Na ongeveer anderhalf jaar moet ik hier toch op terugkomen. Waar ik in november 2016 nog schreef dat het niet echt mijn genre was, is er wat veranderd. Hoewel het nog steeds niet echt mijn muziek is, kan ik dit eigenlijk toch wel waarderen! Het is allemaal raar, surrealistisch, belachelijk en vooral zo lekker anti. 'Haha haaaaa, Vaginaboys' zingen ze zelf in de openingsact Thú Ert Svo Eín. En zo is het.

Maar naast al het gekke is de muziek best tof! De beats zijn simpel of zelfs minimalistisch (de derde track Ekki Nóg bijvoorbeeld). Daarin juist zijn ze echter heel effectief en is het oprecht een goede luisterervaring. Ik kan het maar moeilijk met iets vergelijken (ben ook niet heel bekend hiermee), behalve misschien met Porches ofzo. Daar heeft het in essentie wel iets van weg.

Toch fijn dat zoiets kan bestaan in deze wereld. Stap over die eerste 'wat de f*ck' reactie heen en er blijft een leuk bandje over die het gewoon allemaal niet zo serieus neemt en in al onze terughoudende reacties heel veel lol moet hebben. Inmiddels lach ik hardop mee met de Vaginaboys wanneer ik mijn naasten hun muziek laat horen en ze me vragen: 'Maar waarom?', waarop ik 'Maar waarom niet?' zeg.

Ik ga hun debuut LP Greatest Tits ook maar eens opzetten, denk ik.