Genialiteit verpakt in exces.

The Mars Volta komt hier voor de dag met een explosieve, surrealistische cocktail van prog, funk, jazz, punk, salsa en nog een waaier aan stijlen die in de blender worden gegooid. Iedereen speelt op topniveau als een stier in een porseleinwinkel, maar de gestoorde vocale uithalen van Bixler-Zavala en het onvermoeibare drumwerk van Theodore laten bijzonder diepe indruk op me na.

Op elk van de vijf nummers staan briljante stukken muziek die hun weerhaakjes in mijn brein nestelen. De intense opener Cygnus...Vismund Cygnus doet tien minuten probleemloos voorbij razen. The Window is een verrassend korte en toegankelijke, maar aangrijpende ballade. L'Via, L'Viaquez schakelt moeiteloos tussen in-your-face spierballenrock met Frusciante op verschroeiende leadgitaar en slepende, broeierige strofes op de piano verzorgd door salsapionier Larry Harlow. Leuke omkering van de verwachtingen: de rockstukken zijn in het Spaans en de salsastukken in het Engels. Het sfeervolle Miranda That Ghost Just Isn't Holy Anymore heeft dan weer de ambities van de soundtrack van een spaghettiwestern.

De ongebreidelde muzikale creativiteit zorgt er echter ook voor dat het geregeld wat uit de bocht vliegt. Voorbeelden hiervan zijn de laatste drie minuten van de opener, de laatste tweeënhalve minuut van The Widow, en het wel heel lang uitgesponnen einde van L'Via. Bij Miranda duurt het zelfs vier minuten voor de contouren van een nummer komen opdagen en gaat het in de laatste vier minuten weer terug naar weinig meer dan een soundscape. Ik heb geen problemen met improvisatie en experiment, maar hier had voor mij in totaal gerust een kwartier uit geknipt kunnen worden zonder dat de plaat daar minder om zou worden. Dan had het apart verschenen titelnummer, of op zijn minst de laatste tien minuten daarvan (ook dáár zijn de eerste 4 minuten weinig meer dan noise), gewoon ook vrolijk mee op dit album kunnen staan.

Ironisch genoeg gaat mijn kritiek dat het vaak wat te lang doorgaat, dan weer niet op voor het klapstuk: de afsluitende odyssee Cassandra Gemini, met afstand het beste nummer van dit album en wat mij betreft het onbetwiste meesterwerk van de band. 32 minuten gaan hier voorbij zonder dat ik me ook maar een seconde verveel. De eerste helft stoomt zonder verpozen door op een onweerstaanbare groove. In de tweede helft gaan de vangrails eraf en is er ruimte voor jazzy improvisatie, maar ook hier verslapt de spanningsboog geen moment, zoals het een ellenlang epos betaamt. De opgebouwde spanning betaalt zich na een half uur met dividend uit in het afsluitende refrein: "No there's no light, in the darkest of your furthest reaches!" Geen idee wat het betekent, maar verdomme, wat klinkt het machtig.

stem geplaatst

stem geplaatst