Dit album verdient veel meer aandacht dan dat het krijgt.
Misschien om wat mensen te overtuigen hierbij de recensie die ik schreef voor Nieuweplaat:
Dawn Brothers - Classic - nieuweplaat.nl

'Really fine tuning your pasta sauce’. Zo beschrijft Dawn Brothers gitarist en zanger Bas van Holt het maken van een tweede album. Geen vrees voor een stel inspiratieloze nummers na een sterk debuut dus; juist een stijgende lijn. Classic is hun tweede maaltijd gaan heten, alsof ze zelf al overtuigd zijn van de kwaliteit. Maar hoe smaakt het daadwerkelijk? Mogen we Dawn Brothers al een Michelinster geven? Of sturen we ze toch terug naar de Rotterdamse snackbar?

Ondanks dat de lp is opgenomen in drie verschillende sessies, verdeeld over tien maanden, klinkt Classic wel degelijk als een samenhangend geheel. De ontwikkeling van de groep naar een meer soul gevulde koek is duidelijk merkbaar, bijvoorbeeld bij de singles Sweet Love of Summer Jam 2017. Inspiratie halen ze daarbij nog altijd uit de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw, maar dit is niet langer de bestemming van de band, laten ze weten op hun website. Er wordt vriendelijk gezwaaid naar The Band, Bob Dylan en Creedence Clearwater Revival, om ze vervolgens toch keihard voorbij te rijden. Plankgas zonder poespas, is er in de bio van de band te lezen.

Het jolige gevoel dat de groep uitstraalt werkt daarbij enorm in hun voordeel. Holy Water – of anders How Come en het al genoemde Summer Jam 2017 wel – laat je zeker grijnzen. Een tekst als ‘I know many people make a fool out of themselves / But I never had a front row seat’ uit How Come staat symbool voor regelrechte ongein. De gitaarsolo die halverwege het nummer alles omverblaast is daarbij overigens ook het vermelden waard. Volwassen zijn is niet hetzelfde als volwassen doen, blijkt maar weer.

Maar er zijn ook nummers die een andere kant van Dawn Brothers laten zien en zo een fijne afwisseling met zich meebrengen. Neem Too Many Colors in the Sun, gelijk een van de hoogtepunten van het album. Sterk gezongen druipt het van de melancholie en het medelijden: ‘There are too many colors in the sun for me to see the light / Too much noise in the wind for me to hear’. Even wordt de luisteraar gedwongen tot reflectie en kan die niets anders dan begripvol knikken. Maar daarna vliegen we weer verder.

De jeugdigheid kent wellicht toch een nadeel: over-enthousiasme. Slechts een enkele keer verliest de band de grip op een nummer. Dit gebeurt in Got to Act, waar het richting het einde toch behoorlijk ongecontroleerd en rommelig klinkt wanneer iedereen elkaar ophitst en los gaat. Maar dat mag de pret niet drukken, What A Feeling Can´t Do staat dan namelijk nog op het lijstje. Het is de afsluiter die alles van de band samenvat in één nummer. Een heerlijk jammende groove, sublieme samenzang, slimme teksten, een spacy orgeltje en een meanderende gitaar. Daar mag best ‘petje af’ op gezegd worden.

Met Classic is het Dawn Brothers gelukt de juiste ingrediënten bij elkaar te verzamelen. Een snufje soul hier. Wat jams daar. Nog wat rock ’n roll en samenzang. En vooral een hele hoop spelplezier en muzikaliteit. Daarbij nemen ze het gelukkig allemaal niet zo serieus, wat bijdraagt aan de open houding van de muziek. Classic is de verfijning waar de mannen van Dawn Brothers naar op zoek waren. De snackbar mag voorgoed gedag gezegd worden. De Rode Gids is reeds op de hoogte gebracht.

