Ik zag Danny afgelopen zaterdag in Leiden. Inderdaad, zijn optreden is energiek. Vooral de gitarist steelt de show. Na een uur of anderhalf kreeg ik echter de indruk dat ze door hun repertoire heen waren. De band schakelde over op covers en speelde daarvan slechts fragmenten, wat een rommelige indruk maakte. Jammer ook dat Danny zonder blikken of blozen nummers als Radar Love, Too Much Love Will Kill You en All I Wanna Do (die DWDD hit) invoegt. Dit soort branchevreemde nummers doen m.i. afbreuk aan het imago dat hij wil neerzetten. Met zijn kuif, zijn fraaie gitaren, zijn lakschoenen en zijn op rock n roll en country gebaseerde muziek flirt hij immers nadrukkelijk met de jaren 50 van Elvis en Johnny Cash. Stilistisch zit hij ergens tussen Chris Isaak en Willy Deville, al mist hij het zwoele van Isaak en het vuige van Deville. Distant Rumble geeft een prima indruk van wat de man te bieden heeft. Zonder Johan Derksen, die Danny op sleeptouw nam, en Excelsior, dat hem een nieuw onderdak bood, had dit album waarschijnlijk nooit het levenslicht gezien.

Je kunt dit oude wijn in nieuwe zakken noemen. Feitelijk is dat het ook. Maar wel goede wijn in sterke zakken. Deze uitgave is gemaakt voor de lopende theatertoer. Dan weet je wat je verwachten kunt. Een livealbum achteraf had ook gekund. Dan is dit origineler en misschien zelfs wel beter.

In de jaren 80 verschoven de panelen. Veel artiesten die voor die tijd succesvol waren, hadden er moeite mee dat de wind uit een andere hoek waaide. Nieuw werk van The Stones, Neil Young en Bob Dylan bleek ineens niet meer relevant. Anderen wisten wel de juiste snaar te raken en vierden triomfen als nooit te voren (vgl. Bruce Springsteen, Michael Jackson en Lionel Richie). Diana Ross behoort tot de eerste categorie. Met "Diana" (1980) leverde ze, mede dankzij de gelikte productie van het Chic-duo Bernie Edwards/Nile Rodgers nog een dijk van een plaat af, maar opvolger "Why Do Fools Fall In Love" (1981) viel tegen. Ook latere albums wisten de aandacht niet vast te houden. Behoudens een incidenteel singlesucces moest La Ross zodoende genoegen nemen met een plek in de marge. In de schaduw van Madonna, Whitney Houston, Tina Turner, Annie Lennox en Sade Adu bleef ze platen opnemen, echter met afnemend succes. Zo kon het gebeuren dat de single "Dirty Looks" in 1987 bleef steken in de tipparade. Het bijbehorende album "Red Hot Rhythm & Blues" ontsnapte vervolgens aan de aandacht. Is het daarmee een slecht album, zoals moderator Angelo hierboven stelt? Ik durf te beweren van niet. O zeker, de titel dekt de lading niet echt. Hij klinkt stoer, maar is slecht gekozen. Ik beluister namelijk weinig rhythm & blues, laat staan hot rhythm & blues. "Tell Mama" is een poging misschien, maar ik hoor toch vooral een twaalftal vrij lichtvoetige popsongs, gemodelleerd naar de geest van die tijd, met referenties aan de disco, maar ook aan de 60's. The Supremes zijn nooit ver weg, zeg maar. Je kunt dat gedateerd noemen, zoals moderator Angelo doet. Persoonlijk vind ik een nummer als "Eaten Alive" van een paar jaar eerder met zijn geforceerde remixproductie pas echt gedateerd klinken anno 2016. Gelukkig ontbeert "Red Hot Rhythm & Blues" een dergelijk gedrocht. In plaats daarvan krijgen we hier gedoceerde, radiovriendelijke soulpop van een gelouterde souldiva voorgeschoteld. Niet briljant, niet slecht en niet origineel, maar goed verteerbaar en daarom voldoende voor drie sterren, de red hot dirty looks van de hoesfoto inbegrepen.

Een beetje lukraak dit schijfje weer eens uit de kast getrokken. Wat heeft dat Sausalito Summernight toch een geweldige rif! Dit is zo'n nummer dat je kunt rekenen tot de Canon der Nederrockklassiekers, een select gezelschap, waartoe uiteraard Radar Love, maar bijvoorbeeld ook Saturday Night van Herman Brood, Window Of My Eyes (Cuby) en Anouks Nobody's Wife behoren.

