U2 - Songs of Innocence (2014)

Of Tim Cook (CEO van Apple) die de zoon van Larry Mullen beschermt.

Ik vind de albumcover maar een beetje eng.

Niks mis mee. Je kunt er meerdere kanten mee op. Daar houd ik wel van. Iedereen ziet erin wat hij erin wil zien. Misschien een kenmerk van "kunst"?

"I must be an acrobat. To talk like this. And act like that." Zong iemand ooit.

Ene Bolo

Als 'oud' U2 liefhebber nog steeds niet beluisterd (je wordt ouder en rustiger, je overziet het beter en minder impulsief), maar ga het zeker even doen. Wat anderen ervan vinden interesseert mij dan weer weinig: vind ik het 'nice', dan koop ik het, no matter what they say. Vind ik het niks, ook goed.

Even luisteren hoor... wat hoor ik nu toch voor een vreemde geluiden?! Volgens mij heb jij inderdaad buikgriep. Ga maar lekker liggen op de bank, hier heb je een paracetamolletje....

Ik ga weer terug naar mijn 2,5 score.

Raised by Wolves vind ik echt een hoogtepunt, maar de rest vergeet ik snel weer.. geen topsongs.. gemiddeld.. dus 2,5.

Mooie hoes!

Jammer dat U2 zo afgerekend wordt.
Terwijl bands als Simple Minds, Tears For Fears, Duran Duran, Simply Red Spandau Ballet en tig anderen, ja zelfs The Cure echt de "Ik scoor hits voor het grote publiek" kant op ging bleef U2 gewoon U2.
Muziek maken waar ze achter staan, Depeche Mode is ook zo'n voorbeeld.
Waarom U2 al gelijk zo met de grond wordt afgemaakt en Simple Minds die opvullertjes voor een verzamelaar gebruikt om met een nieuw album op de proppen te komen, de hemel in wordt geprezen, blijft mij een raadsel.

In deze U2 zit weinig spanning, het is allemaal wel heel erg simpel en gladjes.
Soms pakt dat wel mooi uit zoals in "The Troubles" en "Sleep Like a Baby Tonight".
"Raised by Wolves" doet me nog wel even opveren maar de rest vind ik niet opvallend.

En Deric Raven: wacht even (ca 3 weken) met SM die de hemel wordt ingeprezen met een nieuw album.
Ik denk dat de kritieken daarop nog heftiger zullen zijn dan op deze nieuwe U2.

Simple Minds heeft nog helemaal geen stemmen.
Deze heeft er natuurlijk al heel wat, sommige "liefhebbers"hebben deze te pas en onpas toe gezonden gekregen.
De kritieken op SM zullen wel meevallen, album wordt immers niet voor een Apple en een ei aangeboden.

Het is sowieso een raadsel waarom simple minds constant met U2 wordt vergeleken, o.k. het zijn generatiegenoten die in dezelfde periode debuteerde en hadden en hebben nog steeds beide een theatrale frontman, maar verder houd iedere vergelijking op. Waar simple minds midden jaren 80 ineens aalgladde pop ging maken ( alive and kicking, don't you etc.), kwam U2 met een nieuw en groot geluid. T.O.F, Achtung baby en T.J.T, POP. Toen de SM ergens in 2005 voor 200 mensen in Lievelde optraden en nooit meer een cd heeft opgenomen die er enigzins toe doet, is U2 uitgegroeid tot een van de grootste bands van de laatste 30 jaar.

U2 kun je altijd draaien, in de jaren 80 in het begin vooral geliefd bij post-punkers, maar al jaren kun je elk album bij bezoek draaien.
Beetje hetzelfde als bij Bruce Springsteen en Rolling Stones (op dat album na, waarbij ze verkleed als Efteling attracties op staan).
U2 is de Cola in huis, altijd goed, een band als Radiohead is meer Bitter Lemon; wel verfrissend, maar soms met een aparte nasmaak, al kunnen fijnproevers er goed mee weg komen.

De laatste CD van Radiohead is eerder groentensap. Je serveert het je gasten als je ze het huis uit wilt werken. Deze nieuwe U2 daarentegen kan prima voor iedereen van 8-80.

Lol,

ik ken zat mensen die ik ook uit huis kan jagen met de nieuwe U2 hoor

Zo, dit is wel heel erg slappe hap. Kabbelt maar een beetje voort en slechts één keer per kwartier passeert er iets dat daadwerkelijk blijft hangen. Every Breaking Wave en The Troubles zijn de enige nummer dat er voor honderd procent mee door kunnen.