Het moest er een keer van komen. Al jaren klopt de americana- en rootsscene in Nederland aan de deur met sterke bands en sterke albums. Het bloeit én het broeit behoorlijk. De tijd was daarom rijp dat deze groep bloedverwanten zich officieel bij elkaar zouden voegen. Dawn Brothers voelde zich geroepen. Ze trommelden wat vrienden op en gingen aan de slag. En met die beslissing werd de liefde bezegeld.

De vriendengroep op Next of Kin is divers: je hebt initiatiefnemer en primaire aanjager Dawn Brothers, de fanaten van DeWolff, de herboren Tim Knol, het sturende grasland-ensemble Coal Harbour, en de liefdevolle en warme stem van Merel Sophie. En vergeet Stefan Wolfs en David Gram op de pedal steel niet! Het zijn geen vreemden voor elkaar. Dat is na deze EP extra duidelijk geworden. Ze delen allemaal een energieke passie en bijna obsessieve hunkering voor de muziek die ze maken.

Zes nummers kent deze eerste verkenningstocht, waarbij de plaats voor het muzikale verleden niet gering is. Opener She Turns My Radio On is een cover van de in 2007 overleden Jim Ford. Het vat perfect samen wat dit Next of Kin-project inhoudt: niet alleen zet het nummer de toon voor een heel enthousiasmerende EP; het is ook een hulde aan de muzikale helden van vroeger, die ten slotte ook tot de bloedverwanten gerekend moeten worden.

Het overige vijftal nummers is wel van de eigen pen afkomstig. Drie daarvan (Devil Woman, Let’s Be There Together en Silent Whisperer) komen van Dawn Brothers, de andere twee worden door DeWolff (Kill Me Tomorrow) en Tim Knol (All in Time) verzorgd. Hoewel in al de nummers de persoonlijke stijl van de schrijvers duidelijk naar voren komt, staat dit de eenheid niet in de weg. Sterker nog, het is bijzonder hoe goed en vertrouwd iedereen bij elkaar klinkt. Op Devil Woman klinkt de groep zo eensgezind dat je even vergeet dat er een tiental mensen tegelijk aan het spelen is. Tekenend is ook hoe de pedal steel, de blazers en de strijkers hun bijdrage aan Let’s Be There Together leveren. Meanderend, elkaar afwisselend; dan weer naar de voorgrond bewegend, dan weer meer in de ondersteunde rol. De ruimte die aan elkaar gegeven wordt geeft Next of Kin echt het stempel ‘samenwerking’ en is wat het zo onderscheidend maakt. De mini-documentaire over het opnemen van Kill Me Tomorrow is daarbij tevens een absolute aanrader.

Alleen maar lof? Eigenlijk wel, behalve dat Silent Whisperer als afsluiter van de EP misschien niet op de juiste plek staat en daardoor net niet lekker uit de verf komt. Een minuscuul puntje, dat verder eigenlijk nergens aan af doet.

Op Next of Kin haalt de vriendengroep namelijk het beste in elkaar naar boven. Het samenspel is overtuigend en dat geeft de EP veel extra lading mee. Voor de enthousiaste luisteraar is het dan hopen dat dit slechts het startschot voor een langere samenwerking betekent, maar hoe dan ook is Next of Kin een bijzonder moment. Het is de samenkomst van wat al een tijdje onder het oppervlak aan het borrelen was: de Nederlandse americana- en rootsscene is springlevend.

Van mijn recensie op Nieuweplaat:
Dawn Brothers & Friends - Next of Kin - nieuweplaat.nl

Een Nederlandse rock 'n roll band die zich gaat wagen aan (internationale) politiek. Dat klinkt op papier als een slecht idee. De tijd van de protestsong is toch al lang en breed voorbij? Alleen oude rotten als Neil Young beoefenen dat vak nog. Het drietal van DeWolff had daar echter geen boodschap aan en schreef de plaat Thrust, hun zesde alweer in tien jaar. Dit keer geen ode aan de Flying Saucer, maar een keihard en direct statement aan de wereld. Het pakt bijna altijd goed uit.

Voor de rest van mijn recensie op Nieuweplaat:
DeWolff - Thrust - nieuweplaat.nl