Albumtrack Fantasy en singles Laura en Amnesia kunnen mij tot dusver het meest bekoren van deze electrofielen uit Frankrijk. Moet bij deze muziek steeds aan Air denken ten tijde van hun plaat Moon Safari. Ergens in de jaren 90 was dat geloof ik.

End of Everything is het zevende album van Mega Bog, een experimenteel popensemble onder leiding van Erin Elizabeth Birgy. In 2020 werd Birgy omringd door schijnbaar eindeloze onrust: massale sterfte, een brandende planeet en een persoonlijke afrekening toen trauma's uit het verleden nieuwe ontmoetten. Ze woonde in Los Angeles, tegen de achtergrond van vreselijke bosbranden, en vroeg zich af welk perspectief ze moest gebruiken om in zo'n stomverbaasd ontzag verder te gaan. Ze besloot iets tastbaars te grijpen en produceerde een plaat die spreekt over overgave, rouw en steun en dat zonder te vergeten zelf in de spiegel te kijken, iets wat vandaag de dag niet iedereen meer doet.

Net Howard Stern op Sirius XM bekeken waar de heren tot de vaste stamgasten behoren. Mooie set met single Lux, een akustische uitvoering van Blackened 2020 en een onverwacht mooie cover van 1 van de beste Bob Seger nummers, naar mijn mening, Turn The Page waarbij Kirk leadvocals voor zijn rekening neemt bij de passage waar in het origineel een saxofoon is te beluisteren.

Wederom een ​​geweldige prestatie van deze Poolse neo- progressieve band. De stem van nieuwe zanger David Lewandowski is als een mix van Marco Glühmann van Sylvan en Peter Nicholls van IQ. De liedjes en muziek verteren echter beter dan die van bovengenoemde bands. Het melancholische geluid van de band past perfect in het conceptverhaal over een jonge acteur die zijn droom najaagt.
Dit is muziek waar ook niet progrockers naar moeten luisteren want een absolute aanrader!

Mystery is sinds hun bestaan al 1 van mijn favo progbands geweest met onderwijl een oeuvre om U tegen te zeggen. Deze plaat overtreft dat nog maar eens getuige vooral de 2 epische stukken halverwege en op het eind.
Hoe "Pearls and Fire" je vanaf de eerste tonen al in haar betovering meeneemt om na zo'n 2 minuten in een meeslepende versnelling je helemaal bij de kladden te pakken vind ik echt fenomenaal gedaan. Dat de band ook niet vies is om leentjebuur te spelen bij een groep als Journey getuigt het andere epos 'This is how the story ends". Muziek om zoals de band dat zegt " door je hart te laten stromen. Ik hoop dat dit nog even voortduurt...