Dat het na Their Satanic zo niet verder kon, vonden de Stones zelf gelukkig ook. Eén zo'n psychedelisch album was leuk, maar als ze op die weg waren doorgegaan hadden de Stones het niet lang meer gered. Dus werd er weer een producer aangetrokken (Jimmy Miller) en keerden de Stones onder zijn leiding terug naar hun muzikale roots. Het eerste resultaat daarvan was Jumping Jack Flash en het contrast met Their Satanic kon bijna niet groter zijn.
Dat geldt ook voor Beggars Banquet. Rock, blues en country voeren de boventoon op dit album, waarop de Stones zoals we ze vandaag de dag kennen vorm hebben gekregen. Kant A en B openen met twee van de beste nummers die ze ooit hebben opgenomen en de overige nummers doen daar nauwelijks voor onder. Sympathy For The Devil (opener kant A) is het eerste (en misschien wel enige) rocknummer dat gedragen wordt door conga's en piano. En toch slagen ze erin dezelfde kracht en agressie vast te leggen als in een rocknummer met gitaren.
De eerste tonen van Street Fighting Man (opener kant B) geven me nog steeds kippenvel. De kracht en agressie die van dat nummer uitgaan vind ik echt ongekend. En dan te bedenken dat er geen elektrische gitaar aan te pas is gekomen bij het opnemen van dat nummer. No Expectations, waarop de laatste grote bijdrage van Brian Jones aan een Stonesnummer te horen is (de slide gitaar), is één van de mooiste ballads die de Stones ooit opgenomen hebben. De minder bekende nummers van dit album, zoals Dear Doctor en Jigsaw Puzzle heb ik altijd prachtige verhalende nummers gevonden. Opvallend is ook hoe akoestisch dit album is (alleen Parachute Woman en Stray Cat Blues worden gedragen door elektrische gitaren) en hoe het toch de typische kracht, energie en agressie heeft die de Stones kenmerken.
Ik kan er heel lang over doorgaan, maar dit is voor mij één van de beste albums die de Stones ooit hebben uitgebracht en daarmee is het voor mij ook één van de beste albums ooit. Het staat momenteel niet voor niks op 1 in m'n top 10. Voor het eerst vind ik alle nummers op een Stones-album geweldig. Zelfs een nummer dat in eerste instantie een beetje als een tussendoortje klinkt, zoals Factory Girl, ontpopt zich tot een prachtig en gevoelig countrynummer. Hier kan ik niks anders dan 5 sterren aan toekennen.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Aftermath: 4,5*
3. The Rolling Stones: 4*
4. Their Satanic Majesties Request: 4*
5. Out Of Our Heads US: 4*
6. The Rolling Stones Now!: 3,5*
7. 12 X 5: 3,5*
8. The Rolling Stones No. 2: 3*
9. Between The Buttons: 2,5*
10. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Na 11 jaar gewacht te hebben op nieuw studiomateriaal kregen we eind 2016 toch nog vrij onverwacht dit album vol bluescovers. Opgenomen tijdens sessies voor een album met nieuw materiaal. Aan dat nieuwe album wordt naar verluid nog steeds gewerkt. Wanneer het uit gaat komen weet nog niemand, maar ik hoop in elk geval dat het ooit nog gaat komen.
Want uit deze plaat blijkt dat de sfeer in de studio in elk geval prima was. De Stones doen waar ze goed in zijn, het spelen van de blues. Gelukkig zijn de covers niet al te voor de hand liggend (een zoveelste versie van Key To The Highway of Crossroads was echt niet nodig geweest) en het klinkt allemaal heerlijk spontaan en ongedwongen. Het is duidelijk dat de Stones veel lol hebben gehad tijdens het opnemen van deze covers. Met 42 minuten heeft deze plaat ook eindelijk weer eens een schappelijke speeltijd.
Vooral Jagger valt positief op. Voor zijn leeftijd vind ik dat hij echt nog een geweldige stem heeft. Dat is met veel rocksterren van zijn leeftijd toch echt wel anders. Daarnaast is zijn mondharmonicaspel één van de smaakmakers van de plaat.

