Dream Theater - The Astonishing (2016)

Ik kom maar niet door het album heen, tot dusver weet het album me nergens te grijpen en mee te nemen in het verhaal. Muzikaal klinkt het ook allemaal niet zo boeiend, ik mist toch de metal uitspattingen, het klinkt allemaal zo zoetsappig. Het wordt nog een hele uitdaging om het geheel te beluisteren en om dat dan ook allemaal uit te zitten in Carré.

De opgave die DT zich heeft gesteld met dit album liegt er niet om: een rock-opera maken rondom een origineel sf/fantasy-verhaal, met in totaal ruim 2 uur en 10 minuten muziek. Dat klinkt nogal pretentieus, alhoewel je de band meteen vooraf al het voordeel van de twijfel zou moeten geven voor deze moedige poging...
En na het album enkele keren te hebben beluisterd, moet ik concluderen dat Dream Theater ook nog bijna in slaagt in deze de kolossale opgave.

Natuurlijk: er is veel af te dingen op The Astonishing. Het verhaaltje ten eerste, over een Chosen One die met zijn gave om muziek te maken, de aanstichter is van een revolutie tegen een dictator, is erg belegen. Op zijn best is het een aardige pastiche van sf/fantasy-clichés. Ook wikkelt het verhaaltje zich niet erg evenwichtig af: na een erg lange introductie van alle karakters en de setting in akte 1, wordt de plot in akte 2 nogal snel en weinig verrassend afgewerkt.

Het artwork kon me eerlijk gezegd ook niet overtuigen; net als de promofilmpjes, bijna een beetje knullig en amateuristisch allemaal.

De muziek maakt echter uiteindelijk veel, heel veel, goed. Natuurlijk: ruim 2 uur muziek vergt een flinke luisterinspanning van de luisteraar, maar als je hier de tijd voor neemt (wat voor menigeen niet mee zal vallen in deze moderne tijd waarin alles snel moet) dan valt er meer dan voldoende te genieten.

Niet dat elke DT-fan dit album zal omarmen; in vergelijking met het overige repertoire heeft de prog-kant het duidelijk gewonnen van de metal. Voor liefhebbers van 'A Train of Thought' is dit album dus wellicht minder geschikt. Daarvoor zal ook de veelheid aan ballades op dit album niet echt een traktatie zijn.

Een belangrijk verschil met vorig werk is echter ook dat de typische DT-epics ontbreken: songs van 10-15 minuten lang met breed uitgesponnen melodieën. De typische DT-song (intro met thema en zang, muzikale verdieping met battles tussen de toetsen van Rudess en de snaren van Petrucci, en een slotdeel waarin alles weer samenkomt) vind je op dit album dus niet. Wat er voor terugkomt is een veelheid van korte nummers, relatief veel zang, weinig lange gitaarsolo's, en ook, zoals een echte opera betaamt, melodieën die meerdere keren terug komen. Voor menigeen zal dat vast even wennen zijn.

The Astonishing is hiermee, als je over het zwakke verhaaltje en het matige artwork heen stapt, een fantastisch album geworden en een nieuw hoogtepunt in het oeuvre van de band. Ik ben zeer benieuwd hoe de band dit over een paar weken op de planken brengt in Carre!

Ik neem jouw kaart graag over

Ook cd 1 die volstaat met nummers die zo gedraaid kunnen worden in "OP VOLLE TOEREN"?
Zeer zwakke beurt van DT en koester vooral hun oudere TOP(!) werk

Ik heb het weer opgezet maar het is toch een geweldig album.

Het artwork en voor velen het lullige verhaallijntje kan me gestolen worden uiteindelijk gaat het om de muziek en die is gewoon fantastisch en ja je schrijft een rockopera dus lange epics gaan dan niet en dream theater heeft altijd de moeilijkste weg gekozen wat bij fans ook veel weerstand op roept.

train of thought kon mij niet bekoren dat vond ik te hard maar was het echt slecht? nee.

stemmers die maar een 0,5 tot een 2,5 geven kun je toch niet serieus nemen.

pos, deze band maakt sowieso heel veel los bij mensen. Er zijn er zelfs die meerdere keren blijven schrijven dat ze het verschrikkelijk vinden. Het is niet te hopen dat ze daar mee doorgaan tot het volgende album over een jaar of twee .

