Tweede soloalbum van Nicko C., dit keer met medewerking van enkele gelijkgestemden, onder wie partner in crime Loek van der Knaap. Blue Tomato begint veel belovend met het titelnummer, dat zwaar leunt op het ritme van LB Boogie. Daar waar terug gegrepen wordt op het bluesverleden is het aangenaam verpozen, zoals in de nummers die we in elektrische versies kennen van Out of the Blue uit 1995 (Who Are You, Red Lights en Skid Row) en het slotnummer Fly Away. Voor de rest moet dit album echter gekarakteriseerd worden als een onsamenhangende verzameling getokkel, gerommel, gefreak en gepiel. Het is helaas een album met weinig lijn en een groot aantal skipmomenten.

Nicko C. is blueshippie te Den Haag. Afgekeurd en levenslang met muziekteverlof, zoals hij het zelf zegt. Nicko zat in Livin’ Blues toen deze band 45 jaar geleden furore maakte met Wang Dang Doodle en LB Boogie. Met Livin’ Blues Xperience houdt hij de herinneringen levend, zonder in herhaling te vervallen. Om verder in zijn levensonderhoud te voorzien geeft Nicko muziekles, schildert hij en neemt hij af en toe een plaatje op. Blues a Lone is zo’n album, opgenomen om een impressie te geven van zijn solowerk, dat hij zelf omschrijft als world blues. Het is vooral een akoestisch kleinood, een mix van traditionals en eigen nummers, waaronder enkelen die ook al door Livin’ Blues ten gehore werden gebracht. De akoestische uitvoeringen staan ver af van de energieke bluesrock van Livin’ Blues (Xperience), maar het is een alleraardigste introductie in ’s mans wereld, die eigenlijk alleen in het slotnummer ontaardt in wat jazzy gefreak. Drie sterren, wat mij betreft.

Nick C., bluesveteraan met een trackrecord van bijna 50 jaar, maakt al jaren muziek op het snijvlak van blues en jazz. De man kan zingen als een geit, de saxofoon is zijn instrument en met een gitaar, een mondharmonica en een didgeridoo weet hij ook wel raad.
Tot mijn grote verrassing heeft hij een nieuw soloalbum uit en dat is een prima plaat, kan ik u vertellen! Elf bluesliedjes zonder opsmuk. Tamelijk recht toe, recht aan, geen poespas. Nicko kan zich wel eens verliezen in oeverloos gerommel, maar dat is op dit album gelukkig nagenoeg volledig achterwege gebleven. De relatief korte speelduur van het album neem ik daarom met plezier op de koop toe. De oude vos is het nog niet verleerd en het is fijn om dat te kunnen constateren.

Treffend geanalyseerd, Webrob.
Ik denk ook niet dat de heren Nits beoogd hebben een tweede Urk te maken. Anders hadden ze ongetwijfeld, in de beste Nits-traditie, deze livedubbelaar Turk gedoopt. Nu heet dit album Hotel Europa, een passende titel gezien het internationale karakter van de concertopnamen.