Op Blue And Lonesome horen we niks nieuws en misschien is dat wel de reden dat ik ruim twee jaar na de release merk dat ik de plaat niet zo vaak meer opzet, ondanks mijn positieve verhaal hierboven. Daarom ga ik Blue And Lonesome 3,5 ster geven, waar ik het eerder 4 sterren had gegeven. Ik plaats hem in de eindstand gebroederlijk bij twee van de vroege bluesalbums, want in kwaliteit is het daarmee prima te vergelijken. Overigens wel net daaronder, want als ik de Stones blues wil horen spelen zal ik eerder Now! Of 12 X 5 opzetten dan Blue And Lonesome.

Eindstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Bridges To Babylon: 4*
9. Their Satanic Majesties Request: 4*
10. Tattoo You: 4*
11. Out Of Our Heads US: 4*
12. A Bigger Bang: 3,5*
13. Steel Wheels: 3,5*
14. Some Girls: 3,5*
15. The Rolling Stones Now!: 3,5*
16. 12 X 5: 3,5*
17. Blue And Lonesome: 3,5*
18. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
19. Voodoo Lounge: 3*
20. Goats Head Soup: 3*
21. The Rolling Stones No. 2: 3*
22. Undercover: 3*
23. Between The Buttons: 2,5*
24. Emotional Rescue: 2,5*
25. December's Children (And Everybody's): 2,5*
26. Dirty Work: 2*

Gemiddelde: 3,6*

Zeker, lennert, laat de discussie maar beginnen. Want hoewel ik niks tegen vernieuwing of eens een andere sound heb, wil ik ook graag goede nummers en bezieling horen en dat zijn twee dingen die ik op Dirty Work mis:

Dirty Work klinkt als het werk van groep individuen (feitelijk waren de Stones op dit punt in hun carrière geen echte band vanwege de ruzie tussen Mick en Keith en Charlie die aan de drank en drugs was) die alles willen, behalve met elkaar een album opnemen. Het resulteert in een tiental nummers zonder enige bezieling. Jagger doet dappere pogingen er nog iets van te maken door zo agressief mogelijk te zingen en Keith doet enkele pogingen er nog een rock 'n roll album van te maken, maar het mag allemaal niet baten. Het swingt totaal niet. Ik denk zelf dat dit voor een groot deel komt doordat Charlie door zijn drank- en drugsgebruik totaal uit vorm was.
De enige soort van memorabele riff horen we meteen in de eerste seconden van het album in One Hit, maar het leidt slechts tot een redelijk nummer. De overige rocknummers gaan geruisloos aan me voorbij zonder ook maar iets van een indruk achter te laten. Het enige wat mij de rocknummers op deze plaat bijblijft is het schreeuwen van Jagger. Ik hou absoluut niet van de zangstijl die hij op dit album laat horen.
Waar ik ook absoluut niet van hou is de lelijke jaren 80 productie van Dirty Work. Het draagt bij aan het zielloze klinische karakter van dit album en is wat dat betreft eigenlijk wel toepasselijk.
Het beste nummer van Dirty Work vind ik de cover Harlem Shuffle. Dat is tekenend voor de staat waarin het songschrijversduo Jagger/Richards verkeerde.

Onder de streep blijft er een album over waarbij ik heel weinig voel. Als de Stones Dirty Work nooit hadden gemaakt hadden we letterlijk helemaal niks gemist. In mijn opinie is dat met eerdere Stones albums nog niet voorgekomen. Ook op de mindere platen stond altijd wel minimaal één sterk nummer, of klonk er nog iets van bezieling of spelvreugde door.
Men zegt dat het voor een kunstenaar het ergst als iemand zegt dat hun kunst ze niks doet en dat is precies hoe ik over Dirty Work denk: het doet me niks. En daarom is dit voor mij de slechtste Stones-plaat, in elk geval tot nu toe.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Some Girls: 3,5*
12. The Rolling Stones Now!: 3,5*
13. 12 X 5: 3,5*
14. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
15. Goats Head Soup: 3*
16. The Rolling Stones No. 2: 3*
17. Undercover: 3*
18. Between The Buttons: 2,5*
19. Emotional Rescue: 2,5*
20. December's Children (And Everybody's): 2,5*
21. Dirty Work: 2*

