Tango Till They're Sore en Rain Dogs bij.

Door een album van Joe Bonamassa met een cover van Jockey Full Of Bourbon ben ik dat nummer (al duurde het even) ook gaan waarderen. Bonamassa laat de zangmelodie erg duidelijk merken. Die viel me bij Waits pas veel later op, maar het is nu een van mijn favoriete nummers van dit album.

Het slagwerk met veel marimba vind ik ook erg leuk gedaan en het album heeft sowieso een fijn sfeertje. Ik ga zelf niet zo veel uit (en zeker niet het soort kroegen waarvan ik een beeld krijg bij dit album), maar toch blijft het boeiend.

Tom Waits heeft hier een heel boeiend album gemaakt, met veel variatie en toch eenheid. Het intrigeerde me vanaf het begin, maar ik ben de muziek pas redelijk recent écht gaan waarderen. Nu nog aan een andere plaat van hem beginnen, al lijk ik daar vaak af te haken om toch weer hiernaar te grijpen.

avatar van Cabeza Borradora
Deze week in het "52" topic . Vandaar dit stukje uit de krantenbijlage "De Cultuurkenner" (van De Morgen) anno 1999:

In 1983 markeerde Swordfishtrombones het begin van het tweede deel van Tom Waits' carriére. De plaat werd ingehaald als een onversneden meesterwerk en de twee jaar later verschenen opvolger Rain Dogs kreeg een even enthousiast onthaal. De muzikale straatpoëzie van Waits laat zich niet in één stijl vangen. Beatnik-jazz ('9th & Hennepin') staat zij aan zij met ´s mans eigenzinnige kijk op blues ('Union Square') of country ('Blind Love'). De Amerikaan draait zijn hand niet om voor een walsje of een polka, maar de ballads 'Time' en 'Hang Down Your Head' beklijven minstens even hard. De muziek rammelt, maar dan in de goeie zin van het woord. De ketelpercussie van Michael Blair zit daar natuurlijk voor veel tussen, maar ook het baswerk van Larry Taylor en Greg Cohen of de stuk voor stuk zeer fraaie gitaarpartijen van snarenwonders als Keith Richards, Robert Quine, Marc Ribot of Chris Spedding. De songs van Rain Dogs zijn bevolkt door charmerende malloten of lieden met geblutste ziel. Waits beschrijft op een visuele manier, met zin voor inleving en soms enige milde spot, momenten uit hun leven. Wie het tekstvel erbij neemt, merkt dat het woordgebruik soms even bevreemend is als de muziek. Simpel is echter ook schoon, want er gaat niets boven die ene strofe uit het entieglijk ontroerende gebroken-harten-liedje 'Hang Down your Head': "Tear the promise from my heart, tear my heart today, you have found another, baby I must go away".

avatar van Aurum
5,0
Voor alle liefhebbers van Tom Waits en dit album in het bijzonder:

Tom Waits' Rain Dogs Revisited (20-11-2011) :

"In 1985 verscheen Tom Waits’ Rain Dogs. Waits vestigde er definitief zijn naam mee en de popwereld had er een klassieker bij. In dit concert gaan diverse artiesten terug naar dit meesterwerk (integraal en vrij geïnterpreteerd). Multi-instrumentalist David Coultour, met wie Waits heeft samengewerkt op The Black Rider, brengt hiervoor een prestigieuze band tezamen met onder anderen Elvis Costello’s Steve Nieve op toetsen. Tom Waits zelf is er niet bij, maar wel een dream team aan solisten waarvan hij zou watertanden.

Dave Okumu (gitaar) Terry Edwards (saxofoon, trompet) Steve Nieve (piano) Thomas Bloch (glassharmonica) Tom Herbert (bas) Seb Rochford (drum en percussie) David Coulter (zaag, percussie en banjo)."