Verder is het natuurlijk zeer aardig te vernemen dat ik met deze CD dus al
jaren Watts in a Tank in huis blijk te hebben. Dat had ik niet gedacht. Eerlijk gezegd vind ik de nummers hier niet echt bij een album passen. Stylistisch gaat het namelijk alle kanten op. Waar Sausalito Summernight nog refereert aan Steve Miller, hoor ik in Alibi Fischer Z, schurkt All Because of You tegen de blues aan en had Down in The Silvermine op het repertoire van BZN gekund. Stuk voor stuk aardige nummers, daar niet van, maar het zijn meer losse singles dan samenhangende albumtracks.

Dan nog even het mysterie van de tracks 12-15 oplossen: de hier gepresenteerde Samantha is de single die in 1988 de wederopstanding van Diesel inluidde. Die zomer kreeg het nummer veel airplay. Ik herinner me dat goed omdat ik destijds vakantiewerk deed voor de PTT. Tijdens het post sorteren kwam het nummer zeer regelmatig op de radio voorbij. Ik heb het even opgezocht: Samantha stond in de beroemde zomer van 88 drie weken in de Top 40 en bereikte de 33e plaats. Een klein hitje dus. Track 13, Better Take It Easy, was de B-kant. De follow up, de single Colorado/She's Watching Me, deed vervolgens helemaal niets, waarna Diesel opnieuw de brui eraan gaf. Overigens schijnen er ook singles van Samantha in omloop te zijn met She's Watching Me als flipside.

Samantha was dus eind jaren 80 qua succes een eenmalige oprisping, dat op basis daarvan als voetnoot wel een plaatsje op deze compilatie verdient. Dat er hier dan vervolgens niets van Unleaded terug te vinden is, vind ik een misser. Zal wel weer een rechtenkwestie zijn geweest.

Tot slot nog een gratis tippie: mocht je op zoek zijn naar muziek van Diesel, dan is het opletten geblazen. Er zijn meerdere artiesten die zich Diesel noemen. Zo is er een Australiër die onder de naam Diesel ook albums op de Nederlandse markt heeft uitgebracht, bijvoorbeeld het album Solid State Rhyme (1994), dat met zijn nostalgische radiohoes zo maar van onze eigen Diesel had kunnen zijn, maar daarmee niets van doen heeft!

Bij Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark / Through the Morning, Through the Night (2001):

Dit is een must voor liefhebbers van countryrock. Dankzij deze fantastische expeditie van ex-Byrd Gene Clark met bluegrassman Doug Dillard mag Clark zich een van de grondleggers van deze stroming noemen. Bernie Leadon (later Burrito Bros en Eagles) vervult ook nog een prominente rol.
Betreft hier twee volledige albums op 1 CD, aangevuld met een 3-tal tracks van losse singles. Vooral The Fantastic Exhibtion is van een bijzondere schoonheid. De 2e plaat is wat rommeliger van opzet met verwijzingen naar andere muziekstijlen (o.m. gospel), maar sluit wel fraai af met de Lennon/McCartney klassieker Don't Let Me Down.
Aanrader!!!

Goed beschouwd is dit een tamelijk willekeurig samengesteld en onvolledig verzamelalbum, een typisch marketingprodukt. Toch verkocht deze plaat uitstekend. Dolly was hot begin jaren 80. I Will Always Love You figureerde in een film (nee, niet The Bodyguard ) en kwam begin 1983 opnieuw/alsnog op single uit. En er was een Greatest Hits album, waarvan de tracklist ijlings werd aangepast toen de rondborstige met Kenny Rogers en The Beegees een top 5 hit scoorde (Islands In The Stream). Toen You Are op single werd uitgebracht, ging Nederland definitief voor gaas. You Are werd een dikke nummer 1 hit. In de slipstream profiteerde The Love Album. De plaat behaalde eind 1983 een 2e plaats in de Nederlandse albumchart en stond in die lijst 21 weken genoteerd.

Ook ik heb een zwak voor dit album. Vanwege die beroemde hoes, waarnaar ik zo vaak heb gekeken in mijn jonge jaren. En vanwege You Are, dat dientengevolge in mijn geheugen gegrift staat. Vreemd genoeg ontbreekt de song vaak op de vele compilaties die sindsdien verschenen zijn. Bij Dolly denk ik aan You Are, maar in de USA heeft het nummer kennelijk een andere status. Het zij zo. Ik ga The Love Album weer eens opzetten. Bedankt voor uw aandacht.