Van de Grote Vier van de Stones (Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Main St.) was Exile de eerste die ik in m'n bezit had. Alleen daarom al heeft het een speciale plek in mijn hart. Vanaf de eerste luisterbeurt vond ik het een bijzonder album en al snel was het mijn favoriet. En nog steeds behoort het tot één van mijn favoriete platen allertijden.
Exile On Main St. is voor mij de samenvatting van waarom ik de Stones de beste band ooit vind. Een veelheid aan stijlen passeert de revue in een serie geweldige nummers. Niet één nummer springt er echt bovenuit, maar het is juist het geheel dat het zo ontzettend goed maakt. Een nummer als Loving Cup vond ik altijd al wel goed, maar pas de laatste jaren ben ik er achter gekomen hoe ontzettend goed dat nummer in elkaar zit. Ook Ventilator Blues is zo'n nummer. In eerste instantie "gewoon" een bluesnummer, maar hoe vaker je het hoort hoe beter het wordt.
Doordat er niet één nummer duidelijk bovenuit steekt kan ik mij tot op zekere hoogte voorstellen dat je Exile bij eerste beluistering saai vind. Het is geen album dat al haar geheimen na een paar luisterbeurten al prijsgeeft. Maar dat maakt het ook zo'n heerlijk album. Zelfs ik hoor er soms nog nieuwe dingetjes in.

Een album met een speelduur van meer dan 50 minuten leidt vaak tot enkele mindere nummers. Dat is op Exile geenszins het geval. Elke noot is wat mij betreft raak op deze laatste grote klassieker van de Stones. Wederom 5 sterren dus. Op dit moment net onder Beggars, maar die twee wisselen regelmatig bij mij.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. The Rolling Stones No. 2: 3*
12. Between The Buttons: 2,5*
13. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Ik ben een levenslange Rolling Stones fan. De release van een nieuwe Stones-plaat is dus wel een evenement voor mij. Dat gold ook voor zo ongeveer de volledige media, zoals we rond de release gezien hebben. De marketing machine van de Stones is nog net zo levend als de band zelf. Ik vind het wel mooi.

De opwinding richting de releasedatum, het vrijgeven van de eerste singles, de euforie werd steeds groter. Nog voordat de plaat uit was vlogen de superlatieven je al om de oren. Ik word daar altijd een beetje cynisch van. Want hoeveel platen van grote bands zijn euforisch onthaald en waren binnen een jaar alweer vergeten? De Stones is het meerdere malen overkomen (soms onterecht, soms terecht wat mij betreft). Die fout wilde ik niet maken. In mijn initiële euforie een plaat de hemel inschrijven die bij nader inzien toch niet zo goed blijkt te zijn. Ik vind dat juist mijn favoriete band het verdient om kritisch en genuanceerd benaderd te worden.

Daar moet ik wel aan toevoegen dat ik mij realiseer dat ik als levenslange fan de Stones per definitie op een andere manier benader dan de casual fan of muziekliefhebber in het algemeen. Ik heb een lange geschiedenis met de band, ken alle platen van binnen en buiten, heb elke release in minimaal twee versies is de kast staan en heb ook een flink aantal boeken van de band. Die ik voor een deel ook van binnen en buiten ken. Dus ik heb een andere relatie met de Stones dan de gemiddelde muziekliefhebber. Dan benader je een nieuwe plaat per definitie anders dan iemand die de klassiekers goed vind maar de band verder niet zo volgt.