Mijn tickets zijn binnen

avatar van kiriyama
4,5
Zag het al een paar weken terug. Lijkt me idd. erg gaaf, maar het is me te ver. Veel plezier.

avatar van ricardo
4,0
Bijzonder dat deze algemeen als beste van Waits word gezien. Zijn debuut vind ik een heel stuk beter. Ik vind van dit album het onsamenhangende en de zangstem iets waar ik echt enorm aan moet wennen, maar misschien komt dat nog wel.

avatar van ricardo
4,0
Toch best een bizar album. Deze zou mij als Zappa liefhebber toch eigenlijk beter moeten liggen. Ik had iets anders verwacht van de muziek van Tom Waits, ik had gewoon rustige blues verwacht, maar wist dat hij zo'n zware roggelende stem had, en was een mooie combinatie met rustige blues geweest wat ik dus ook had verwacht.

Muzikaal zit er enorm veel variatie in natuurlijk, maar ook de tingeltjes en andere tierlantijntjes moet ik echt ff aan wennen. De rustige nummers vind ik wel heel mooi, maar vooral de titels van de nummers spreken mij wel aan.

Waarom zou je als zappa liefhebber dit ook moeten diggen?

Enige raakvlak is de tekst:

Get your shoes and socks on people, it's right around the corner (over by a Tom Waits restaurant)

uit Stinkfoot


Raakvlakken met beefheart, dat is ene heel ander verhaal, die zijn er zeker, op vele vlakken

avatar van kiriyama
4,5
ricardo schreef:
Ik had iets anders verwacht van de muziek van Tom Waits, ik had gewoon rustige blues verwacht, maar wist dat hij zo'n zware roggelende stem had, en was een mooie combinatie met rustige blues geweest wat ik dus ook had verwacht.


Misschien eens 'Blue Valentine' proberen? Rustiger en Bluesy.

avatar van ricardo
4,0
En weer iemand anders zegt dat ik Alice moet proberen, en heb ook al een tip gehad dat ik Heartattack And Vine moet gaan beluisteren, vooral vanwege zijn bluesy karakter.

Soms is het echt lastig want iedereen heeft weer een andere voorkeur. Swordfishtrombones lijkt erg sterk op deze geloof ik, en die kan ik zowiezo voorlopig links laten liggen denk ik.

avatar van kiriyama
4,5
Alice kan je wel laten liggen als je deze ook niets vind. Heartattack heeft ook wel wat leuke nummers, al blijf ik het een wat matig geheel vinden. Swordfishtrombones lijkt inderdaad wel wat op deze, al is die iets toegankelijker. Sowieso denk ik dat je alles van na 1980 wel kunt laten liggen. Blue Valentine ligt muzikaal meer in de lijn van Closing Time (en ander eerder werk) dan deze, maar is wel met dezelfde doorleefde stem als hier. Afgaande op jouw bericht, precies waar naar je op zoek bent.

avatar van ricardo
4,0
Ik heb er nu 3 van waits, Closing Time, deze en het live album Glitter And Doom. Het debuut bevalt mij verrweg het beste. Kan best zijn dat als ik deze iets vaker een kans geef dat hij nog wel gaat groeien hoor. Als ik het echt helemaal niets zou vinden zou ik niet eens stemmen of nog lager. Een 2* is een cijfer waar bij deze plaat nog best groeipotentie in zou kunnen zitten.

Als ik het goed heb, heb je dus eigenlijk 2 verschillende Waits periodes, de periode van voor 80, allemaal in de lijn van Closing Time, en de periode van na 1980, met albums in de lijn van deze plaat.

De stem bevalt mij niet eens slecht, maar meer de riedeltjes en tingeltjes eromheen, net of het een theater show is ofzo, en met zo'n zware stem ben je geneigd in de lach te schieten met al die riedeltjes er tussendoor. Ik moet wel zeggen dat er best mooie rustige momenten opstaan ook. Ik zal hem af en toe nog eens gaan afspelen, kan best zijn dat hij maar zo valt dan.

Kan maar zo zijn dat Blue Valentine het album is wat ik zoek, want zoek echt een relaxte en rustige bluesy plaat, maar dan wel met de doorleefde stem van Waits. Over 3 week ben ik jarig, weet ik tenminste wat ik voor mijn verjaardag moet vragen.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:09 uur

geplaatst: vandaag om 15:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.