Afie Jurvanen is na vier jaar weer terug met een nieuwe plaat, Earthtones, onder zijn bandnaam Bahamas. Met melodieuze indie-folk heeft hij in voorgaande jaren de Amerikaanse markt al veroverd, en ook de rest van de wereld wordt nu langzaam wakker. Zijn werk wordt meestal omschreven als 'easy-going' en 'laid-back', al gaat hij zelf liever voor 'happy' of 'mildy successful'. Voor zijn vierde LP werd hij echter niet door de folk, maar door de R&B en hip-hop geïnspireerd. Vooral de laatste plaat van D'Angelo, Black Messiah, was belangrijk. Onder de indruk was hij daar van het bandwerk van de legendarische drummer James Gadson en de evenzo befaamde bassist Pino Palladino, en dus vroeg Jurvanen ongegeneerd of ze niet ook op zijn plaat mee wilden doen. En zo geschiedde, al hadden ze maar drie dagen de tijd voor opnames. Het resultaat is een knap album dat flink swingt en waar de funk nooit ver weg is!

Voor Jurvanen stond dit album in teken van 'bigging yourself up': het negeren van iedereen die zegt 'dit kan je niet doen' of 'dat lijkt me geen goed idee' en gewoon een eigen weg inslaan. Hij presenteert het dan ook met het grootst mogelijke zelfvertrouwen. Hij kan 'No Wrong' doen. "The whole world's for the taking / Imma get me some / I can do / I can do no wrong", zingt hij. Doe het maar gewoon, dan houdt niemand je tegen, is de boodschap. Toch gaat niet alles over rozen op deze plaat. Integendeel, er zit ook veel zelfreflectie op donkerder tijden in de nummers. Titels als Alone of No Depression ("I feel it through my shoes / They used to call that the blues / Now they call it depression") zeggen veel: Jurvanen heeft het echt niet altijd makkelijk, hij blijft ook maar gewoon een mens, vermomd als succesvol muzikant. Desondanks is de muziek nergens zwaar, alsof hij dat gevoel inmiddels weer ontgroeid is.

In dat opzicht lijkt de plaat ook een aankondiging van de zomer: warm en een beetje lichtvoetig, ongetwijfeld een gevolg van de swingende ritmische begeleiding. Nergens doen deze meer dan nodig, nergens gaan ze echt helemaal los, maar dat is ook precies niet de bedoeling. Ze dragen de boel van begin tot eind en geven Jurvanen alle ruimte om zijn creativiteit aan ons over te brengen. Ook de achtergrondzangeressen doen hun werk uitstekend en geven net dat extra dartelende gevoel mee aan de muziek.

En zo weet Jurvanen opnieuw het wiel uit te vinden voor zichzelf en dat is knap met een album dat zo anders klinkt dan de rest van zijn repertoire. De R&B-achtige sfeer op het plaat stoort geen moment en dat geen enkel nummer echt uitblinkt is totaal geen probleem. Over de hele breedte is het sterk. Of dit het nieuwe pad voor Bahamas is kan niemand zeggen, maar spijt heeft hij in ieder geval niet: "If I could go back in time / I wouldn't go any place", laat hij ons weten. Maar hij hoeft zich nergens zorgen om te maken. Met Earthtones zet hij iets neer dat veel meer is dan 'mildy successful'.

Mijn recensie van:
Nieuweplaat.nl

Birth of Joy weet wel van rocken. Dat bewezen ze al met hun vorige albums, Get Well bijvoorbeeld, maar nog veel meer met hun energieke liveshows. Het is dan ook niet vreemd dat dit drietal uit Utrecht plekken in heel Europa aandoet. Maar liefst 450 shows hebben de heren gegeven in de afgelopen drie jaar, een niet mis te verstane prestatie. Een probleem met zeer sterke live bands is echter wel dat de studioversies nog wel eens vlakjes kunnen gaan klinken. Nu zijn de heren terug met een nieuwe plaat: Hyper Focus. Lukt het ze ook te overtuigen via de speakers in de woonkamer? Conclusie: soms wel, soms niet.

Waar je bij een optreden wat makkelijker omvergeblazen wordt, is dat een stuk moeilijker als je gewoon op je stoel zit. En dus moet de band vooral zien te overtuigen in afwisseling, dynamiek of met fraaie melodietjes. Dat is echter precies waaraan het op Hyper Focus soms schort. Dat is vooral merkbaar op de eerste helft van de plaat. Hoewel de opener Join the Game sterk is, voelen de opvolgers wat recht en vooral voorspelbaar aan. Technisch is het allemaal hoogstaand, maar wanneer je de zoveelste uithaal van de zanger hoort, of weer het orgelgeweld wordt ingezogen, begint het toch af en toe wat vermoeiend te worden.

Lucht komt met de intermezzo's. Ieder van de bandleden neemt een intermezzo voor zijn rekening. De drie stukken bieden wat ademruimte - ze liggen ook wat meer achter in de mix - in een voor de rest dus behoorlijk "hyper" album. Vooral het intermezzo van de pianist is erg fijn en doet een beetje denken aan de jazzy composities van David Crosby. Een klein hoogtepuntje tussen twee wat mindere muziekstukken.

Vanaf Forenoon wordt de plaat gelukkig een stuk sterker. Het nummer kent een prachtige ontwikkeling, de mysterie is er haast tastbaar en de bridge komt fenomenaal binnenvallen. Dit is de zo gezochte onvoorspelbaarheid. Meer graag! "Do it, or somebody else will!" Maar dat de mannen niet altijd 8 minuten nodig hebben om te laten zien wat ze kunnen is te horen met opvolger Witches Hammer. De slepende riff is direct overtuigend, om vervolgens door een paranoia pianoloopje onderbroken te worden. Een typisch psychedelische song waar de energie aankomt zoals het bedoeld is. Ook Poor Duffy kan niet ongenoemd blijven. Dit is namelijk even wat anders. Er wordt een blik blazers opengetrokken en wat gas teruggenomen. En wanneer er dan "Duffy" in je oor wordt gefluisterd kun je niets anders dan grijnzen.

Toch weet Birth of Joy dus niet over de gehele breedte te interesseren, daarvoor is vooral de eerste helft van de plaat te eentonig en voorspelbaar. Dat de heren het wel kunnen, laten ze vooral horen met Forenoon en Witches Hammer, twee hoogtepunten. Precies deze twee nummers geven aan dat het Birth of Joy wel lukt zich te onderscheiden en te overtuigen. Het lukt gewoon nog niet altijd. Hyper Focus is daarmee een semi-geslaagd project.