Ondanks bovenstaande ging ik er met enige reservering in. Daar had ik ook wel een reden voor, want met name over de productie van Angry was ik niet heel erg te spreken. In de week na de release nam dat gevoel de overhand. Bovendien vond ik de nummers op een paar na ook helemaal niet zo goed. Als ik op dat moment mijn recensie had geschreven was die vrij negatief geweest.
Ik heb de plaat toen een aantal dagen weggelegd. Want ik merk dat juist op de momenten dat ik een plaat niet luister mijn mening zich pas echt gaat vormen. Welk gevoel blijft er hangen? Blijven er nummers in mijn hoofd zitten? Dat bleek zo te zijn. Niet alleen Angry en Sweet Sounds of Heaven, maar ook andere nummers kwamen met enige regelmaat mijn hoofd in gevlogen. Zo begon de plaat zich langzamerhand te nestelen in m’n hoofd. En toen ik na ongeveer een week de plaat weer ging draaien, werd ik steeds positiever. Ik kreeg overdag als ik aan het werk was al zin om Hackney Diamonds ’s avonds weer op te zetten.
De nummers beginnen zich steeds meer in m’n hoofd te nestelen en de plaat begint ook steeds meer als een geheel te voelen. En langzaam begin ik de euforische geluiden van rond de releasedatum steeds beter te begrijpen. Ben ik nu één en al euforie over Hackney Diamonds? Nee, niet helemaal. De productie vind ik nog steeds niet geweldig. Het geluid had van mij een stuk opener en organischer gemogen. En de mastering had zachter gemogen. Maar ik erger me er niet meer aan, zoals ik in de dagen na de release wel deed.

Het doorslaggevende gevoel is nu dat ik plezier beleef aan Hackney Diamonds. Dat de Stones plezier hebben beleefd aan het maken ervan is ook duidelijk hoorbaar. Ik heb zin om de plaat regelmatig op te zetten. En daarmee is het zonder enige twijfel een geslaagde plaat geworden.
Beste nummers? Sweet Sounds of Heaven natuurlijk, maar ik vind Dreamy Skies ook geweldig. Verder begin ik Depending on You steeds beter te vinden, Get Close is toch ook wel heel erg lekker, Whole Wide World en Mess It Up zijn ook fijn. En het Keith nummer Tell Me Straight is een mooi rustpunt voorafgaand aan het vocale vuurwerk van Sweet Sounds Of Heaven.
Er is op dit moment geen enkel nummer dat ik als redelijk of minder zou bestempelen. En dat is toch wel het grote winstpunt ten opzichte van alle albums sinds Tattoo You: er staan geen vullers op. Dat maakt Hackney Diamonds de meest constante plaat sinds Tattoo You, maar of het ook de beste is? Dat moet de toekomst uitwijzen.

Ik kan lennert een heel eind volgen in zijn commentaar op dit album. Mijn eindoordeel komt hoger uit, maar de strekking van zijn recensie snap ik.

Nadat de Stones zichzelf op Beggars Banquet opnieuw hadden uitgevonden, trokken ze die lijn door op Let It Bleed. Vanaf de eerste seconden van Gimme Shelter is het duidelijk dat het menens is. Een riff die me elke keer dat ik hem hoor weer kippenvel bezorgt opent wellicht het meest dreigende en onheilspellende nummer van de Stones. War, children, it's just a shot away. Een tekst die helaas altijd actueel zal blijven. De bijdrage van Merry Clayton vind ik werkelijk fenomenaal. Zelden zal iemand met zoveel emotie gezongen hebben als zij. Tragisch genoeg kreeg ze niet lang daarna een miskraam.
Helaas zakt het album na deze klassieker serieus in. Love In Vain is een prachtig nummer, maar niet in deze uitvoering. De definitieve Stones-versie van dit nummer (het origineel is van Robert Johnson) staat namelijk op de liveplaat Get Yer Ya Ya's Out. Deze studioversie kan mij maar matig bekoren. Helaas wordt het nog minder met het rare Country Honk. Een soort van country rehearsal versie van Honky Tonk Women. Waarom dat nummer niet op Let It Bleed staat is mij een groot raadsel.
Gelukkig wordt het niveau daarna weer flink opgekrikt met Live With Me en Let It Bleed. Met Midnight Rambler volgt nog een absolute topper. Dreigend, agressief, onheilspellend. Ofwel, precies zoals ik de Stones graag hoor. Een klassieker. Met You Got The Silver krijgen we het eerste volledig door Keith gezongen Stones-nummer. En dat doet hij erg goed. Een prachtig, gevoelig nummer. Monkey Man is een heerlijk funky rocknummer en afsluiter You Can't Always Get What You Want is een klassieker en in een concert altijd een fijne meezinger, maar op plaat vind ik het een iets minder nummer.

