Amorphis-album nummer drie voor mij en ja hoor, ook deze is weer raak. Wat mij telkens opnieuw verrast, is hoe consistent de songkwaliteit doorheen de albums is. Amorphis weigert om nietszeggende vullertjes op hun platen te zetten, waardoor het altijd een plezier is om een plaat integraal op te zetten. De eerste drie nummers en het titelnummers scoren hier de hoge ogen en zijn absoluut niet te versmaden, maar ik kan evenzeer genieten van de energie van Sky Is Mine, de Opeth-achtige sfeer op Majestic Beast of de epische emotie van afsluiter From Earth I Rose.
Met terugwerkende kracht ga ik door de hoogtepunten uit het oeuvre van deze band heen. Volgende halte: Silent Waters!
Vooruit, ik gooi er ook maar een halfje bij. Wat een sprong voorwaarts is Leviathan ten opzichte van het eveneens intrigerende, maar nogal primitieve Remission. Mastodon weet de rauwe energie van dat album hier te boetseren tot een veel aansprekender, meer memorabel geheel waarbij nummers als Blood and Thunder (inderdaad een all time metal-klassieker) en Iron Tusk zelfs oorwurmen genoemd mogen worden.
Het verhaal van Moby Dick als rode draad zorgt voor de nodige coherentie en sfeer in nummers als Seabeast en het afsluitende epos Hearts Alive, waarbij je jezelf met Ahab en zijn bemanning van schip de gitzwarte diepe duisternis in voelt gezogen worden door het ontzagwekkende beest. Ander hoogtepunt is Megalodon, met dat country-lickje gevolgd door een spervuur van rammende riffs.
Een enkele keer (Island) vervalt de band nog in het vormloze gebeuk dat op Remission wel vaker voorkwam, maar met de songtekst erbij kan ik ook dat nummer wel plaatsen in de context van de plaat en het thema 'water'. Heel leuk overigens hoe Mastodon de eerste 4 albums elk rond een van de klassieke elementen heeft opgebouwd (in chronologische volgorde: vuur, water, aarde, lucht) en hoe dat ook in het fraaie artwork telkens terugkomt.
Leviathan is de perfecte balans tussen de brute kracht van de 'oude' Mastodon en het progressieve vernuft dat hierna steeds meer de overhand zou gaan nemen. Met recht een klassieker al op het moment dat 'ie uitkwam en een werkstuk dat de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan.