Erg kalm maar toch ook wel een mooie plaat. Niet uitdagend maar wel veel sfeer. Het blije eikelgehalte is gelukkig niet al te hoog. Every Day Awake en Volcano blijven me voor nu het meeste bij.

Every day awake is een beetje vermoeiend

Hoe dat nu toch weer in mijn perverse hoofd komt? Multitasken is niet mijn ding.

Anywat, Every Breaking Wave. Mooi nummer. Goede sfeerzetting en een slimme opbouw. Herinnert wel wat veel aan With Or Without You maar dat vind ik verder niet storend.

Toch maar eens mijn mening hier neerpennen.
Dit album begint erg matig met The Miracle ( Of Joey Ramone). Ook in de daarop volgende nummers wil het vuur maar niet echt ontbranden, hoewel Every Breaking Wave zeker niet slecht is. De productie helpt zeker niet mee deze plaat direct op waarde te schatten, want die vind ik erg afstandelijk en kil met erg weinig nadruk op de gitaar. Pas bij Volcano veer ik op. Dit is de U2 die ik wil horen. Niet te veel tierlantijnen en vooral lekker rockend. Dit niveau wordt vastgehouden met Raised By Wolves en Cedarwood Road. Helaas zakt het met de laatste nummers wel weer een beetje in.

Het totaal gevoel dat blijft hangen is dat er een aantal echt goede nummers op deze plaat staan, maar helaas ook enkele missers. Verder is het overduidelijk dat er erg lang aan dit album gewerkt is dat is maar zelden bevorderlijk voor het eindproduct. Het klinkt mij vaak te glad en te bedacht in de oren. Maar de goede ideeën zijn er wel degelijk. Zo klinkt het middeldeel van California best prima. Maar waarom moet dat stomme koor intro er nou bij? En waarom klinkt er zo'n raar fuzz gitaar geluidje door het hele nummer en zit de gitaar die de riff speelt zo ver naar achteren in de mix? Als U2 dit nummer met z'n vieren live in de studio had ingespeeld ben ik ervan overtuigd dat het veel beter was geweest.
Nog een voorbeeld: Iris. Het nummer begint met een heerlijk stuwende baslijn, die gedurende het nummer een aantal maal terug komt. Dan denk je, nu gaan het nummer los. Maar dan volgt er ergens op de achtergrond een dun gitaarriffje, terwijl je een veel stevigere en meer aanwezige gitaarlijn verwacht. Het was fijn geweest als de gitaar net zo geproduceerd was als de bas, want die klinkt wel erg lekker.
Conclusie: de intenties zijn goed en er zijn genoeg goede ideeën, alleen de uitvoering laat het nodige te wensen over. Een warmere productie waarin meer ruimte is voor de gitaren zou ook fijn zijn geweest.

Vandaag gelezen dat Invisible ook op dit album komt...

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Simple Minds versus U2

Grappig, hele reeks berichten verplaatst.
Van de nieuwe Simple Minds verwacht ik niks, maar van deze kon ik niks verwachten, want hij was er ineens.
Keer of 5 gedraaid nu en toegegeven, heel bijzonder is het allemaal niet.
Ik vind de productie juist wat te open en dunnetjes. Lanois of zelfs Lillywhite past ze beter.
Heel veel kwaliteitsverschil met de vorige 3 (behalve dan dat Bono steeds minder zijn urgenties haalt) hoor ik niet.
Nummers die tot nu toe het beste blijven hangen zijn Joey Ramone (niet heel geweldig, maar hoor je natuurlijk ook op de radio), Every Breaking Day (doet denken aan With Or Without You zonder deze te benaderen), Volcano, Cedarwood Road (beste nummer van de plaat?) en The Troubles.
Ik zet voorzichtig in met 3.
Lager gaat dat denk ik niet worden, misschien wel hoger.

Ik twijfel heel erg of ik dit lang ga draaien, maar omdat iedereen al heeft lopen zeuren geef ik hem toch 3,5 ster. Al met al staan er best een paar goede nummers op.

Het is mij ook een compleet raadsel waarom men dit album zoveel slechter vindt dan de vorige 3. Ik vind het minimaal gelijkwaardig en misschien zelfs wel beter.

Helemaal geen raadsel hint, hint, klinkt als een fruitsoort

Ik vond het album al erg lafjes, maar de hoes slaat ook echt alles.

Mooiste hoes sinds Zooropa.

De hoes?, Larry Mullen die zijn 18 jarige zoon in bescherming neemt.
Een mooi symbol. Maar wat wil U2 daar mee zeggen?