Al met al is Let It Bleed toch een stapje terug na Beggars Banquet. Maar er staan alsnog voldoende toppers op om een hoge score te rechtvaardigen. Dus Let It Bleed is zeker een klassieker, alleen wel iets minder dan haar voorganger.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Let It Bleed: 4,5*
3. Aftermath: 4,5*
4. The Rolling Stones: 4*
5. Their Satanic Majesties Request: 4*
6. Out Of Our Heads US: 4*
7. The Rolling Stones Now!: 3,5*
8. 12 X 5: 3,5*
9. The Rolling Stones No. 2: 3*
10. Between The Buttons: 2,5*
11. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Meteen bij de eerste klanken van Sad Sad Sad hoor ik iets dat ik op heel Dirty Work niet heb gehoord: spelplezier! Hier staat een band te musiceren die het daadwerkelijk fijn vinden om met elkaar te spelen. Dat is meteen ook een grote verdienste van Steel Wheels: heb bewijst dat Jagger en Richards zich over hun meningsverschillen en ruzies heen kunnen zetten en weer doen waar ze het beste in zijn: samen muziek maken.
Resulteert dat, behalve een plaat waarop het spelplezier weer aanwezig is, ook in een goede plaat? Best wel eigenlijk. Eén van de beste dingen aan dit album is de ritmesectie van Bill Wyman en Charlie Watts. Zij dragen bijna alle nummers met hun solide, swingende samenspel. Zelfs van een matige track als Hearts For Sale weten zij nog een swingend geheel te maken.
Ook op één van de beste nummers van de plaat, Terrifying, springt de ritmesectie eruit. Een heerlijk swingend nummer met lekker gitaarwerk en een heerlijk schmierende Jagger (ik zie hem al heupwiegend met zijn verwijfde trekjes achter de microfoon staan).
Het tweede hoogtepunt van het album is Almost Heard You Sigh. Vooral Jagger en Watts vallen hier in positieve zin op. Jagger zingt heerlijk en Watts legt een swingende solide basis waarover Keith en Ronnie hun smaakvolle licks kunnen draperen. Een heerlijk sensueel nummer met een Jagger in topvorm.
En dan komen we zonder twijfel bij het meest bijzondere nummer van het album: Continental Drift. Een heerlijk mysterieuze sfeer met allerlei exotische (percussie)instrumenten, bespeeld door de Master Musicains Of Joujouka. Deze Marokkaanse groep muzikanten heeft samen met Brian Jones gespeeld op zijn enige solo album en zijn daardoor voor altijd gelinkt aan de Stones. Wat ook bijzonder is, is dat deze traditionele instrumenten moeiteloos samengaan met de ook prominent aanwezige elektronische klanken op dit nummer.
Vanaf 3:00 volgt er een opbouw naar de climax van het nummer, waarvan iedereen die bij de Steel Wheels/ Urban Jungle tour was ongetwijfeld kippenvel zal krijgen: dit was de intromuziek die bij elk concert gebruikt werd. Helaas was ik nog net te jong om in 1990 in de Kuip aanwezig te zijn maar ook ik krijg er kippenvel van, omdat ik destijds vele malen het live album Flashpoint heb geluisterd, dat werd opgenomen tijdens deze tour.

