Het Paraorkest, Brett Anderson, Charles Hazlewood en Gwenno hebben elkaar gevonden in een voortreffelijke verzameling liedjes van iconen zoals Echo and the Bunnymen, Skeeter Davis, Japan, David Bowie / Jacques Brel en Suede.

Versterkt door de diversiteit van Paraorchestra-muzikanten en met nieuwe arrangementen van componist Charlotte Harding, herinnert Death Songbook ons eraan dat muziek onze grootste vriend is in de donkere tijden waarin we vandaag de dag leven.

Ik had wat meer electronische invloeden verwacht maar Het Paraorkest omarmt op Death Songbook een overwegend akoestisch geluid. Je hoort een veelvoud aan stijlen, stemmingen en texturen door een ongebruikelijke combinatie van instrumenten – van de gehamerde dulcimer tot de Wurlitzer-piano.

Charles Hazlewood is de artistieke directeur van Paraorchestra – een in Bristol gevestigd ensemble van gehandicapte en niet-gehandicapte professionals. Ze worden vergezeld door de zanger van Suede, Brett Anderson, en de veelzijdige, door Mercury Prize genomineerde muzikant Gwenno.

Ondersteuning komt van het boeiende Manchester folk duo The Breath.

De tien jaar durende creatieve streak van het folkicoon gaat verder met een albumlange suite van 33 minuten, een reis die bestaat uit zeven onderling verbonden segmenten. Het is een plaat die een meditatieve, bijna hymnesfeer creëert, met de zang van Paul boven een akoestisch arrangement. De plaat, die voornamelijk wordt uitgevoerd door Paul, is gekruid met esoterische percussie-instrumenten, koorelementen van het voor een Grammy genomineerde Britse vocale ensemble Voces8 en een prachtig vocaal optreden van Edie Brickell, Paul's vrouw. Het is een album waarin liefde, geloof, vergeving en meer wordt verkend. Seven Psalms toont alle muzikale elementen die we mogen verwachten van een doorgewinterde artiest als Paul Simon, die consequent op zoek is naar nieuwe muzikale horizonten. Het is een relatief gedurfde onderneming, en daarom niet minder welkom. Maar de aard van de plaat betekent dat we het niet zullen neuriën als 'You Can Call Me Al'. Tot zover waardeer ik het op 4 sterren met kans op meer.