In eerste instantie was ik niet van plan dit US only album mee te nemen in mijn Stones marathon, maar omdat lennert en RuudC 12X5 wel besproken hebben doe ik dat ook.
Vanwege de nummers op dit album die in de Chess studio's zijn opgenomen is dit toch wel een essentieel album in discografie van de Stones. In 1964 was het namelijk nog ongebruikelijk voor Britse bands om in Amerika opnames te maken. Bovendien namen de Stones voor het eerst muziek op met mensen die de muziek die zij speelden echt begrepen en wisten welke sound ze nodig hadden. De Chess studio's zijn natuurlijk bekend van de grote bluesmannen die de Stones als hun inspiratiebronnen zagen. Voor de sound betekende het een enorme upgrade. Het verschil in opnamekwaliteit tussen de Chess nummers en de nummers die in Engeland zijn opgenomen is aanzienlijk. De Chess nummers zijn zowel in opnamekwaliteit als kwaliteit van de nummers zelf superieur en hierdoor ontstaat er een album dat op kant A (op Good Times Bad Times na allemaal Chess nummers) beter is dan het debuut.
Maar helaas haalt kant B het niveau toch wel naar beneden. 2120 South Michigan Avenue en If You Need Me zijn daar de enige Chess nummers en de overige nummers op kant B vallen vooral door de geluidskwaliteit toch wel uit de toon. Los daarvan vind ik die nummers gewoon minder goed. Dat zorgt voor een plaat die niet als een geheel klinkt en dat was op het debuut wel het geval. Als kant B even goed was geweest als kant A had ik dit album beter gevonden als het debuut. Nu waardeer ik het toch minder en kom ik op 3,5 ster uit.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. 12 X 5: 3,5*

En dan zijn we alweer bij het meest recente studioalbum met nieuw werk aangekomen, uit 2005 alweer. Met A Bigger Bang keren de Stones terug naar een basic rocksound. Op Bridges To Babylon speelden erg veel gastmuzikanten mee en waren er allerlei productionele toeters en bellen. Hoewel dat een opvallend goed album opleverde, vind ik het toch wel fijn de Stones weer in hun essentie te horen. Zanger, gitarist, bassist, drummer, keyboardspeler en gaan met die banaan. Dat levert een bij tijd en wijle vrij stevig rockalbum op.
De sfeer op het album vind ik heel goed en de beste nummers zijn echt goed, maar omdat het album te lang duurt staan er helaas ook een aantal fillers op. Als geheel zou ik zeggen dat A Bigger Bang wat doordeweekser klinkt dan haar voorganger. Daar waar Bridges To Babylon toch wel enig opzien baarde door de moderne productie, klinkt A Bigger Bang op het eerste gehoor precies zoals je mag verwachten van de Stones. Enerzijds vind ik het jammer dat er niet iets meer risico is genomen, maar anderzijds voelt het ook wel als een warm bad. Met nummers als Laugh I Neary Died, Rain Fall Down, It Won't Take Long en Look What The Cat Dragged In hoor je mij niet klagen. Ook de typische de Jagger-nummers Let Me Down Slow en Biggest Mistake bevallen mij meer dan prima. Alleen bij Sweet Neo Con frons ik mijn wenkbrauwen. Op dit soort directe politieke teksten zit ik absoluut niet te wachten. Niet bij de Stones, maar ook niet bij andere bands.
Onder de streep blijft er echter een rockalbum over waar ik prima van kan genieten. Zo goed als Bridges To Babylon wordt het niet, waardoor er een dikke 3,5 sterren overblijft.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Bridges To Babylon: 4*
9. Their Satanic Majesties Request: 4*
10. Tattoo You: 4*
11. Out Of Our Heads US: 4*
12. A Bigger Bang: 3,5*
13. Steel Wheels: 3,5*
14. Some Girls: 3,5*
15. The Rolling Stones Now!: 3,5*
16. 12 X 5: 3,5*
17. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
18. Voodoo Lounge: 3*
19. Goats Head Soup: 3*
20. The Rolling Stones No. 2: 3*
21. Undercover: 3*
22. Between The Buttons: 2,5*
23. Emotional Rescue: 2,5*
24. December's Children (And Everybody's): 2,5*
25. Dirty Work: 2*

Het eerste album met alleen Jagger/Richards composities en wat is het verschil met de voorgangers groot! Aftermath is eigenlijk het eerste "echte" album van de Stones. Het is dan ook het eerste album waarvoor de heren echt de tijd hebben genomen in de studio. Eerder waren het steeds korte sessies in verschillende studio's tussen optredens door om enkele nummers op te nemen, waar dan hopelijk de volgende wereldhit tussen zou zitten. Nu zijn ze de studio in gegaan om een heel album op te nemen in plaats van de volgende single, en dat hoor je. Aan alles is veel meer aandacht besteed. Rijke instrumentatie en een prachtige heldere productie, bij voorkeur te beluisteren in mono (dat geldt overigens wat mij betreft voor alle albums t/m 1967). En niet te vergeten een serie geweldige, volwassen klinkende nummers. Geen blues meer, maar nog wel geworteld in de blues.
Opener Mother's Little Helper laat dat meteen goed horen. De hoofdmelodie wordt gespeeld op een 12 snarige elektrische gitaar (ik dacht altijd dat het een sitar was), wat het nummer een beetje een oosterse sfeer geeft. En zo komen er in verschillende nummers één of meerdere aparte instrumenten of klanken voorbij, bijna allemaal gespeeld door Brian Jones. In het prachtige Lady Jane is het een dulcimer en in Under My Thumb en Out Of Time marimbas. Going Home ontaard in een lange jamsessie die toch interessant blijft om naar te luisteren. Hierna worden we op kant B weer bij de les gehaald door de rocker Flight 505.
Als geheel vind ik kant B iets minder dan kant A, waarop geen enkel minder nummer te vinden is. Op kant B staan met Take It Or Leave It en What To Do twee nummers die van mij gerust weg gelaten hadden mogen worden. Ook It's Not Easy vind ik een wat minder nummer. Hierdoor gaat het album een beetje als een nachtkaars uit, ondanks het geweldige Think als één na laatste nummer.
Toch is het eindoordeel zeer positief. Jagger en Richards bewijzen definitief dat ze zich als songschrijvers kunnen meten met de besten. Kant A geef ik een dikke 4,5 ster, kant B krijgt krap aan 4 sterren, gemiddeld kom ik dan op 4,25. Vanwege het plezier dat ik elke keer weer beleef als ik dit album beluister rond ik dat cijfer naar boven af.

