Joan Wasser, beter bekend als Joan As Police Woman, is terug met een nieuwe plaat getiteld Damned Devotion. Waar haar vorige werk The Classic wat meer werd gekenmerkt door een poppy soulgeluid, kiest Wasser nu de weg van mysterie, donkerte en ongemakkelijkheid. De albumcover spreekt boekdelen: op dit album wordt iets uitgedragen waar niet bepaald om gelachen kan worden. Bloedserieus staart Wasser je aan, in zwart leer gekleed, met zwarte cosmetica rond haar ogen. Er is pijn. Is het rouw? Scheiding? Nee, op dit album staat de toxische sensualiteit van een diepste aantrekkingskracht centraal.

"You were so soft in the corner / Soft where you shouldn't be / And I just died for it every time", zingt Wasser in de single Warning Bell. Het staat symbool voor de plaat. Er is spijt, en een wetenschap dat het niet klopt, maar iedere keer gebeurt het toch. Iedere keer wordt er uiteindelijk toch gezwicht voor de ander. Ze gaat verder: "I have loved to save us / I tend to trust the villain / I've been fine with learning it the hard way". Biedt Wasser hier ons een inkijkje in haar leven? Zijn de teksten autobiografisch? Het doet er eigenlijk niet direct toe. Het slaat in als een bom.

Meest typerend is als vanouds het pianospel van Wasser, dat zich op Damned Devotion veelal in de laagste regionen van het hoorbare bevindt. Het is zwaar en diep, het dreunt na en is voelbaar op de botten, net als het prachtige basspel op de plaat. Koude, strakke drums en synthesizers vullen vervolgens de rest van de ruimte. Toch zijn de nummers allesbehalve kil, want overal suddert het vurig verlangen van de aantrekkingskracht. Het is echt heet in een nummer als Steed (for Jean Genet) of Rely On. Wasser heeft zich bewust uitgesproken via de dualiteit.

Een voorbeeld is ook het plotseling uitdoven van sommige nummers, wat bijdraagt aan de spontaniteit en hypergevoeligheid van het sensuele moment, immer vluchtig, om met een volgend nummer je er wederom in te trekken. Het is een giftig spel van opwinding dat gespeeld wordt, maar waarvan de aantrekkingskracht er toch voor zorgt dat je steeds terug blijft komen. Daarna komt de spijt, op deze plaat uitgebeeld in een nummer als I Don't Mind. Uitgerekte drumsamples laten je met een treurig maar opgelucht gevoel achter en de leegte is de enige spreker die overblijft. De relatie is voorbij, het vuur eindelijk echt uit.

Damned Devotion is een sterke plaat van Wasser. Het kleeft en broeit, en altijd overheerst het gevoel dat de spanning niet juist is. Precies daarin zijn de nummers erg indrukwekkend. Wasser speelt daarbij met de genres die haar bekend zijn en in dat opzicht is ze niet baanbrekend. Desondanks is het geheel zeer sferisch en donker, wat een nieuwe dimensie geeft aan haar oeuvre als talentvolle soulmuzikant. Met Damned Devotion heeft Wasser zich als Joan As Police Woman weer helemaal op de kaart gezet.

Van mijn recensie op Nieuweplaat:
Nieuweplaat.nl

Judy Blank heeft ondanks haar jeugdige leeftijd al de nodige ervaring in de muziekindustrie. En niet allemaal zo positief, blijkt uit de verklaringen die ze geeft over haar deelname aan De Beste Singer-Songwriter in 2013. Haar debuutalbum in 2014 kon niet aan de verwachtingen voldoen en even leek het sprookje afgelopen. Maar Judy Blank vond zichzelf in Amerika. Morning Sun is haar revanche plaat.

Opener Lay Me Down laat al direct weten wat voor plaat dit gaat worden en weet daarmee ook gelijk haar voorgaande werk achter zich te laten. Denk aan een country verhaal met overmatig drankgebruik, meisjes met skirts, steelgitaren en cowboys. De sheriff is natuurlijk aanwezig. Maar ook de realisatie dat het allemaal verleden tijd is ('But that ain't ever gonna happen / This ain't old America'). Het typeert de gehele plaat. Morning Sun is een modern klinkend country-pop album. Lay Me Down de perfecte opener die de toon zet.

Er zijn grofweg twee aspecten van Judy Blank te herkennen op de plaat. Aan de ene kant zijn er liedjes over twijfel; de liefde, leeftijd en de grootsheid van de wereld. Voorbeelden zijn Tangled Up in You en 1995. De teksten zijn direct en eerlijk: ‘Maybe I’m too young to grow old with you’. Maar aan de andere kant zijn er liedjes die juist van aanpakken spreken; de wereld die aan de voeten ligt, klaar om veroverd te worden. Dit gevoel wordt meer verwoord in I Got A Man en Riverbed (‘I finally released myself from the past / By throwing it all in the riverbed’). Beide kanten gaan hand in hand en geven de luisteraars te kennen wat Blank heeft doorgemaakt de afgelopen vier jaar.

Een erg fijn gegeven is hoe de stem van Blank in de verschillende composities op haar plek valt. Ze is zowel overtuigend in een band als wanneer ze besluit het in haar eentje te doen, al is wel duidelijk dat in dat laatste haar origine ligt. De band is er dan ook vooral om de verhalen van Blank te ondersteunen. De liedstructuren zijn ook daarop gebouwd. Is het verhaal voorbij, dan is het nummer voorbij. Slechts één keer wordt daar vanaf geweken. Who’ve You Been Loving Lately heeft een fijne en ook welkome coda waarin de directe liedstructuur even wordt losgelaten en de gedachten even de ruimte hebben om te meanderen. Hopelijk komt er geen radio edit die dat besluit aan te pakken.

Morning Sun voelt, zoals de titel al suggereert, als het begin. De zon is gaan schijnen. De donkere wolken zijn verdwenen. Nu Blank zichzelf gevonden lijkt te hebben is er ruimte haar eigen sound verder uit te gaan bouwen. Deze plaat zal daarbij als een sterk opstapje gelden. Achteruit kijken is niet meer nodig. Met Morning Sun heeft Blank op een succesvolle wijze afstand genomen van haar verleden, de toekomst helemaal open en aan haar voeten. Waar Amerika toch al niet goed voor is, zo af en toe.

En verder op Nieuweplaat:
Judy Blank - Morning Sun - nieuweplaat.nl