JIj bent een fan. Jij aanbidt het gezelschap. Jij kan er niet tegen als iemand luistert wat het écht is en de waarheid zegt: dat het er allemaal maar op is gegooid. Om het slechte conceptuele verhaaltje te completeren. Maar de fans hier vinden dat het verhaal reden is om deze plaat weer heilig te verklaren. Want alles is zo doordacht. Nou, nee. Het is vooral interessantdoenerij. Deze band heeft z'n beste tijd gehad. Het doet pijn om dat te zeggen, maar het is waar. Alleen zijn er fans die Dream Theater als een religie beschouwen en het blind (en doof) 5 sterren geven. Een ander geluid willen ze niet horen. Aan alle Dream Theater-fundamentalisten zou ik willen zeggen: luister eens eerlijk naar deze plaat en geef maar toe dat het pover is. Want dat is het. Pover.

Ja, dit is met afstand de slechtste en idiootste muziek die ooit op de markt is gebracht. Eigenlijk zou je de bandleden in de gevangenis moeten zetten, of nog beter: executeren. Want dit is gewoon misdadig, zo slecht.

Waarom niet serieus?? Jij vind Train of Thought TE HARD dus jij houdt meer van het softpop gebeuren wat DT nu vòoral op Cd 1laat horen. Je kunt mij zeker wel serieus nemen hoor. Ik volg de band al vanaf 1989 en er zat jarenlang een stijgende lijn in met toppers die ik al eerder eerder aangaf. Daar vind jij niks aan want m.i. vind jij hun top(!) product AWAKE dan ook te hard ( hier en daar wereldse Metallica invloeden). Bij het vorige album - ja toeval of niet met een drummer die gewoon zijn colbertje kan aanhouden, want zweten van het drumwerk is er niet bij - gaf ik voor het eerst minder dan 4.5. Het verval vind ik nu zo erg dat ik maar pakweg 5 nummers goed vind van de 34. Tja dan zakt mijn waardering als een baksteen. Ik ben gewoon kritisch op deze band. Als het top is en zeer goed zeg ik het, maar nu zakken ze voor mij door het ijs. Maar om mij dan als nep fan te bestempelen slaat als een tak op Janus ( kots)

Rockopera's en epics gaan best goed samen, neem aan dat je wel bekend bent met Ayreon, Avantasia, Queensrÿche's Operation: Mindcrime etc?

En mensen die met zo'n opmerking als jouw laatste aan durven komen te zetten, die kan je pas niet meer serieus nemen zeg.

Nee, dat zijn niet de albums die dit album voorafgaan.
Awake en Images and Words zijn uit de beginperiode (nog met Kevin Moore).
Discografie
Dream Theater

Ik geef de plaat 4 sterren omdat ik het gewoon een goeie plaat vindt. Maar jij komt met zulke stuitend domme opmerkingen als dat de band moet stoppen, zijn beste tijd heeft gehad of dat we goed (en vooral eerlijk ook ) moeten luisteren om vervolgens tot jou conclusie te komen dat deze plaat waardeloos is. Je hebt zelf geeneens in gaten hoe irritant je bezig bent. Veel mensen vinden dit gewoon een hele goeie plaat. Jij niet. Punt. Het punt dat een band zou moeten stoppen omdat jij de plaat niet goed vindt is gewoon pijnlijk. Je schrijft het nota bene gewoon op ook zonder je te schamen.

Ja de 0,5 stemmers hebben vermoedelijk al meer tijd gestoken in het huilen
dan in het luisteren naar de plaat. Apart slag volk is het
Hehe gewoon roepen dat een band moet stoppen

Volgens mij heb jij meer berichten geplaatst waarin je huilt over de 0,5 stemmers dan dat de 0,5 stemmers afzonderlijk hebben geplaatst.

