Meer dan goede EP en de brug van het fraaie Big Time van vorig jaar en een volwaardig nieuw album.
In tegenstelling tot het lentegevoel dat mij beheerste bij Big Time duikt Olsen op Forever Means het nachtleven in. Zij slaagt er in de realiteit en de romantiek in de liefde vast te leggen. Zie de ontroerende climax van Time Bandits waarin ze de mensheid oproept om elkaar lief te hebben want alleen dan is er een gerede toekomst, we hebben elkaar zogezegd nodig! Forever Means gaat volgens mij over der totaliteit van 1 persoon, die zowel een genie als een eikel kan zijn en zijn dierbaren waarbij de echte liefde overheerst die heel wat meer inhoudt dan de goed bedoelde maar veel minder krachtige Valentijns variant. Smaakvol gedaan van Angel en het smaakt voor mij naar meer!

Arlo Parks keert terug met haar tweede album My Soft Machine , een zeer persoonlijk oeuvre over haar ervaringen door de jaren '20 en de groei die daarmee verweven is .

"De wereld / onze kijk daarop wordt doorspekt door de grootste dingen die we meemaken - onze trauma's, opvoeding, kwetsbaarheden bijna als visuele sneeuw", legt ze uit. "Deze plaat is het leven door mijn lens, door mijn lichaam - de angst van halverwege de twintig, het middelenmisbruik van vrienden om me heen zoals alcohol en drugs, de impact om voor het eerst verliefd te zijn, het navigeren door PTSS, verdriet, zelfsabotage en vreugde, door werelden met verwondering en gevoeligheid - hoe het is om gevangen te zitten in dit specifieke lichaam.

Het album bevestigt in mijn ogen opnieuw dat de ware kracht van Parks ligt in de authenticiteit en diepgang van haar songwriting. Het laat een blijvende indruk achter, als een bitterzoete melodie die in de geest blijft hangen en ons herinnert aan de diepe schoonheid die te vinden is in onze gedeelde menselijke ervaring.

Ash gaat met de tijd mee en is "Vintage" geworden. De hoes doet me denken aan de laatste Beck uit 2019 die ook dat 'label" met zich meedroeg. Blijft wel lekkere muziek hoor! Het debuutalbum uit 1996 moet je daarna niet gaan draaien want dat was van een andere tijd en een ander niveau.

Life Is But a Dream overvalt je vanaf het eerste nummer 'Game Over', een stormachtige, structuurloze rush maakt het onmogelijk te volgen. Het goede nieuws: de tien andere nummers volgen niet. Elk van hen is een eenling die op zijn eigen manier uitdaagt. Slechts weinigen volgen zelfs de eerdere aanstekelijkheid - massieve knallers als 'Mattel' zijn slechts uitzondering, abrupte tempowisselingen zijn nu standaard. Prog-zware riffs zoals 'G' leiden naar onverwachte genres, en een all-piano finish laat je stomverbaasd achter. Maakt dat het een slecht album? Nee. Avenged Sevenfold laat gewoon een nieuwe pagina zien die zeker meerdere pogingen nodig heeft. Zal het je fans verdelen? Ja. Tot zover 3,5 ster.