Ninke en Arthur. Arthur en Ninke. Dochterlief en de overleden zoon van Australisch muzikant Nick Cave bezetten afgelopen week mijn gedachten. Tussen de gevolgen na de ziekenhuisopname staat een wereld van verschil maar vanuit de basis gebeurd hetzelfde: als ouders laat je alles laten vallen vanwege de liefde voor je kind. De wereld staat stil. Daarom past de nieuwe muziek van Nick Cave zo goed bij mijn gemoedstoestand.

Donderdagmorgen 1 september. Ninke heeft 40 graden koorts, hevige buikpijn, diarree, hoofdpijn, kan niets binnenhouden, zakt bijna in elkaar. Haar huisgenote besluit een taxi te bellen en haar naar het ziekenhuis te sturen. Eerste diagnose: bloedvergiftiging. Dinsdag 14 juli 2015. Arthur Cave (15 jaar) valt van een rots bij de Engelse kustplaats Brighton. Hij wordt met ernstige verwondingen overgebracht naar het ziekenhuis.

Ninke is ondertussen weer behoorlijk opgeknapt, het blijkt een infectie aan de maag-darmwegen te zijn geweest. Arthur overlijdt aan zijn verwondingen.

Het momentum dat je in de gaten krijgt dat je kind mogelijk in een levensbedreigende situatie verkeerd is lastig te omschrijven. Eén ding is echter wel duidelijk: je wilt naar haar toe. We boeken een vlucht naar Londen en de volgende ochtend om 7 uur staan we op London City Airport. Drie dagen zijn of gaan we naar het ziekenhuis. Om bij Ninke te kunnen zijn. Uiteindelijk zien we op zondag dat de situatie verbetert waardoor we met een redelijk gerust hart weer kunnen vertrekken.

Nick, zijn vrouw Susie en de tweelingbroer van Arthur - Earl -, komen na het overlijden van Arthur in een hele andere dimensie terecht. Cave zit midden in de opnames van een nieuwe plaat. Er draait een 3D camera mee om dit proces te documenteren. Een timmerman, een bankier of een IT programmeur gaat na verloop van tijd weer aan het werk en doet uiteindelijk weer zijn/haar ding. De buitenwereld merkt geen verschil. Maar een kunstenaar kan expressie geven aan zijn gevoel. Het in zijn werk door laten klinken. En dat is precies wat gebeurd. De bandleden zitten op dezelfde golflengte van Cave waardoor de intensiteit van de muziek afspat.

In de docu 'One more time with feeling' (afgelopen donderdag wereldwijd, eenmalig, in 650 bioscopen vertoond) zien we de worsteling van Nick Cave. Ook Susie en Earl komen voorbij. Nick moet continue zoeken naar de juiste woorden in de interviews. Het voelt beklemmend aan. In zijn teksten en gedichten kan hij zich beter uiten. Zijn stem klinkt breekbaar, soms gebarsten, op een vreemde manier zacht, in de nieuwe songs.

Het meest treffende beeld, voor mij, is wanneer Nick de situatie in een metafoor beschrijft. Om het overlijden van Arthur zit een cirkel getrokken. Een cirkel waar Nick met een elastiek aan is verbonden. Hij beweegt, leeft en voelt een soort van schijnblijheid. Maar wanneer het elastiek te lang is opgerekt word hij onverbiddelijk teruggeslingerd naar de kern. De cirkel om de gebeurtenis op 14 juli 2015. En dat zal altijd zo blijven.

Ondanks de pijn, de tranen die bijna uit het vinyl sijpelen, biedt de muziek mij troost.

De release van een nieuwe plaat; ik keek daar vroeger vaak rijkhalzend naar uit. Ruim van tevoren werd aangekondigd wanneer de nieuwe Police, Madonna of Michael Jackson uitkwam. Tintelingen in de buik, de spanning die bijna voelbaar is, opwinding, #zinin. Met het verstrijken der jaren is dat gevoel weggeëbd (#jammer). De uitzondering op de regel is Radiohead.

In de basis komt dit omdat ik ontzettend nieuwsgierig ben naar nieuwe muziek van Radiohead. Wat verder meewerkt is dat de band een grote mate van suspense weet op te bouwen. Het gonsde al langere tijd van geruchten. Een nieuwe livetour werd aangekondigd; dat moest toch vergezeld gaan van nieuw plaatwerk. Maar er was totale radiostilte. Wel ging alle (sociale) media op een gegeven moment op zwart en werd een intrigerende singlevideo uitgebracht: Burn the witch. Enkele dagen later gevolgd door Daydreaming. En de aankondiging dat op zondag 8 mei om 8 uur het nieuwe album online ter beschikking komt. Wat een glorious day.

De hoes van 'A moon shaped pool' is exemplarisch voor hoe ik de plaat zie. Een plaat met in de hoeken kolkende grijs- en zwarttinten en een groot wit gat in het midden. In dat gat worden brokstukken gezogen. Ook ik val hierin en verdrink in muziekschetsen die wordt ingevuld met strijkers, een grote mate van subtiliteit, een schat aan ideeën en de bevreemdende stem van Thom Yorke. Waarbij melancholie de boventoon voert. Een onweerstaanbare cocktail waar ik steeds opnieuw aan nip.

