Inmiddels 2 luisterbeurten erop zitten. Wat direct opvalt is de mix en productie: de stem van Feiner heel dicht op de luisteraar. Drums, bas en piano klinken als nooit tevoren. De melodieën van strijkers en piano raken je tot in je ziel.
Dit album lijkt op het eerste gehoor minder makkelijk te doorgronden dan Opiates. Dit komt vooral dat veelal een herkenbare songstructuur ontbreekt. Zo schiet 'Short Of One Dimension' in 6 minuten alle kanten op en is 'Passenger's Wake' een mooie mix tussen dreigende en zalvende passages. Ruimte voor licht is er amper; alles is aardedonker. Maar daar komt in 'Losing' ineens de sopraanstem van Anna Bylund voorbij als perfect tegengewicht voor het donkere timbre van Feiner. De tweede helft van deze track (van ruim 9 minuten) is trouwens het best te omschrijven als ambient, een term die voor meer passages van dit album van toepassing is. De tijd zal leren of dit net zo'n cultklassieker als Feiner & Anywhen's Opiates wordt, maar dat dit muziek van heel hoog niveau is, moge duidelijk zijn!

Tot mijn verrassing kwam het vinyl vandaag al binnen! En gelijk bij het eerste nummer wordt duidelijk: dit gaat een moderne Motorpsycho klassieker worden! Wat een openingsnummer! Geweldig!
Dit is hoe ik ze het liefste hoor: een combinatie tussen classic rock achtige riffs en een Krautrock-achtige groove die op de achtergrond maar doorgaat. Het beste voorbeeld daarvan is het fantastische Balthazaar.
Elke zijde van de LP bestaat uit 1 epic en met uitzondering van zijde C (want 1 lange epic) aangevuld met iets kortere tracks. Vooral in de eerste helft van de plaat zorgt dat voor veel afwisseling. Van "dark folk" gaan we naar jazz en solo's over bijna latin-achtige grooves. De afwisseling is iets minder op de tweede helft. Hier krijgt de luisteraar pas weer ademruimte op het (overigens prachtige) laatste nummer 'Dead Of Winter'.
Het 21 minuten durende Neotzar neemt in zijn eentje een plaatzijde in beslag. Of ik het het beste nummer van de plaat vind weet ik nog niet, maar die 21 minuten vlogen voorbij. Op deze track komt het geluid van 'The Tower' en 'The Crucible' weer even terug. Op de rest van de songs strijkt de band minder tegen de haren in (wat soms lekker is) dan op die twee albums. De band vind zich ook nergens opnieuw uit. De verrassing zit hem meer in de details; een onverwachte intro hier, een passage daar.
Ik kan wel zeggen dat ik blown away ben door dit album. Ik had het na een paar mindere albums op rij niet meer verwacht. Mijn favoriete Motorpsycho album is 'The All Is One' en dit album komt akelig dicht in de buurt qua constante kwaliteit. De tijd zal leren of de plaat op het erepodium van Motorpsycho-platen mag (blijven) staan. Maar vooralsnog: wát een plaat!!!

Een tip voor de liefhebbers van deze plaat: de 2LP limited edition is nog te koop via Soup's Bandcamp. En dat betreft de extended versie van dit album welke een kleine 20 minuten langer duurt. Hiervoor hoef je niet de ultra limited edition te bestellen, maar volstaat de versie van 34,95.

Een samenvatting wat je kunt verwachten op de extra LP:

1: Orbit pt 1: net als Skins een track die in tweeën is geknipt. Dit begint net als het begin van Skins heel klein met alleen piano. Later voegen de strings zich erbij en zijn behoorlijk dominant. Het nummer eindigt met synth klanken. Mooi begin!
2: Gatekeeper: de eerste echte song van het extra materiaal. Relatief kort. Hier ook de distortion zoals op veel albumtracks, maar minder heftig. Prima track, maar niet wereldschokkend.
3: Orbit pt 2: WAT EEN TRACK!!! Alleen al voor dit nummer zou je deze plaatversie moeten kopen. Zou deze op het originele album hebben gestaan, zou het zeker door velen (waaronder mij) als favoriet zijn aangevinkt. Deze track heeft alles. Een goede opbouw, goede melodieën, dynamiek. Echt fantastisch!

Zijde D heet **** en is onbeschreven. Tenzij de band het leuk vond om 20 minuten static als bonus toe te voegen