Als laatste wil ik nog iets anders benoemen en dat is hoe tijdloos ik de meeste nummers van Aftermath vind klinken. Op eerdere albums was dat vaak nog niet het geval, maar een groot deel van Aftermath had ook gisteren opgenomen kunnen zijn. Voor mij het bewijs dat Aftermath als eerste klassieker van de Stones gezien mag worden.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. December's Children (And Everybody's): 2,5*

In mijn recensie van de UK versie van Aftermath schreef ik dat ik Take It Or Leave It en What To Do de twee minste nummers van dat album vind. Laten dat nu net twee van de nummers zijn die niet op de US versie van Aftermath staan. Helaas staan ook Mother's Little Helper en Out Of Time er niet op en dat vind ik juist wel geweldige nummers. De andere verschillen zijn dat de US versie opent met Paint It Black, afsluit met Going Home en Think aan het einde van kant A heeft.
Wat levert deze verschillen op? Een compacter album (de US versie is ruim 10 minuten korter), maar ook een album waar ik na beluistering met een licht onbevredigd gevoel achterblijf. Ik mis Mother's Little Helper en Out Of Time. Deze nummers horen voor mij zo bij Aftermath dat hun afwezigheid echt als een gemis klinkt, zelfs als het wordt opgevangen met klassieker Paint It Black. Als opener werkt dat nummer natuurlijk fantastisch, maar omdat ik het alleen van verzamelalbums ken heb ik pas het gevoel dat ik naar Aftermath luister als het tweede nummer begint. Een kwestie van wat je gewend bent dus. Aan Going Home aan het einde van kant B kan ik wel wennen (eigenlijk is dat een betere plek voor dat nummer dan halverwege het album) en ook Think aan het einde van kant A vind ik goed werken. De andere twee geschrapte nummers mis ik geen seconde.
Samenvattend kan ik zeggen dat ik met alle wijzigingen ten opzichte van de UK versie prima kan leven, behalve het weglaten van Mother's Little Helper en Out Of Time. Dat maakt de US versie voor mij toch een iets minder album dan de UK versie, zij het dat het niet heel veel uitmaakt. Het hangt er heel erg vanaf welke versie je gewend bent.
Ik geef de US versie van Aftermath krap aan 4,5 ster, net als de UK versie. Vanwege deze gelijke stand en het feit dat het feitelijk hetzelfde album betreft ga ik ze niet apart opnemen in de tussenstand. Ik zou het een ieder wel aanraden om de US versie eens te luisteren. Dan kun je jezelf een oordeel vormen welke versie jou voorkeur heeft.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Met Between The Buttons komen we bij het eerste Stones album waar ik het predicaat "niet goed" op zou willen plakken (December's Children buiten beschouwing gelaten, want dat zie ik meer als een verzamelalbum). Er staan wel enkele mooie nummers op, maar als geheel schieten de heren Stones hier te ver door in de flower power die destijds erg populair was. Het is mij allemaal veel te vrolijk en hippie-achtig. Hierdoor heeft het album de tand des tijd ook niet erg goed weten te doorstaan. Ik draai het maar weinig en als ik aan de Stones denk komt dit album alleen naar boven vanwege de iconische hoesfoto, gemaakt door Gered Mankowitz (die ook de hoesfoto voor December's Children heeft gemaakt). De hoesfoto geeft de staat waarin de Stones op dat moment verkeerden aardig weer. Vermoeid door het zware tourschema en de steeds grotere hoeveelheden drank en drugs die daaraan te pas kwamen. Brian Jones die achter Mick en Keith staat, z'n gezicht in z'n kraag verstopt en naar beneden kijkt als teken van zijn afnemende invloed in de groep, die hij nota bene zelf had opgericht.
Nummers als She Smiled Sweetly, Cool Calm And Collected en Something Happenend To Me Yesterday, ik kan er niks mee. De rocknummers zoals All Sold Out, Complicated en Please Go Home zijn redelijk op z'n best. Dit is niet zoals ik de Stones wil horen. Sterker nog, als er geen Rolling Stones op de hoes had gestaan had ik hier maximaal 1x naar geluisterd.
Natuurlijk valt er nog wel het één en ander te genieten. Back Street Girl is een mooie ballad en Connection is een lekkere rocker, waarop we voor het eerst Keith op gedeelde lead met Mick horen. Verder zijn het vooral de singles uit deze periode die klassiekers zijn geworden, namelijk Let's Spend The Night Together en Ruby Tuesday. Vooral dat laatste nummer reken ik tot het beste dat de Stones ooit opgenomen hebben. Dus ze konden het nog wel, alleen laten ze dat op dit album niet horen. Overigens staan deze twee nummers wel op de US versie van dit album. Voor de algehele kwaliteit van het album maakt dat overigens weinig uit. Zie voor een verdere toelichting de US versie van dit album.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. Between The Buttons: 2,5*
8. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Op de US versie van Between The Buttons staat de single Let's Spend The Night Together/ Ruby Tuesday. Daarvoor sneuvelden Back Street Girl en Please Go Home. De twee single nummers staan beide aan het begin van het album, zodat de US versie beter van start gaat dan de UK tegenhanger. Maar daarna zakt het niveau snel in en vraag ik me af hoe lang dit album nog duurt. Ofwel, ook met klassiekers Let's Spend The Night Together en Ruby Tuesday wordt Between The Buttons geen goed album. Ik heb getwijfeld of ik deze US versie vanwege de toevoeging van deze twee nummers een hogere waardering zal geven, maar heb besloten dat niet te doen. De nummers op zichzelf zijn geweldig, maar twee goede nummers tillen een verder zwak album voor mij niet naar een hoger niveau. Als ik Let's Spend The Night Together of Ruby Tuesday wil horen luister ik wel naar een verzamelalbum, zoals Through The Past, Darkly: Big Hits Vol. 2. Dan zijn de overige nummers ook geweldig en hoef ik me niet door alle matigheid te worstelen waar Between The Buttons mee vol staat na de eerste 4 nummers.