Onder de streep blijft er een album over met 3 topsongs en verder een aantal prima uptempo rockers (naast Sad Sad Sad moeten ook Rock And A hard Place en Can't Be Seen genoemd worden) en enkele mindere nummers. Vanwege het duidelijk aanwezige spelplezier kan ik altijd wel genieten van dit album. De 4 sterren die Lennert geeft vind ik wel iets teveel van het goede, maar een ruime 3,5 ster zijn zeker op z'n plaats.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Steel Wheels: 3,5*
12. Some Girls: 3,5*
13. The Rolling Stones Now!: 3,5*
14. 12 X 5: 3,5*
15. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
16. Goats Head Soup: 3*
17. The Rolling Stones No. 2: 3*
18. Undercover: 3*
19. Between The Buttons: 2,5*
20. Emotional Rescue: 2,5*
21. December's Children (And Everybody's): 2,5*
22. Dirty Work: 2*

De albums die de Stones tussen Exile en Tattoo You uitbrachten heb ik de afgelopen tijd maar weinig geluisterd, op Black And Blue na. Nu ik ze voor deze marathon weer eens draai begrijp ik waarom dat is. Ik vind het geen geweldige albums en ze zijn geen essentiële onderdelen van de discografie (over Some Girls kun je debatteren wat dat betreft). Nu ik bij Tattoo You ben aangekomen vraag ik me af waarom ik deze plaat zo lang niet heb gedraaid, want dit bevalt mij meer dan prima. Ook Tattoo You is geen essentieel materiaal, maar het klinkt voor het grootste deel wel erg lekker.
Start Me Up is natuurlijk de grote bekende van deze plaat, maar er staat beter materiaal op Tattoo You. Slave is bijvoorbeeld een geweldig groovend nummer. Ik zit wel degelijk te wachten op een zingende Keith en zeker als hij dat op een nummer als Little T&A doet. Black Limousine is een heerlijke bluesy track. Neighbours sluit kant A rockend af. Niet geweldig, maar gewoon solide.
Op kant B staan meer balladachtige nummers, met als hoogtepunten Tops en Heaven. Vooral Heaven is een erg mooi mysterieus nummer. No Use In Crying vind ik wel wat aan de matige kant, maar Waiting On A Friend is dan wel weer mooi.
De Stones waren de jaren 80 slecht begonnen met Emotional Rescue, maar met Tattoo You revancheren ze zich goed. Een prima plaat, die mij bij herbeluistering opvallend goed bevalt.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Some Girls: 3,5*
12. The Rolling Stones Now!: 3,5*
13. 12 X 5: 3,5*
14. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
15. Goats Head Soup: 3*
16. The Rolling Stones No. 2: 3*
17. Between The Buttons: 2,5*
18. Emotional Rescue: 2,5*
19. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Zeer interessante mening lennert. Ik kan een heel eind met je meegaan, maar vind het niveau na de drie eerste nummers dermate zakken dat mijn waardering toch lager uitkomt:

Undercover begint sterk. Het titelnummer is lekker swingend en het klinkt voor Stones begrippen behoorlijk modern (elektronische drums). Met She Was Hot en Tie You Up komen we bij de twee prijsnummers van dit album. Beide nummers klinken energiek, gedreven en swingen behoorlijk. Goede opbouw van de nummers en de hele band presteert hier gewoon goed.
Inmiddels begin ik me af te vragen of ik Undercover, net als Tattoo You, onterecht veel te lang niet heb gedraaid. Helaas kan ik die vraag al vrij snel negatief beantwoorden, want na Tie You Up zakt het album snel af naar een zeer middelmatig niveau. De drive en energie van de eerste drie nummers is nergens meer te bekennen en het klinkt allemaal gewoon plichtmatig. Echt slecht of ergerlijk wordt het niet, maar het maakt gewoon totaal geen indruk.
Net als ik heb besloten dat het met dit album niks meer gaat worden wordt ik wakker geschud door de riff van It Must Be Hell. Die inderdaad wel erg op die Soul Survivor lijkt, maar het levert een alleraardigs nummer op, dat het album tot nog positief afsluit.
Onder de streep blijft er een matige plaat over met drie duidelijke uitschieters. Ik had hier drie sterren staan en dat hou ik zo. Wel drie magere sterren, want eerlijk gezegd verwacht ik niet dat ik Undercover snel weer op zal zetten.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Some Girls: 3,5*
12. The Rolling Stones Now!: 3,5*
13. 12 X 5: 3,5*
14. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
15. Goats Head Soup: 3*
16. The Rolling Stones No. 2: 3*
17. Undercover: 3*
18. Between The Buttons: 2,5*
19. Emotional Rescue: 2,5*
20. December's Children (And Everybody's): 2,5*

