De opgave die DT zich heeft gesteld met dit album liegt er niet om: een rock-opera maken rondom een origineel sf/fantasy-verhaal, met in totaal ruim 2 uur en 10 minuten muziek. Dat klinkt nogal pretentieus, alhoewel je de band meteen vooraf al het voordeel van de twijfel zou moeten geven voor deze moedige poging...
En na het album enkele keren te hebben beluisterd, moet ik concluderen dat Dream Theater ook nog bijna in slaagt in deze de kolossale opgave.

Natuurlijk: er is veel af te dingen op The Astonishing. Het verhaaltje ten eerste, over een Chosen One die met zijn gave om muziek te maken, de aanstichter is van een revolutie tegen een dictator, is erg belegen. Op zijn best is het een aardige pastiche van sf/fantasy-clichés. Ook wikkelt het verhaaltje zich niet erg evenwichtig af: na een erg lange introductie van alle karakters en de setting in akte 1, wordt de plot in akte 2 nogal snel en weinig verrassend afgewerkt.

Het artwork kon me eerlijk gezegd ook niet overtuigen; net als de promofilmpjes, bijna een beetje knullig en amateuristisch allemaal.

De muziek maakt echter uiteindelijk veel, heel veel, goed. Natuurlijk: ruim 2 uur muziek vergt een flinke luisterinspanning van de luisteraar, maar als je hier de tijd voor neemt (wat voor menigeen niet mee zal vallen in deze moderne tijd waarin alles snel moet) dan valt er meer dan voldoende te genieten.

Niet dat elke DT-fan dit album zal omarmen; in vergelijking met het overige repertoire heeft de prog-kant het duidelijk gewonnen van de metal. Voor liefhebbers van 'A Train of Thought' is dit album dus wellicht minder geschikt. Daarvoor zal ook de veelheid aan ballades op dit album niet echt een traktatie zijn.

Een belangrijk verschil met vorig werk is echter ook dat de typische DT-epics ontbreken: songs van 10-15 minuten lang met breed uitgesponnen melodieën. De typische DT-song (intro met thema en zang, muzikale verdieping met battles tussen de toetsen van Rudess en de snaren van Petrucci, en een slotdeel waarin alles weer samenkomt) vind je op dit album dus niet. Wat er voor terugkomt is een veelheid van korte nummers, relatief veel zang, weinig lange gitaarsolo's, en ook, zoals een echte opera betaamt, melodieën die meerdere keren terug komen. Voor menigeen zal dat vast even wennen zijn.

The Astonishing is hiermee, als je over het zwakke verhaaltje en het matige artwork heen stapt, een fantastisch album geworden en een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de band. Ik ben zeer benieuwd hoe de band dit over een paar weken op de planken brengt in Carre!

Dit album zorgt voor dubbele gevoelens. Wat voor de plaat spreekt is de terugkeer naar stevige pakkende rocknummers. Toppers: Psycho, Reapers en The Handler. En zo zijn er nog minimaal 3 goede albumtracks.
Tegelijkertijd zijn er veel zwakke punten: de drill-instructor begint al snel te irriteren, net als dat stukje JFK. Verder is Muse nooit geroemd om haar sterke teksten, maar wat dat betreft zakt dit album toch echt een beetje door de hoeven, met dat nogal infantiele drone-thema en die hele matige album-cover.
Verder heeft Muse de twijfelachtige gewoonte opgebouwd op elke plaat één draak te zetten. Op Black Holes was dat Invincible, op The Resistance Guiding Light en op The 2nd Law Follow me. Ook dit album ontsnapt hier weer niet aan met Mercy; wat een goedkoop effectbejag zeg, gadverdamme.
En dan het slot van de plaat: The Globalist heeft de kiem in zich van een instant klassieker als Knights of Cydonia. Maar toch komt het, door die gekke opbouw, er net niet uit. Jammer. En albumafsluiter Drones is niet meer dan een curiositeit. Hiermee dooft de plaat als een nachtkaars uit.
Al met al dus niet meer dan een redelijk album.

Meer elektronisch dan het vorige werk, maar wel weer erg mooi. Wederom is de kenmerkende stem van de zanger, John Meiburg, een belangrijke pre. Prachtig!