Ik ga Between The Buttons US niet apart opnemen in de tussenstand. De score voor beide albums is gelijk, dus veel maakt het ook niet uit. Waar ik door de toevoeging van de twee singles op de US versie voor een dikke 2,5 ga, komt de UK versie uit op een krappe 2,5 ster.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Out Of Our Heads US: 4*
4. The Rolling Stones Now!: 3,5*
5. 12 X 5: 3,5*
6. The Rolling Stones No. 2: 3*
7. Between The Buttons: 2,5*
8. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Na twee mindere albums komen we met Black And Blue weer bij een album waar ik de volle speelduur van kan genieten. In tegenstelling tot de twee voorgangers ken ik Black And Blue al sinds mijn kindertijd en dat zal ongetwijfeld meespelen in de hoge waardering die ik aan dit album geef.
Black And Blue is mijn ultieme zomerplaat. Zou gauw als de temperatuur richting de 20 graden gaat trek ik altijd deze plaat weer uit de kast. Met Hot Stuff (lekker funky en stuwend) en Hand Of Fate (heerlijke dreigende riff, maar ook weer superfunky) waan ik mij bijkans op een tropisch eiland en dat gevoel blijft met Cherry Oh Baby lekker hangen. Persoonlijk vind ik dit een prima nummer. Memory Motel sluit kant A op een mooie manier af, met Mick en Keith op gedeelde lead. Gelukkig heeft Jagger zijn gehijg en gekreun achtergelaten op de vorige plaat en kunnen we hier weer optimaal van zijn zangkunsten genieten.
Hey Negrita is weer heerlijk funky en Melody is het enige nummer waarop Jagger vocaal nog enigszins uit de bocht vliegt. Maar vanwege de algehele hoge kwaliteit van dat nummer vergeef ik het hem. Fool To Cry vind ik vervolgens een prachtige ballad en Crazy Mama sluit het album uptempo, maar niet heel opzienbarend af.
De Stones laten horen dat ze nog steeds is staat zijn een prachtig album op te nemen. Ze zijn niet meer de trendsetters die ze t/m 1972 waren, maar ook door een trend te volgen en die naar hun eigen hand te zetten zijn ze in staat om hoogstaande muziek te produceren.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. The Rolling Stones Now!: 3,5*
11. 12 X 5: 3,5*
12. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
13. Goats Head Soup: 3*
14. The Rolling Stones No. 2: 3*
15. Between The Buttons: 2,5*
16. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Het wordt bijna eng, want je verwoordt weer bijna letterlijk wat ik van dit album vind lennert.

Op Bridges To Babylon klinken de Stones een stuk moderner dan op Voodoo Lounge. Het album komt in de eerste zes nummers wat hortend en stotend op gang. Enkele goede nummers (Gunface, Already Over Me, Anybody Seen My Baby) worden afgewisseld met minder materiaal. Als Keith zijn reggaeliedje You Don't have To Mean It inzet moet gevreesd worden dat het net als op de tweede helft van Voodoo Lounge de verkeerde kant opgaat.
Gelukkig gebeurt het tegenovergestelde en ontbrand het album pas echt met het fantastische Out Of Control. Een heerlijk funky nummer met een explosie van energie in de refreinen en de solo. Saint Of Me is het volgende hoogtepunt. Door de productie van de Dust Brothers klinkt het erg modern, maar dat draagt juist bij aan de kwaliteit van het nummer. Op Might As Well Get Juiced wordt de moderne productie nog een stukje verder doorgetrokken. Een nummer waarop elektronica zeer prominent aanwezig is. Hierdoor verguisd door vele Stonesfans, maar ik vind het een geweldig nummer. Feitelijk is het gewoon een bluesnummer in een modern jasje (inclusief mondharmonica), dus zover zaten de Stones niet van hun wortels af in dit nummer.
Met Always Suffering komen we bij de tweede ballad en net als Already Over Me is het een mooi gevoelig nummer geworden. Gelukkig geen sentimenteel geneuzel meer zoals op Voodoo Lounge nog wel het geval was. Too Tight is een weinig opzienbarend rocknummer, dat door het strakke spel van Charlie toch wel behoorlijk swingt. Geenszins vervelend om naar te luisteren, maar echt bijzonder is het ook niet.
En dan komen we bij de twee afsluitende, door Keith gezongen nummers. Thief In The Night is een nummer zonder enige richting. In vergelijking met de hoge kwaliteit van de eerdere nummers is het eigenlijk ongelofelijk dat dit op het album terecht is gekomen. Het jazz achtige How Can I Stop sluit het album af. Een ballad met een sfeer die helemaal niet bij de rest van het album past. Misschien dat het daarom om de één of andere manier toch goed werkt.