lennert, je verwoord echt bijna letterlijk wat ik van dit album vind. Alleen mijn mening over de zangkunsten van Keith is een stuk positiever.


Voodoo Lounge werd destijds onthaald als een terugkeer naar het geluid van hun gloriejaren begin jaren 70. Deze plaat klinkt inderdaad een stuk traditioneler dat voorganger Steel Wheels, waardoor het inderdaad dichter in de buurt van de sound van de jaren 70 komt dan alles wat ze in de 15 tot 20 jaar voor deze plaat hadden opgenomen. De vraag is of dat ook een album oplevert dat beter is dan de platen van de afgelopen jaren. Het antwoord op die vraag moet helaas nee luiden.

Voodoo Lounge begint sterk. Love Is Stong, You Got Me Rocking en Sparks Will Fly vind ik allen prima rocknummers met een lekkere groove. Niet spectaculair, maar het luistert lekker weg. The Worst is een prachtig klein Keith liedje en ook het country achtige New Faces vind ik mooi. Moon Is Up is vanwege de percussie een opvallend nummer, maar verder is het ook gewoon een leuk nummer, waarop ook nog een mooie pedal steel partij te horen is. Met Out Of Tears en I Go Wild volgen er nog twee nummers die ik goed kan waarderen, maar daarna is het wel afgelopen met de pret.
Brand New Car is al een flinke stap terug en met Sweethearts Together komen we bij het eerste nummer dat ik als niet goed zou willen omschrijven. Sterker nog, dit is gewoon een draak van een nummer. Ik heb het nooit erg goed gevonden, maar nu ik het weer hoor vind ik het nog veel slechter dan ik mij kan herinneren.
Hierna komt het niet meer goed met Voodoo Lounge. De laatste 5 nummers zijn allen gebaseerd op één of meerdere goede ideeën, maar goede nummers willen het maar niet worden. Echt slecht wordt het ook niet meer, waardoor ik niet kan zeggen dat ik met tegenzin naar dit album heb geluisterd. Door de goede eerste helft wil ik hier toch nog 3 sterren aan geven.

En dat verbaast me toch wel. In mijn herinnering was Voodoo Lounge een goede rockplaat (ik had hem op 4 sterren staan) en de claim die destijds her en der werd gemaakt dat het de beste plaat sinds Some Girls was vond ik niet eens zo heel ver van de waarheid af. Nu moet ik vaststellen dat dit geenszins het geval is en dat Voodoo Lounge de tand des tijds slecht heeft doorstaan. In de geschiedenis van de Stones is het inmiddels niet veel meer dan een voetnoot.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Tattoo You: 4*
10. Out Of Our Heads US: 4*
11. Steel Wheels: 3,5*
12. Some Girls: 3,5*
13. The Rolling Stones Now!: 3,5*
14. 12 X 5: 3,5*
15. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
16. Goats Head Soup: 3*
17. Voodoo Lounge: 3*
18. The Rolling Stones No. 2: 3*
19. Undercover: 3*
20. Between The Buttons: 2,5*
21. Emotional Rescue: 2,5*
22. December's Children (And Everybody's): 2,5*
23. Dirty Work: 2*