Een Radioheadplaat is geweldig, een Radioheadconcert is de overtreffende trap. De band treedt voor het eerst sinds vier jaar weer op en heeft de HMH in Amsterdam uitverkozen om de try-outs voor een nieuwe wereldtour te doen. In twee avonden wordt de nieuwe plaat 'gerepeteerd' voor publiek en worden twee heel verschillende setlists gespeeld. Samen met muziekmaat Bert was ik bij de hoogmis op zaterdag.

Af en toe heb ik het gevoel dat ik in mijn arm moet knijpen. Gebeurt dit echt en ben ik hierbij? Dit is een band van een andere planeet, beter gezegd van de maan. Het spectrum aan geluidsklanken is groot. De basis, de ritmesectie, is van essentieel belang. Geluidsvirtuoos Jonny Greenwood bespeelt vanavond zeker tien verschillende instrumenten met de bezetenheid die hem zo kenmerkt. Van hypnotiserende dance (Idioteque) naar de meest intieme liedjes (All I need). Nergens zijn het hapklare brokken maar het publiek smult ervan.

Bij het tweede nummer van de avond Daydreaming leek het of ik was terechtgekomen in een spirituele sessie. 5500 Mensen luisterden doodstil, aan de grond genageld, naar de zieleroerselen van Thom Yorke. Een zeldzaam moment wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Na afloop van Daydreaming klapten de bandleden voor het publiek.

Wat een glorious day. Daarom speelde de band vanavond waarschijnlijk ook Lucky waarin de tekstregel It's gonna be a glorious day is opgenomen.

Lambchop
Door een facebookprijsvraag van radiozender NPO Soul and Jazz (voorheen NPO Radio 6) te winnen zit ik op vrijdagavond in het pluche van Koninklijk Theater Carré in Amsterdam. Hoofdpersoon van de avond: de 73-jarige Sixto Rodriguez.

Het jongensboek van Rodriguez is in 2012 uitgerold in de documentaire Searching for Sugar Man. Kort gezegd komt het erop neer dat deze singer-songwriter rond 1970 twee platen heeft uitgebracht die helemaal niets doen. Hij stapt uit de muziek en is jarenlang werkzaam als bouwvakker in Detroit. Zonder dat hij het zelf weet is Sixto echter een wereldster in Zuid-Afrika. Eind jaren negentig wordt hij na een zoektocht opgespoord. Na het verschijnen van de 2012 docu wordt hij pas echt 'wereldberoemd'. De liveoptredens die hij vervolgens geeft (in veel te grote zalen) zijn echter een anti-climax. Slecht bij stem, soms dronken, de zalen stromen leeg gedurende de optredens. Tijd dus voor een herkansing in een veel passender setting.

Voorprogramma Charlie Cunningham, man met gitaar en gezegend met een eigenzinnig stemgeluid, beschrijft de zaal als intimiderend. Ik kan me dat heel goed voorstellen wanneer je in je eentje op het podium zit en je de zaal inkijkt. Rodriguez was in het verleden zo verlegen dat hij met de rug naar de zaal stond. Maar dat deed hij vanavond niet.

Bij zijn opkomst krijgt de man, letterlijk, een staande ovatie. Het pluche wordt even verlaten om hem harstochtelijk toe te klappen en te juichen. Nog nooit heb ik dat op deze wijze meegemaakt. De gunfactor is torenhoog voor deze bejaarde man. Geholpen door een vrouw schuifelt hij voetje voor voetje het podium op. Bij de mircofoon aangekomen moet hij met zijn hand zoeken op welke hoogte hij staat. Het verschil met bijvoorbeeld Paul McCartney, die nog een maand ouder dan Rodriguez is, kan haast niet groter. Het harde leven als bouwvakker, maar waarschijnlijk ook de drank en drugs, heeft hem getekend.

En dan het optreden zelf. Laat ik het zo zeggen, wanneer de documentaire er niet was geweest, dan had Rodriguez niet op dit podium gestaan. Hij heeft meer dan voldoende eigen sterk materiaal maar toch wordt het optreden doorspekt met covers. De vertolking daarvan is soms gewoon vals en slordig (met Your Song van Elton John als dieptepunt), volledig misplaatst (Blue Suede Shoes van Elvis Presley) maar ook gloedvol (de laatste toegift I'm Gonna Live Till I Die van Frank Sinatra). De eigen nummers worden er redelijk vlot en wat vlak doorgejast, maar toch, de herkenning doet je smelten. Zijn stem pakt je in en de band sleept hem er doorheen.

Van deze lieve knuffelbeer wordt alles geslikt; iedereen klapt zich de handen stuk om Rodriguez maar zoveel mogelijk aan te moedigen. Er staat daar wel een doorleefde man op het podium, een man die zijn jongensdroom heeft zien uitkomen. De vraag die wel bij mij naar boven komt: zou hij het zelf nog zo leuk vinden? Sixto is zo dienend, bijna nederig. Op een gegeven moment komt er een vraag uit het publiek om een nummer te spelen. Zijn antwoord is exemplarisch: 'your wish is my command'.