Hoewel Bridges To Babylon enkele overbodige nummers heeft, verrast het me hoe goed ik dit album vind. In mijn hoofd was het altijd een stap terug na Voodoo Lounge en kon ik de moderne productie maar matig waarderen. Nu ik beide platen na elkaar luister moet ik vaststellen dat ik Bridges beduidend beter vind. Het heeft de tand des tijds ook opvallend goed doorstaan vind ik. Dit is toch wel mijn revelatie in deze marathon moet ik zeggen.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Bridges To Babylon: 4*
9. Their Satanic Majesties Request: 4*
10. Tattoo You: 4*
11. Out Of Our Heads US: 4*
12. Steel Wheels: 3,5*
13. Some Girls: 3,5*
14. The Rolling Stones Now!: 3,5*
15. 12 X 5: 3,5*
16. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
17. Voodoo Lounge: 3*
18. Goats Head Soup: 3*
19. The Rolling Stones No. 2: 3*
20. Undercover: 3*
21. Between The Buttons: 2,5*
22. Emotional Rescue: 2,5*
23. December's Children (And Everybody's): 2,5*
24. Dirty Work: 2*

Dit is het tweede album na 12 X 5 dat destijds alleen in de Verenigde Staten verscheen. Het bestaat uit singles en albumnummers die in de VS nog niet waren verschenen en een tweetal livenummers van de UK EP Got Live If You Want It (niet te verwarren met de elpee met dezelfde naam). De nummers beslaan een periode van zo'n twee jaar en alleen daarom al klinkt dit geen moment als een echt album. Staan er dan helemaal geen goede nummers op? Natuurlijk wel (vooral Get Off Of My Cloud is geweldig), maar als album stelt dit niks voor.

Ik wil hier nog wel een opmerking maken over het beste aan deze plaat, namelijk de hoesfoto (die overigens ook voor de UK versie van Out Of Our Heads is gebruikt, om de vroege discografie van de Stones er nog maar een stukje onoverzichtelijker op te maken). Een prachtige en inmiddels iconische foto, geschoten door Gered Mankowitz. Hij was in de jaren 60 een tijdje één van de vaste fotografen van de Stones heeft naast deze hoesfoto meerdere inmiddels iconische foto's van de band gemaakt.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. Out Of Our Heads US: 4*
3. The Rolling Stones Now!: 3,5*
4. 12 X 5: 3,5*
5. The Rolling Stones No. 2: 3*
6. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Vond ik dat Some Girls niet genoeg swing had, begint Emotional Rescue met Dance (Pt. 1). Ooh and it's got me moving, zingt Jagger. Dat klopt zeker, ik dans door het huis! Wat een ontzettend fijn nummer is dat toch! Eén van de verborgen parels van de Stones. Daarna wordt het fors minder allemaal. Hoewel ik de sound van Send It To Me erg tof vind, is het nummer zelf behoorlijk matig. Dat geld ook voor Let Me Go. Een standaard rocknummer dat op geen enkele manier opvalt. Vervolgens komen we bij Indian Girl, een nummer dat in mijn top 10 staat, maar dan wel van slechtste Stones nummers ooit. Wat een draak van een nummer.
Kant B trapt gelukkig beter af met Where The Boys Go (hoewel ik het einde met dat meisjeskoor dat Jagger antwoordt wel erg cheesy vind). Met Down In The Hole volgt er zowaar een onvervalst bluesnummer. Niet bepaald geweldig, maar toch. Titelnummer Emotional Rescue laat vooral horen hoe gevarieerd de stem van Jagger is (ook z'n kopstem beheerst hij geweldig), het nummer zelf is redelijk. De vergelijking met de Bee Gees had ik eigenlijk nooit zo gemaakt, maar is helemaal zo gek nog niet. She's So Cold vond ik altijd wel leuk, maar nu ik het weer hoor moet ik mijn mening naar beneden bijstellen. Keith eindigt het album in stijl, met een matig nummer.
Onder de streep blijft er een album over waar ik maar weinig plezier aan beleef. Maar één echt goed nummer (opener Dance) en verder heel veel matigheid en één ronduit slecht nummer. Ik had hier 3 sterren staan, maar ik ben het zowaar eens met Ruud en Lennert eens en ga dit verlagen naar 2,5*.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. Some Girls: 3,5*
11. The Rolling Stones Now!: 3,5*
12. 12 X 5: 3,5*
13. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
14. Goats Head Soup: 3*
15. The Rolling Stones No. 2: 3*
16. Between The Buttons: 2,5*
17. Emotional Rescue: 2,5*
18. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Goats Head Soup begint prima. Een viertal nummers met een sfeer die beduidend minder uitgelaten is dan op Exile. De teksten zijn donker, onheilspellend zelfs. Vanaf Angie wordt het beduidend minder allemaal. Angie vind ik eigenlijk best wel een zeiknummer (de Stones hebben veel betere ballads opgenomen) en hoewel het niveau daarna nog wel wat beter wordt, vind ik het nergens meer echt goed. Silver Train is nog wel redelijk, maar Hide Your Love vind ik weer erg matig. Het klinkt alsof het uit een jam is ontstaan en nooit echt is afgemaakt. Winter is wel weer iets beter, maar het blijft gewoon niet hangen. Alleen bij afsluiter Star Star veer ik weer op. Het is een behoorlijk ruig nummer, wat daardoor eigenlijk helemaal niet bij de rest van het album past.

