Toch maar eens mijn mening hier neerpennen.
Dit album begint erg matig met The Miracle ( Of Joey Ramone). Ook in de daarop volgende nummers wil het vuur maar niet echt ontbranden, hoewel Every Breaking Wave zeker niet slecht is. De productie helpt zeker niet mee deze plaat direct op waarde te schatten, want die vind ik erg afstandelijk en kil met erg weinig nadruk op de gitaar. Pas bij Volcano veer ik op. Dit is de U2 die ik wil horen. Niet te veel tierlantijnen en vooral lekker rockend. Dit niveau wordt vastgehouden met Raised By Wolves en Cedarwood Road. Helaas zakt het met de laatste nummers wel weer een beetje in.

Het totaal gevoel dat blijft hangen is dat er een aantal echt goede nummers op deze plaat staan, maar helaas ook enkele missers. Verder is het overduidelijk dat er erg lang aan dit album gewerkt is dat is maar zelden bevorderlijk voor het eindproduct. Het klinkt mij vaak te glad en te bedacht in de oren. Maar de goede ideeën zijn er wel degelijk. Zo klinkt het middeldeel van California best prima. Maar waarom moet dat stomme koor intro er nou bij? En waarom klinkt er zo'n raar fuzz gitaar geluidje door het hele nummer en zit de gitaar die de riff speelt zo ver naar achteren in de mix? Als U2 dit nummer met z'n vieren live in de studio had ingespeeld ben ik ervan overtuigd dat het veel beter was geweest.
Nog een voorbeeld: Iris. Het nummer begint met een heerlijk stuwende baslijn, die gedurende het nummer een aantal maal terug komt. Dan denk je, nu gaan het nummer los. Maar dan volgt er ergens op de achtergrond een dun gitaarriffje, terwijl je een veel stevigere en meer aanwezige gitaarlijn verwacht. Het was fijn geweest als de gitaar net zo geproduceerd was als de bas, want die klinkt wel erg lekker.
Conclusie: de intenties zijn goed en er zijn genoeg goede ideeën, alleen de uitvoering laat het nodige te wensen over. Een warmere productie waarin meer ruimte is voor de gitaren zou ook fijn zijn geweest.