Toen Stephen Malkmus deze plaat in 2017 voor het eerst presenteerde bij platenlabel Matador, waren ze niet bijster enthousiast. Te elektronisch, teveel rare geluidjes, en vooral te weinig gitaarwerk. Dat zouden zijn fans na drie jaar stilte wellicht niet kunnen waarderen. Malkmus werd daarom aangespoord eerst een nieuwe plaat met The Jicks op te nemen—het succesvolle Sparkle Hard— en dit solowerk naar de toekomst te schuiven. De (tijdelijke) afwijzing van het platenlabel heeft de plaat zijn toepasselijke titel gegeven: zijn groove was denied.

De zorgen van het platenlabel lijken in eerste instantie terecht. Keyboards, stemvervormingen en samples afkomstig uit drum software: dat is hoe Malkmus de luisteraar tot zijn plaat introduceert in openingsnummer Belziger Faceplant. Een hoop noise op de achtergrond geeft de track een nachtelijk New York-gevoel mee. Het is een suikershot van jewelste. Toch zit de typische Malkmusiaanse klungeligheid er heel duidelijk in. Het is allemaal maar moeilijk serieus te nemen en dat is ook niet de bedoeling. Juist de onbeholpen uitstraling van Malkmus is wat zijn nummers altijd de juiste sfeer heeft gegeven en dat is op Groove Denied niet anders.

De eigenheid van Malkmus is dan ook waar de plaat over de gehele lengte op moet rusten. Een overkoepelende thematiek of boodschap lijkt Groove Denied verder namelijk niet te hebben. De nummers staan op zichzelf, een logisch gevolg van het feit dat ze over een periode van twaalf jaar geschreven zijn. Wel zit er een lijn in de gepresenteerde volgorde. Na een diepe duik in de elektronica op de eerste helft wordt de tweede weer duidelijker vormgegeven door gitaren. Afsluiters Ocean of Revenge en Grown Nothing liggen dicht bij ander werk van Malkmus. Alsof Malkmus wil zeggen: het was een uitstapje, we zijn nu weer terug op bekend terrein.

Het eerste vijftal nummers, experimenteler van aard, laat zich misschien het beste samenvatten door single Viktor Borgia. Een lullige elektronische beat drijft Malkmus een verlaten club in, waar hij een virtuele danswedstrijd houdt met een willekeurige zakenman en Ariana Grande. Het is een plek voor creatieve zonderlingen en andere maatschappelijke abnormaliteiten. ‘There’s patient Larry / With his canary / He’s here every week / On a big winning streak / Boys are raining on him‘. Ariana Grande weet de wedstrijd overtuigend te winnen, al verslaat Malkmus de zakenman gelukkig nog wel.

Groove Denied verdient een bijzonder plekje in het grote en invloedrijke oeuvre van Malkmus. De dope vibes van een nummer als Viktor Borgia of het op new wave geïnspireerde A Bit Wider; het zijn geslaagde experimenten waar Malkmus op een nieuwe manier uiting geeft aan zijn creativiteit, zonder daarbij de essentie van een Stephen Malkmus-nummer uit het oog te verliezen. Matador Records zag dat gelukkig ook wel in, toen ze in 2017 het album voor eventjes parkeerden. Nu is de tijd echter wel rijp voor deze nieuwe groove. Vergeet vooral je freak-modus niet aan te zetten tijdens het luisteren.

Van mijn recensie op Nieuweplaat:
Stephen Malkmus - Groove Denied - nieuweplaat.nl

Rommelrock. Het is een genre van easy-going herrie, als dat niet onder de oxymorons valt. De meer gangbare term voor de muziek is wellicht indierock. En dat is het soort muziek waar Stephen Malkmus (vooral bekend van zijn vroegere band Pavement) en zijn muzikanten onder de naam The Jicks nu al de gehele eenentwintigste eeuw toe behoren. Voeg daar een fijne, maar vreemde pop vibe aan toe en je hebt hun nieuwste album Sparkle Hard. Helemaal klaar voor de zomer dus.

De albumcover spreekt boekdelen. Het leven in de warme zomer is vrij en zorgeloos. De kleren kunnen uit, want er is toch niemand die oplet, op een verdwaalde fotograaf na. De band komt van het strand en ze ontmoeten elkaar bij de ondergaande zon, klaar voor de jamsessie. Ja, het lijkt bijna alsof er op een goede avond even wat instrumenten zijn opgepakt en er wat uit de pols geschut is. ‘Skip the pleasantries / Pretend the crowd is Germany’, zingt Malkmus in Brethren. Achter die improviserende sfeer zitten echter slim uitgedachte liedjesstructuren.

Mijn hele recensie op Nieuweplaat.nl:
Stephen Malkmus & The Jicks - Sparkle Hard - nieuweplaat.nl

Dit zou overigens nog met gemak kunnen doorgroeien naar 4*, om met de Musicmeter waardering te spreken. Heel relaxed allemaal...