De laatste keer dat ik dit album heb geluisterd moet jaren geleden zijn geweest. Nu ik het voor deze marathon weer uit de kast heb getrokken, krijg ik het gevoel dat Jagger/Richards gewoon onvoldoende goede ideeën hadden om een heel album te vullen. Kant A is nog wel behoorlijk sterk, vooral Dancing With Mr. D en 100 Years Ago bevallen me erg goed. Maar op kant B vind ik eigenlijk alleen Star Star echt een goed nummer. De rest gaan vrij geruisloos aan me voorbij zonder echt indruk te maken. Wat overigens wel indruk maakt is het gitaarwerk van Mick Taylor. Slecht of vervelend wordt het nergens en dus krijgt Goats Head Soup een dikke 3 sterren van mij.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. Goats Head Soup: 3*
12. The Rolling Stones No. 2: 3*
13. Between The Buttons: 2,5*
14. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Aan dit album hou ik een beetje een dubbel gevoel over. Aan de ene kant vind ik It's Only Rock 'N Roll beduidend beter dan Goats Head Soup, maar aan de andere kant vind ik het sentimentele gezang en gekreun van Jagger in enkele nummers vrij irritant. Op Goats Head Soup begon hij daar al wat mee, maar hier valt het me in negatieve zin op.

Ik ben vooral blij dat er weer enkele lekkere rocknummers op deze plaat staan. Openingsduo If You Can't Rock Me/ Ain't Too Proud To Beg bevallen mij prima. Over het titelnummer ben ik toch iets minder te spreken. Enerzijds is het een soort van lijflied van de Stones geworden, maar echt goed kan ik het niet vinden. Live is het leuk om mee te zingen, maar in deze studioversie stoor ik me eigenlijk vooral aan het gehijg van Jagger. Till The Next Goodbye vind ik een opvallend mooie ballad. Tekstueel misschien wat sentimenteel, maar Jagger zingt het erg mooi. Time Waits For No One is een klassieker die nooit een klassieker werd (in die zin dat het nooit in één adem wordt genoemd met nummers als Brown Sugar en Satisfaction, terwijl dat wat mij betreft wel zou moeten). Een prachtig nummer waarin Mick Taylor de grote ster is. Hij speelt prachtige lyrische gitaarsolo's, die latinachtig aandoen. De vergelijking met Santana wordt wel eens gemaakt en die vind ik niet geheel onterecht.
Hierna keren we met Luxury en Dance Little Sister weer terug naar recht toe recht aan rock. Niks bijzonders, maar ook zeker niet slecht. If You Really Want To Be My Friend vind ik dan weer een vrij vervelende ballad. Wederom laat Jagger zich van z'n sentimenteelste kant horen en ik vind het maar niks.
Short and Curlies is een nietszeggend rock and roll nummers en dan komen we bij afsluiter Fingerprint File. Een heerlijk dreigend en funky nummer (lekkere gitaren en bas, zowaar bespeeld door Mick Taylor), dat door Jagger erg goed wordt gezongen, hoewel hij het gekreun aan het einde van het nummer wel achterwege had mogen laten.
Fingerprint File is een positief einde aan een verder wat wisselvallig album. Een enkel matig nummer en een enkel fantastisch nummer en verder veel nummers die daar tussenin hangen. Bovendien het enige Stones-album waar ik me enkele keren erger aan de zang van Jagger. Ondanks dat toch nog 3,5 ster.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. The Rolling Stones: 4*
7. Their Satanic Majesties Request: 4*
8. Out Of Our Heads US: 4*
9. The Rolling Stones Now!: 3,5*
10. 12 X 5: 3,5*
11. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
12. Goats Head Soup: 3*
13. The Rolling Stones No. 2: 3*
14. Between The Buttons: 2,5*
15. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Jammer dat RuudC en lennert de UK versie van Out Of Our Heads hebben besproken in hun marathon. Ik vind dit album beduidend minder dan de US versie. Bovendien was het de US versie die destijds wereldwijd verscheen, behalve in de UK. De Britten moesten het doen met deze versie, waarop de 8 van de 12 nummers covers zijn, in tegenstelling tot de US versie die voor het grootste deel uit eigen nummers bestaat.
De 4 eigen composities op Out Of Our Heads UK zijn bovendien niet de hitsingles die wel op de US versie staan. Hierdoor vind ik de UK versie niet alleen een minder album dan de US versie, maar is de UK versie niet representatief voor waar de Stones op dat punt in hun carrière stonden. Luisterend naar UK versie krijg je het gevoel dat de Stones nog steeds zwaar op covers leunden, terwijl dat al niet meer zo was. Bovendien is het beste eigen nummer op dit album, Heart Of Stone, als driekwart jaar eerder opgenomen.

Hoewel de UK versie van Out Of Our Heads niet slecht is (She Said Yeah is een sterke opener, het enige dat de UK versie voor heeft op de US versie, en I'm Free is een prima eigen nummer), valt de US versie verreweg te prefereren. Omdat de hele wereld, behalve de UK, Out Of Our Heads heeft leren kennen in de US samenstelling neem ik de UK versie dan ook niet op in mijn tussenstand. Voor de volledigheid, ik geef dit album 3 sterren.

