stem geplaatst

Ik lees her en der dat sommige mensen er wat langer over deden om Seventh Son op waarde te schatten. Daar kan ik me bij aansluiten. Vond ik het vroeger nog wat te gladjes door de melodische stukken en de ondersteunende synths, ondertussen ben ik daar helemaal van teruggekomen. Dit is een klasse-album dat geweldig balanceert tussen stevige riffs en prachtige melodieën, aangevuld met intrigerende mysterieuze teksten.

Het enige nummer dat ik wat minder vind is Can I Play with Madness door de suffe en repetitieve hook in het refrein. Al de rest kan mij ondertussen bekoren, inclusief The Prophecy en Only the Good Die Young die m.i. wat onterecht onderaan de ranglijst bungelen. Prijsbeest is het tien minuten durende epische titelnummer, dat vanaf minuut vier meesterlijk opbouwt naar een intense climax.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Na acht maanden en rond de achtduizend luisterminuten (volgens Spotify) komen we aan bij het einde van mijn ontdekkingsreis door het volledige oeuvre van Black Sabbath. 13 is het enige album waarvan ik de release zelf bewust heb meegemaakt. Twaalf jaar geleden was de opwinding voelbaar: Ozzy voor het eerst sinds de jaren '70 terug op een nieuwe Sabbath-plaat! Echter, na een paar luisterbeurten verdween 13 al gauw weer in de virtuele lade, om daar meer dan een decennium lang stof te vergaren. Bij de herbeluistering snap ik wel waarom.

Laat ik beginnen met de positieve aspecten van dit album. De moderne productie is moddervet en doet de band klinken als een mammoet die door de woonkamer komt gestampt, zelfs op de mindere momenten. De tandem Iommi/Butler, aangevuld met het capabele drumwerk van RATM-drummer Brad Wilk, toont bovendien bij vlagen absoluut flitsen van haar oude klasse en op die momenten zit ik goedkeurend knikkend te genieten.

Daar staan echter ook een paar negatieve punten tegenover. Het grootste euvel van dit album: Butlers teksten zijn hier al te vaak wel heel simpel en nietszeggend. Er wordt veel te veel geleund op cliché rijmpjes met head/dead, lie/sky/die, tears/fears, night/light en gemakkelijke tegenstellingen als begin/einde, duisternis/licht, leven/dood. Ozzy's vaak vlakke voordracht helpt daarbij niet. Het is een wonder dat de beste man nog op deze aardbol rondloopt en het voelt als thuiskomen om hem weer achter de microfoon te horen, maar meer dan vier decennia rock 'n' roll-excessen hebben zijn stem duidelijk geen deugd gedaan.

Daarnaast zijn er zoals gezegd een aantal heel leuke instrumentale passages, maar je moet al te vaak echt wel wat saaie, trage, ongeïnspireerde stukken door om eraan toe te komen. End of the Beginning is daar een goed voorbeeld van. De eerste drie minuten zijn een slap aftreksel van Black Sabbath (het nummer), met niet meer dan dezelfde vier noten die constant worden herhaald. Daarna komen er gelukkig een paar wendingen die het nummer wat tot leven brengen. Mijn tenen krommen elke keer als ik Ozzy onironisch 'You don't want to be a robot ghost' hoor zingen, maar het solowerk van Iommi op het einde is weer betrouwbaar plezierig.

God Is Dead? is over het algemeen een sterkere verzameling muzikale en tekstuele ideeën, maar ook hier stelt zich de vraag of dit nummer per se bijna negen minuten moest aantikken. Met een strofe en refrein minder in het begin had je bijvoorbeeld weinig gemist, en ook het middenstuk sleept wat te lang aan. Pas na zes minuten wordt het gaspedaal eindelijk wat ingedrukt met een heerlijk riffje en korte, maar memorabele solo.

