Persoonlijke favoriet “First Light” vangt de grote gevoelens die Hozier zo vaak beschrijft in zijn poëtische teksten. De instrumentatie van dit nummer werkt heel goed samen met de zang. Het is niet overdreven verdrietig, maar er zit altijd een vleugje pijn in Hoziers woorden. Het bouwt op naar een episch crescendo voordat het overgaat in een paar laatste tokkels van een akoestische gitaar: een zeer passende manier om dit album te beëindigen.

Het is altijd duidelijk geweest dat Hozier's connectie met de muziekkunst onuitsprekelijk sterk is, en "Unreal Unearth" bewijst dit alleen maar verder. Het meesterlijke gebruik van koorklanken, hartstochtelijke lyriek en flagrante emoties laten me kalm achter, maar verlangen nu al naar meer van deze vakman.