Ik sta nog steeds achter mijn recensie die hierboven staat, maar voor deze marathon heb ik een iets uitgebreider verhaaltje geschreven:
Dit album sluit het tijdperk van de Stones als coverband af. Ook op Out Of Our Heads maken covers (dit keer van soulnummers) een behoorlijk deel van het album uit, maar voor het eerst zijn het de Jagger/Richards nummers (en de groepscomposities onder het pseudoniem Nanker/Phelge) die overheersen en, veel belangrijker nog, de beste nummers van het album zijn. Hierdoor kan Out Of Our Heads als een overgangsalbum gezien worden: Jagger/Richards hebben ontdekt dat ze geweldige nummers kunnen schrijven, maar hebben zich nog onvoldoende ontwikkeld om een heel album vol te schrijven met eigen composities.
Satisfaction is de eerste wereldhit van de Stones en nog steeds een vast onderdeel van elk concert. Ik reken het zelf niet tot de beste Stonesnummers, maar de kwaliteiten zijn onmiskenbaar. Ook The Last Time kan gerust als klassieker gezien worden en dat vind ik wel een geweldig nummer. Van de overige eigen nummers, die het grootste deel van kant B van de LP uitmaken, blinken Play With Fire (mysterieus en dreigend) en The Spider And The Fly (eindelijk schrijven Jagger en Richards een echt goed bluesnummer) uit. The Under Assistant West Coast Promo Man is gewoon een lekker rocknummer. Samen met afsluiter One More Try geven ze een inkijkje in welke kant de Stones uit zouden gaan op het volgende album.
Van de covers vind ik That's How Strong My Love Is en Cry To Me het beste.
Als geheel voelt dit album meer als een eenheid dan de voorgaande platen (vooral kant B), maar toch mist er nog wel wat samenhang om van een echt geweldig album te kunnen spreken. Vooral het kwaliteitsverschil tussen enkele covers en de eigen composities is wel groot. Vergelijk Hitch Hike en Good Times eens met The Last Time en Satisfaction en je hoort wat ik bedoel. Ook livenummer I'm All Right valt wat uit de toon.
Ondanks deze min-punten is Out Of Our Heads een prima plaat. Als geheel schat ik Out Of Our Heads toch net iets minder in dan het debuut (Ja, ik heb een zwak voor die plaat), ondanks dat de Jagger/Richards composities de beste nummers zijn die de Stones tot dan toe op plaat hebben gezet. Een krappe 4 sterren dus.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. Out Of Our Heads US: 4*
3. The Rolling Stones Now!: 3,5*
4. 12 X 5: 3,5*
5. The Rolling Stones No. 2: 3*

Wederom een album waar ik een lange geschiedenis mee heb, maar Some Girls doet mij wat minder dan haar voorganger. Ik vind het wel een goed album, maar het weet me minder te raken dan haar voorganger.
Behalve disconummer Miss You, countrynummer Far Away Eyes en soulcover Imagination staan er vooral stevige rocknummers op deze plaat. En misschien zit hem daar wel het probleem in voor mij. Ik moet denken aan een uitspraak van Keith: "rock vind ik niet interessant, het gaat mij om de roll". Op deze plaat staat mij te veel rock en te weinig roll. Nummers als Respectable en When The Whip Comes Down, heel leuk allemaal maar het swingt niet, het mist de roll. De Stones in topvorm swingen. Daar begin je bijna automatisch op te bewegen. Zoals Beast Of Burden en Shattered, de twee prijsnummers van Some Girls.
Al met al alsnog een prima plaat, want er staan zeker geen slechte nummers op. Wel één die voor mij net dat beetje extra mist om er echt een topplaat van te maken.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. Some Girls: 3,5*
11. The Rolling Stones Now!: 3,5*
12. 12 X 5: 3,5*
13. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
14. Goats Head Soup: 3*
15. The Rolling Stones No. 2: 3*
16. Between The Buttons: 2,5*
17. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Sorry aan iedereen die inmiddels een beetje moe wordt van mijn positieve recensies, maar ook over Sticky Fingers ben ik uitzonderlijk positief. Ik beloof dat het na Exile On Main St. echt minder positief gaat worden.

Wisten de Stones op Beggars Banquet de perfectie al bijna te bereiken, op Sticky Fingers doen ze dat gewoon nog een keer. Alles klopt gewoon aan dit album. De flow die het album heeft is echt perfect. Na een uptempo opener (Brown Sugar) wordt er langzaam afgebouwd (Sway) naar een ballad (Wild Horses), waarna het weer tijd is om te rocken en te swingen (Can't You Hear Me Knocking). Daarna gaat het tempo weer wat omlaag met You Gotta Move, maar het blijft wel swingend en nodigt zelfs uit tot meezingen (zie Sticky Fingers Live uit 2015). Kant B opent weer rockend en uptempo met Bitch waarna een tweetal ballads volgen die beide een totaal andere sfeer hebben (het soulvolle I Got The Blues en het spookachtige Sister Morphine met een geniale Ry Cooder). Met de country van Dead Flowers volgt er weer een wat meer uptempo en vrolijker nummer (meezingen!), om af te sluiten met de ballad Moonlight Mile.
Behalve deze mooie opbouw van nummers is elk nummer op zichzelf een absolute topper. Er is geen zwak moment te bekennen. Can't You Hear Me Knocking begint met een riff die bijna even goed is als de riff van Brown Sugar en in het tweede jam achtige deel is elke noot raak. Een prachtige flow die je naar het einde van het nummer draagt. Hier moet natuurlijk nieuwe gitarist Mick Taylor genoemd worden, die op dit nummer in het bijzonder, en het hele album in z'n algemeen, zijn toegevoegde waarde aan de groep bewijst.
Dit album krijgt natuurlijk 5 sterren van mij, maar gevoelsmatig staat het net een stapje onder Beggars Banquet. Waarom kan ik niet goed benoemen. Misschien is het omdat die speciale jaren 60 sfeer op Beggars Banquet aanwezig is, of misschien is het omdat Brian Jones nog in de band zat, ik weet het niet.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Sticky Fingers: 5*
3. Let It Bleed: 4,5*
4. Aftermath: 4,5*
5. The Rolling Stones: 4*
6. Their Satanic Majesties Request: 4*
7. Out Of Our Heads US: 4*
8. The Rolling Stones Now!: 3,5*
9. 12 X 5: 3,5*
10. The Rolling Stones No. 2: 3*
11. Between The Buttons: 2,5*
12. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Ik ben toch iets positiever dan lennert en RuudC:

Deze eerste plaat van de Stones laat een stel gretige jonge honden horen die niets anders willen dan blues en rhythm & blues spelen. En dat spat van de plaat af. In tegenstelling tot vele andere platen uit die tijd klinkt dit als een geheel, zonder echt zwakke nummers. De productie is lekker rauw en ongepolijst, zodat de energie goed over komt. Zo ongeveer moeten ze destijds ook live hebben geklonken en het is knap dat ze dat op zo'n jonge leeftijd al konden overbrengen in de studio.
De Stones laten horen dat ze de kwaliteit hebben om zich de covers die ze spelen echt eigen te maken. Zo hebben ze van de slow blues I Just Want To Make Love To You een uptempo R&B achtig nummer gemaakt en ook Carol hebben ze wat sneller gemaakt dan het origineel van Chuck Berry. Beide klinken fantastisch en voegen echt iets toe aan de originelen. Andere hoogtepunten zijn I'm A King Bee, met de "zoom" bas van Bill Wyman, Honest I Do en I Need You Baby (Mona). De drie eigen nummers passen goed in het geheel, maar springen er niet uit. Now I've Got A Witness is een aardig instrumentaaltje, Tell Me is een leuke Jagger/Richards compositie en ook Little By Little vind ik niet slecht.
Het is duidelijk dat de Stones in het begin van hun carrière excelleerden in het spelen van covers en de eigen nummers waren nog niet echt onderscheidend. Van al hun vroege albums (t/m Out Of Our Heads) vind ik dat dit album de rauwe essentie van wat de Stones in die tijd waren (een bluesband) het beste weergeeft. Ik vind dit dan ook een sterke plaat en als ik zin heb om naar de vroege Stones te luisteren dan is dit de eerste plaat die ik uit de kast trek. Een dikke 4 sterren.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones 4*

Al meteen bij het eerste nummer horen we iets anders: soul! Nu hadden de Stones op hun eerste plaat ook al een nummer opgenomen dat als eerste door Marvin Gay op de plaat was gezet (Can I Get A Witness), maar zo soulvol als ze Everybody Needs Somebody To Love spelen klonk dat toch niet. Over de sound gesproken: die klinkt op de in Amerika opgenomen nummers voller en rijker dan het debuut. Het contrast met de in Engeland opgenomen nummers is duidelijk hoorbaar, wat voor een minder coherent album zorgt dan het debuut (vergelijkbaar met 12 X 5 dus). Ook de rauwe energie die dat album kenmerkte mis ik een beetje op dit album. Natuurlijk staan er nog wel een aantal sterke nummers op, zoals Time Is On My Side, Down Home Girl, I Can't Be Satisfied en You Can't Catch Me. Ook Under The Boardwalk vind ik een erg leuk nummer, maar het past totaal niet op dit album (veel te lichtvoetig en productioneel klinkt het totaal anders dan de overige nummers).
De Jagger/Richards composities op dit album zijn zeker niet de beste nummers. What A Shame en Off The Hook zijn nog wel aardig, maar Grown Up Wrong is toch wel erg matig. De cover van Suzie Q vind ik ook maar niks. Ik kende de versie van CCR al toen ik de Stones versie hoorde en de CCR versie vind ik op alle vlakken veel beter (ik moet bekennen dat ik het origineel van Dale Hawkins niet ken).
Deze plaat is voor mij minder dan het debuut. De nummers zijn in verschillende studio's opgenomen, wat lijdt tot een inconsistent geheel (zowel in opnamekwaliteit als kwaliteit van de uitvoering). Het klinkt als een verzameling nummers in plaats van een samenhangend geheel. Iets waar op het eerste album nog wel sprake van was. Allemaal kritiekpunten die ik ook bij 12 X 5 had, alleen vind ik de sterkste nummers van dat album beter dan de beste nummers van No. 2. De US tegenhanger van dit album, The Rolling Stones Now!, vind ik een consistenter en daarom beter album dan No. 2. Zie verder bij Now! voor een toelichting.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. 12 X 5: 3,5
3. The Rolling Stones No. 2: 3*

