Een van mijn favoriete Blur-platen.. Bij release in 2003 - en helaas, nog steeds - naar mijn mening, ondergewaardeerd.

Ach ja, Crazy Beat, vooruit, dat is een single van niks. Maar zet dat tegenover prachtnummers als Out of Time, Sweet Song, en Battery in Your Leg, waar Damon's (meneer Albarn's, zo je wil) zang genoeg zegt. Je hoeft de tekst niet te kennen of te snappen, zijn boodschap is duidelijk. Puur.

Niet perfect, nee. In tegenstelling tot de meeste albums in mijn top 10 ben ik niet een groot fan van ieder nummer, maar de hoogtepunten zijn wat mij betreft hoog, heel hoog. Eigenlijk een 4,5, maar uit respect voor muzikaal genie Damon, een 5.

Als Damon Albarn de geluiden die hij bij een toiletbezoek zou opnemen en uitbrengen op CD, zou ik 't waarschijnlijk nog kopen. De beste man is een van mijn persoonlijke helden, en dat komt mede door het feit dat hij zich in bijna alle muziekgenres thuisvoelt - van opera tot hiphop tot rock - en daar meestal nog verdraaid goed in is ook.

Plastic Beach is de luchtiger, opbeurender, en vrolijkere opvolger van meesterwerk Demon Days. Helaas niet zo briljant (nummer 2 in mijn persoonlijke top 10), maar nog steeds heel heel heel erg goed. Ieder nummer biedt wat anders en het geheel is niet zo donker en alternatief als z'n voorganger - wat enigszins te zien is aan de recensies en de verkopen - maar valt mooi in elkaar en vertelt over piraten, eilanden, en milieuproblemen.

Heel wat anders dan de voorganger, maar voor de derde keer op een rij hebben Damon, Jamie Hewlett (die van de animaties!) en die grote groep van gastartiesten (o.a de helft van The Clash! Lou Reed! Snoop Dogg!) een prachtig album in elkaar gezet. Persoonlijke hoogtepunten: Rhinestone Eyes, Empire Ants, Plastic Beach.

De complimenten voor meneer Damon Albarn. De man die muziek maakt omdat hij het zelf wil maken, zonder concessies te doen om dat gebied, en die daar samen met de rest van de Gorillaz, zoals al gezegd, verdraaid goed in is. 5 sterren, fantastisch.

Ah, nog maar pas geleden, een jaar of 3, 4, begon ik 'goede muziek' te ontdekken - tussen aanhalingstekens natuurlijk; omdat het mijn eigen mening is, maar goed - wat begon op een redelijk vreemde plek, een muziekwinkel (ik denk dat het de Virgin Megastore was?) in hartje Parijs. Door de speakers klonk een liedje van Oasis, 'I'm Outta Time.'.

Bij aankomst thuis startte ik mijn computertje op, en na een minuut of wat laden luisterde ik het liedje op YouTube. 'Leuk,' hoorde ik mezelf zeggen, knikkend, terwijl ik meedrumde door zachtjes met mijn vingers op het toetsenbord te rammen. 'Misschien hebben ze andere leuke liedjes'. Een tenenkrommend woord trouwens, 'liedjes', maar goed. Het begon met liedjes van Oasis, liep door naar een obsessie over Blur - specifieker, bijna alles wat Damon Albarn bezong, met name - en uiteindelijk kwam ik uit bij de band Pulp.

Pulp? Nog nooit van gehoord. M'n ouders kende ze ook niet. 'Ja,' zo bromde mijn oom, nadat hij mijn MP3-bestanden had doorgekeken, 'die vind je dan ook wel leuk.' En nu staat hij op de nummer 1 in mijn persoonlijke top 10. Mijn favoriete album. Absoluut. Op Different Class zingt, krijst, brult, maar vooral, vertelt muzikaal genie Jarvis Cocker, samen met zijn kornuiten met behulp van briljante teksten het verhaal van de gewone man. De gewone tiener, de gewone adolescent, de gewone volwassene met een midlifecrisis. De problemen die ons - mag ik ons zeggen? - bezighouden, onze angsten, onze verlangens, en onze gevoelens.

Want wat is liefde nou eigenlijk? Hoe ga ik hier mee om? Ben ik de enige die schijtziek is van die rijke, arrogante mensen die alles in de schoot krijgen geworpen, maar wel denken dat ze zoals 'ons' zijn? Dat lege gevoel op die obscure feestjes, waar iedereen, inclusief jezelf, een verdovend middel in hun lichaam heeft, waar al je vrienden verdwenen zijn, en waar je je afvraagt of je ooit over dat eenzame, lege gevoel heen komt?

Geen enkel slecht nummer op dit album, wat mij betreft. Van de revolutie in ''Misshapes'' naar de drugsfeestjes in "Sorted for E's & Wizz" naar hangover 'Bar Italia'.. een perfecte beschrijving van 't dagelijks leven van de gewone man. Uitmuntend. 5/5.

Prima funk, eigen geluid met de lekkere productie van muzikaal genie Damon Albarn. Leuk ook dat 'The Child of Lov gewoon een Nederlander is, die dan ook nog eens een NME-award wint en gelijk op Glastonbury mag staan, op de respectabele West Holts stage. Leuk detail, Damon staat ook op die stage, om headliner Bobby Womack te vergezellen, dus met wat geluk komt hij ook even bij onze Nederlander op de bühne. 4 sterren, allemaal verdiend.