Loner is niet heel bijzonder, maar voelt als een verademing na deze twee kolossen. Puntige riffs, geen poespas, een leuke melodische wending in het refrein en andermaal prima sologitaarwerk. Vijf minuten zijn zo om. Zeitgeist is dan weer emblematisch voor de creatieve bloedarmoede van deze oude knarren, ook al luistert het niet onprettig weg. Het was eerlijker geweest om dit Planet Caravan II te noemen, want werkelijk alle elementen (de vervormde zang, tekstuele inhoud, bongo's, vloeiend samenspel tussen bas en cleane gitaar) zijn een inferieur doorslagje van dat nummer.

Age of Reason zit terug in het schuitje van de eerste twee nummers. De intro doet me direct opveren; jammer dat het vervolgens onmiddellijk weer verzandt in slome riffs en een repetitieve strofe/refrein-structuur. Ongeveer halfweg komt de vaart er weer in en gaan we naar een sterke climax in de laatste 2 minuten, met een zinderende solo ondersteund door epische koorzang die voelt alsof ze op Heaven & Hell had kunnen staan, de beloning voor de geduldige luisteraar.

Live Forever had een bonusnummer mogen zijn voor mij, middelmatig en onopmerkelijk in elk opzicht. Verrassend genoeg hoor ik dan weer weinig mensen positief over Damaged Soul, mijn favoriet van het album. Dat nummer injecteert een stevige dosis rauwe, smeüige stoner-blues in de Sabbath-sound die me terug katapulteert naar het debuutalbum, precies waar ik van hou. Het groovet als een malle, zeker wanneer de mondharmonica invalt (knipoog naar The Wizard?). Tony gaat lekker los vanaf minuut vier en in een intense slotakte schakelen we met een fenomenale riff ineens drie versnellingen hoger om je uit je roes te rukken.

Dear Father mag er een punt achter zetten. Instrumentaal niet het meest boeiende, maar tekstueel wel het krachtigste nummer van het album met bijtende kritiek op kindermisbruik in de katholieke kerk. Ook vocaal komt Ozzy hier het best uit de verf. Hij klinkt venijnig en gefrustreerd, alsof hij een persoonlijke rekening te vereffenen heeft. Het album eindigt abrupt, maar heel gepast met de donder, regen en kerkbellen die drieënveertig jaar eerder de komst van deze legendes inluidden.

13 is niet de beste verzameling songs om je carrière mee af te sluiten, en eeuwig zonde dat Ward niet nog één keer opgetrommeld kon worden, maar het is toch mooi dat Ozzy zijn zwanenzang bij Sabbath alsnog gekregen heeft.

De eindrangschikking ziet er bij mij op dit moment uit als hieronder volgt. Er zijn nog een paar kleine wijzigingen gebeurd: Master of Reality is nog verder gerijpt in mijn waardering en springt over Mob Rules en SBS heen naar de vierde plek. Daarnaast ben ik Tyr nog meer gaan appreciëren, waardoor deze ten koste van zijn broertje Headless Cross nu de zevende plek mag bekleden én op de hielen zit van de drie albums die er onmiddellijk boven staan.

Eigenlijk kun je pal in het midden een scheidingslijn trekken: de bovenste 10 albums zie ik mezelf nog vaker naar terugkomen, van de onderste 10 ben ik blij dat ik ze (beter) heb leren kennen, maar zal het vermoedelijk blijven bij een paar favoriete nummers per plaat die nog weleens de rondjes maken in de toekomst. Ik ben uiteindelijk vooral blij dat Sabbath zo veel interessante muziek heeft kunnen maken in haar verschillende samenstellingen waar wij met zijn allen van mogen genieten!

1. Heaven and Hell
2. Black Sabbath
3. Paranoid
4. Master of Reality
5. Mob Rules
6. Sabbath Bloody Sabbath
7. Tyr
8. Headless Cross
9. Vol. 4
10. Seventh Star
11. The Devil You Know
12. Cross Purposes
13. Dehumanizer
14. Technical Ecstasy
15. The Eternal Idol
16. Never Say Die!
17. Sabotage
18. 13
19. Forbidden
20. Born Again

stem geplaatst