Het onevenwicht in dit album is opvallend: de eerste vier nummers, The Outsider en Pet zijn stuk voor stuk hoogvliegers in de catalogus van deze groep en kunnen zich wat mij betreft zelfs met de output van dat andere Maynard-project meten. De rest zegt me dan weer weinig (Gravity, A Stranger, Vanishing) tot niks (The Nurse Who Loved Me, Crimes, Lullaby). Het goede materiaal is wel voldoende om deze toch 4 sterren op te leveren. Met Weak and Powerless of The Outsider mag je mij elke dag wakker maken.

Ik kende Amorphis nog niet en vaak heb ik geen enkele klik bij metalgroepen uit deze windstreek, maar de torenhoge rating voor dit album en de prachtige hoes maakten me heel nieuwsgierig. Na een paar luisterbeurten ben ik blij dat alle vooroordelen die ik bij Amorphis had als "de zoveelste extreme band uit Noord-Europa" helemaal misplaatst waren.

Dit is een prachtig gemusiceerde en geproduceerde, opvallend melodieuze en toegankelijke plaat. Tomi Joutsen is een uitstekende zanger wiens diepe, warme, zuivere zang mooi contrasteert met zijn krachtige brul. De composities krijgen ruimte om te ademen en zijn doorspekt met symfonische en folk-elementen, alsook sfeervolle melodieën die de hardere passages heerlijk complementeren. Dit alles zorgt ervoor dat dit album geen moment gaat vervelen, ook al tikt het bijna het uur aan. Dit smaakt naar meer, dus dit wordt met zekerheid niet de laatste Amorphis die ik luister.

Favorieten aanduiden is vooralsnog heel moeilijk, dus dat laat ik even in het midden. Behalve eentje dan: Amongst Stars zit al dagen in mijn hoofd, met een zinderende gastrol voor Anneke van Giersbergen.

Helemaal onder mijn radar gevlogen deze, en dat terwijl ik een grote fan ben van vooral de eerste 2 platen van deze heren. Na wat experimentele uitstapjes met wisselend resultaat op de vorige 2 albums keren ze hier grotendeels terug naar hun oude sound, en daar ben ik alvast niet rouwig om. If it ain't broke... Break it. Prima album is dit weer geworden, vol energetische riffs, creatieve melodieën en sterk opgebouwde songs. 4 sterren.

Al heel lang niet meer geluisterd naar deze Humbug, maar er mag direct een halfje bij. Old school Monkeys meets Queens of the Stone Age, een cocktail die uitstekend uitpakt. De productie - bassig, zompig, hypnotiserend - en alle kleine toeters en bellen creëren een warm, sfeervol canvas waar de cryptische teksten van Turner, croonende cowboy die op zijn oude knol door de woestijn slentert, goed tot hun recht komen.

Destijds was ik er wat teleurgesteld in omdat het gaspedaal veel minder wordt ingedrukt dan op de twee voorgangers, maar nu ik wat ouder, wijzer en geduldiger ben, zie ik het als de logische vervolgstap in de evolutie van deze groep, die eigenlijk al begonnen was op Favourite Worst Nightmare. Steeds minder de focus op rauwe energie en snelheid, steeds meer op de song en de arrangementen. Wat dat betreft, valt er meer dan genoeg te genieten, met o.a. My Propeller, Crying Lightning, Cornerstone en Pretty Visitors als uitschieters op een heel solide, consistent album.

2020 is het jaar waarin ik ten gronde kennis aan het maken ben met Armored Saint. Tot dusver heb ik vooral hoogtepunten uit hun oeuvre beluisterd, maar het smaakt naar meer. Mogelijk maak ik dus een wandeling doorheen hun volledige catalogus, te beginnen met dit EP'tje. Eigenlijk had deze groep onmiddellijk zijn karakteristieke sound beet: stevige, maar behoorlijk melodische up-tempo rockers met de rauwe strot van John Bush die de troepen aanvuurt. Vanaf de eerste luisterbeurt wist ik eigenlijk al dat dit helemaal mijn ding zou worden.

De drie nummers zijn allen meer dan prima. False Alarm zou op het debuutalbum opnieuw zijn verschijning mogen maken. Mijn favoriet is het afsluitende On the Way; onmogelijk om het hoofd stil te houden als die groovende drumpartij wordt ingezet, noch om een glimlach in te houden als de gitaren aan het harmoniseren gaan.

Het debuutalbum van Armored Saint gaat naadloos verder waar de heerlijke eerste EP ophield: toegankelijke, melodieuze classic heavy metal zonder veel opsmuk die eigenlijk meer invloeden ontleent aan de NWOBHM die enkele jaren eerder van over de Atlantische Oceaan was binnengewaaid dan aan de zich net ontluikende thrash-scène aan de Amerikaanse westkust.

De eerste drie nummers zijn direct raak: het titelnummer opent als het nationale volkslied, waarna we een portie stevig swingende speed metal voorgeschoteld krijgen die je gewoon mee móet blèren als de omgeving het toelaat. Can U Deliver, de grootste hit uit het oeuvre van deze groep, en vervolgens Madhouse gaan olijk voort op dat elan.

Eigenlijk laat de plaat ook daarna nergens een grote steek vallen. Energieke riffjes en melodische passages worden vakkundig aaneen geweven tot een geheel dat prima van begin tot einde af te luisteren is, ook al is niet elk nummer misschien even memorabel. Take a Turn is een opvallende mooie 'ballade' tussen het metalgeweld, Glory Hunter heeft een lekker opzwepende intro, en False Alarm (heropname van het nummer op de EP) doet het geheel eindigen met een knal.

Blijkbaar was de band uiteindelijk ontevreden over de manier waarop deze plaat opgenomen en gemixt is (alsook het kostenplaatje), en hadden zij liever een zwaardere, minder 'commerciële' sound gehoord. Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar toch heeft deze eerder luchtige productie ook zijn charmes. Dit is een duidelijk product van de hardrockscène anno jaren '80, en daar is niks mis mee.

Tot slot uiteraard ook hier weer lof (zoals op elk album van deze groep) voor het vocale geweld van John Bush, één van de beste metalzangers die in zijn late vijftiger jaren nog uitstekend mee kan met de jonge honden en veel van zijn leeftijdsgenoten ondertussen in het stof laat.

De EP en dit album staan eigenlijk quasi op gelijke hoogte bij mij. Toch zet ik het EP'tje in de voorlopige rangschikking hoger, omdat die korter is, en less is more als je sound en stijl grotendeels uniform zijn over de lengte van een geheel album.

1. Armored Saint EP
2. March of the Saint