In tegenstelling tot Ruud en Lennert ga ik alle US albums wel meenemen in mijn marathon.
Dit album kan gezien worden als de US tegenhanger van The Rolling Stones No. 2 en ik moet bekennen dat ik Now! beter vind dan No. 2. Dit komt omdat ik Now! consistenter en meer samenhangend vind klinken dan No. 2. Op dat album staan enkele nummers die erg uit de toon vallen, namelijk Under The Boardwalk en Suzie Q, die beide niet op Now! staan.
Veel van de beste nummers van No. 2 zijn behouden gebleven (behalve Time Is On My Side en I Can't Be Satisfied dan) en zijn aangevuld met een aantal andere nummers die allen tot de besten behoren op dit album, namelijk Mona (stond al op de UK versie van het debuut, maar past hier niettemin prima), Oh Baby, Little Red Rooster (beste blues cover die de Stones gemaakt hebben), Suprise, Suprise en Heart Of Stone (één van de beste vroege Jagger/Richards composities). Bovendien vind ik de kortere versie van Everybody Needs Somebody To Love op dit album beter dan de langere versie op No 2.
Now! kan dus gezien worden als een verbeterde versie van No. 2. Ondanks dat Now! een door de platenmaatschappij samengesteld album is, vind ik het meer samenhangend klinken dan No. 2. Zo goed als het debuut vind ik Now! niet, daarvoor voelt het toch nog iets te veel als een verzameling losse nummers. In vergelijking met 12 X 5 zit er maar weinig verschil tussen, maar puur op gevoel waardeer ik Now! toch iets hoger.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. The Rolling Stones Now!: 3,5*
3. 12 X 5: 3,5*
4. The Rolling Stones No. 2: 3*

Lange tijd is dit mijn minst favoriete Rolling Stones plaat geweest. De Stones die op de psychedelische toer gaan, geen producer of manager om ze in de hand te houden (dat was Andrew Oldham, maar die vertrok aan het begin van de opnames van deze plaat) en wagonladingen geestverruimende middelen. De hoes zegt, net als bij voorganger Between The Buttons, precies hoe de Stones eraan toe waren. Ze waren de connectie met de realiteit en daarmee hun wortels, de blues, volledig kwijt.
Sgt. Peppers was de nieuwe standaard in de popwereld en om bij te blijven dachten de Stones dat ze ook zoiets moesten maken. Maar waar de Beatles een heel duidelijk idee hadden van wat ze wilden toen ze de studio ingingen (of dat echt zo was weet ik niet, maar zo klinkt het eindproduct in elk geval wel) deden de Stones maar wat. Onder invloed van acid, paddo's en wat al niet meer namen ze bijna letterlijk elke scheet op (in elk geval gesnurk, aan het einde van In Another Land). Zonder producer of manager om ze een schop onder hun kont te geven werd al die onzin vervolgens doodleuk op de plaat gezet. Hoe kon in die puinhoop ooit een coherent album, of zelfs maar een coherent nummer, tot stand komen? Lange tijd heb ik dus gevonden dat dat niet kon. Their Satanic was het slechtste Stones-album en dus was er geen enkele reden om er nog naar te beluisteren.

Enkele jaren geleden besloot ik de plaat toch weer eens een kans te geven en er gebeurde iets opmerkelijks, ik vond het best een goed album. Sterker nog, met elke luisterbeurt begon ik het beter te vinden! Naarmate ik het album vaker luisterde kwam ik erachter dat er tussen alle psychedelische gekkigheid best veel goede nummers op dit album staan. Daarnaast hangt er een donkere, haast onheilspellende sfeer over dit album die ik erg aantrekkelijk vind. Eigenlijk bijna het tegenovergestelde van Sgt. Pepper, dat over het algemeen een positief album is. Als je bij het luisteren van dat album je ogen sluit, zie je allerlei zonnige en kleurrijke taferelen voor je. Als je bij Their Satanic je ogen sluit, zie je donkere en grimmige voorstellingen, die eigenlijk alleen even verdwijnen tijdens She's A Rainbow (dit nummer is totaal atypisch voor de Stones maar toch vind ik het geweldig, wellicht omdat het zo ontzettend niet is wat je verwacht van de Stones) en afsluiter On With The Show. Their Satanic is bijna als een slechte drugstrip op muziek.
Hoewel Sing This All Together en Sing This All Together (See What Happens) op zichzelf niet echt goede nummers zijn passen ze op de één of andere manier wel in het geheel en zou ik ze niet willen missen. Ze maken onderdeel uit van de trip die je met dit album maakt. Net als Gomper, dat begint als een goed nummer maar vervolgens ontaard in psychedelische gekkigheid, wat eigenlijk nooit op het album had mogen komen. Maar toch vind ik het niet vervelend. Daarnaast vind ik Citadel, 2000 Man, She's A Rainbow en natuurlijk 2000 Light Years From Home fantastische nummers. Vooral die laatste twee behoren tot de absolute klassiekers van de Stones.
On With The Show (veel te vrolijk/jolig, ik zie in gedachte de circusparade al voorbij trekken) is het enige nummer dat ik graag vervangen had gezien door bijvoorbeeld Dandelion of We Love You, twee nummers die ook tijdens de sessies voor dit album zijn opgenomen en beide vele malen beter dan On With The Show.

Hoewel het na dit album volstrekt duidelijk was dat de Stones zo niet verder konden, heeft deze collectieve breakdown in mijn ogen een bijzonder en goed album opgeleverd. Het heeft me decennia gekost tot deze conclusie te komen, dus vind jij Their Satanic helemaal niks, luister het nog een paar keer en misschien kom je tot dezelfde inzichten als ik. Of niet en dan zijn er gelukkig genoeg andere Stones-albums om van te genieten.

Tussenstand:
1. Aftermath: 4,5*
2. The Rolling Stones: 4*
3. Their Satanic Majesties Request: 4*
4. Out Of Our Heads US: 4*
5. The Rolling Stones Now!: 3,5*
6. 12 X 5: 3,5*
7. The Rolling Stones No. 2: 3*
8. Between The Buttons: 2,5*
9. December's Children (And Everybody's): 2,5*