Leen slaat zich hier toch redelijk geloofwaardig door een 14 tal countryklassiekers heen. Muzikaal zit het geheel goed in elkaar. De nummers zijn in ieder geval niet dicht gesmeerd met een compleet strijkorkest.

Prima CD van Nicko Christiansen en zijn trawanten. Dit album is nog uitgebracht onder de naam Livin’ Blues. Toen Ted Oberg te kennen gaf dit niet meer op prijs te stellen, werd de naam gewijzigd in Livin’ Blues Xperience. Deze naam dekt uiteindelijk ook meer de lading, want met slechts 1 origineel bandlid is er weinig van de originele Livin’ Blues over.
Ondertussen is er met de muziek niets mis. We krijgen hier energieke bluesrock voorgeschoteld met soms een jazzy of funky sausje en een prominente rol voor de sax van Nicko. Nicko is tevens een prima zanger die zijn stem kan laten hinniken als een paard. Een nog jonge Trijntje Oosterhuis en Berget Lewis verzorgen de achtergrondvocalen als waren zij de Bombita’s. Nummers als Voodoo Dancer en Blueshouse hadden zo op het repertoire van Herman Brood en zijn Wild Romance kunnen staan. Hoogtepunten zijn verder de opener Mysterious Ways, een nummer met een geweldig intro dat op standje burenruzie afgespeeld moet worden, en de ballads Skidrow en Red Lights.
Tedje Oberg is intussen zo sportief geweest om niet met de naam Livin’ Blues aan de haal te gaan. Hij bracht onder zijn eigen naam het uitstekende Blues As Blues Can Get uit, wat helaas nooit een vervolg kreeg, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Bluesrock in de geest van het roemruchte Livin’ Blues. LBX-voorman Nicko Christiansen was erbij toen Livin’ Blues furore maakte met Wang Dang Doodle en LB Boogie. Met Livin’ Blues Xperience houdt hij de herinneringen levend zonder in herhaling te vervallen. Too Many Chiefs en No Use Cryin’ stonden weliswaar al op het repertoire van Livin’ Blues zelf, maar het meeste wat hier geboden wordt, is nieuw werk. Prima album dat in eigen beheer werd opgenomen en daarom bij Nicko zelf besteld moet worden.