Anyway, ik gooi deze naar 2,5. Heb het nog een keer aandachtig geluisterd, en er zitten wel wat goede stukjes in. Daarnaast kan ik de poging en de ambitie respecteren. Hoger wordt het echter niet, omdat ik het verhaal te slecht vind en ik (vooral op CD 1) vrijwel nergens meer dan 5 aaneengesloten minuten kan genieten. Dit komt onder andere door de slechte overgangen tussen nummers, wat ik niet echt snap op een conceptalbum als deze. Ook binnen de nummers zelf zijn er teveel slechte overgangen wanneer van het ene karakter naar het andere wordt geswitched. Tenminste, ik neem aan dat dat gebeurt.

Nee hoor onzin, ik ga 2 keer een discussie aan met 1 iemand die amper luistert en vervolgens een 0,5 ster geeft en vervolgens iemand die oa vindt dat een band moet stoppen omdat hij de plaat niets vindt. Valt best mee. Je mag een plaat uiteraard best slecht vinden maar aan inhoudsloze kreten heb ik een hekel. En nog meer aan mensen die een mening proberen op te dringen.

die zijn me allen bekend maar dat vind ik dan te langdradig kwestie van smaak

Wat is dat toch met al dat dystopische geouwehoer? De hoes lijkt van het zelfde geheugenkaartje te komen als waar die van die van de laatste Megadeth ook vandaan getrokken is. Komt er soms een nieuwe Blade Runner film aan of zo?

En de muziek? Ach, het is goed dat Dream Theater weer eens wat inspiratie uit andere dingen lijkt te halen maar ik vind het een verrot lange en gezapige zit. Doe me dan maar When Dream And Day Unite. Daar zong ten minste nog eens een fatsoenlijke zanger op mee.

DT zou dus deze dubbelaar integraal live brengen straks. Ik vraag me af ze nog ander werk gaan brengen. De laatste show duurde toch een dikke 3 uur (zonder de pauze ertussen mee gerekend). The Astonishing duurt samen 2u10. Dus zou er ruimte kunnen zijn voor wat ouder werk. Indien niet, zal mijn kompaan forfait geven. Hij is niet echt wild van de laatste DT worp. In dat geval kan het gebeuren dat ik 2 kaarten voor Parijs over heb.

Ze hebben in een interview gezegd dat ze met de Astonishing een avondvullende voorstelling wilde maken dus ik neem aan dat ze alleen de Rockopera mee brengen op de tour.

Ja klopt. De show draait enkel en alleen om The Astonishing stond in de Aardschok. Geen toegiften verder.

Je zult maar dure kaarten gekocht hebben en niet verder komen dan 0,5 ster...

Dan hoop je dat ze toch nog heeeeeel veeeel oud materiaal zullen gaan spelen.......

Dream Theater in Carré, de grond waar o.a. Toon Hermans en Herman van Veen hun dingetjes deden... Een goed verstaander had zich al lang en breed gewaarschuwd geweten.

Mede daarom had ik dus geen kaarten gekocht. Daarbij zie ik ze eens in de 2 jaar zo'n beetje. Met de frequentie van optreden sla ik dus jaarlijks een keertje over. Daar heb ik nu geen spijt van.

Het is duidelijk dat de mannen een voor de fans controversieel album hebben gemaakt. Dat levert hier op de site soms spannende discussies op, al blijft veel van het gekift hangen in elkaars vliegen vangen.

DT wist waar ze aan begon. Ze wilden gewoon weer eens wat anders. Chapeau!
Is dat een geslaagde poging? Ach, daar verschillen de meningen over. Ik probeer er een beetje van een afstand naar te kijken, ben onder de indruk van het ambitieniveau, maar niet van de progressie die de band laat horen. Met zo'n thema had het voor mij veel onderscheidender gemogen qua stijlen. De mannen kunnen zo goed spelen, waarom dan eens niet iets echt heel anders? Daar hoop ik al jaren op en al jaren blijven ze meer van hetzelfde bedenken. Met dit album lijkt het in eerste instantie behoorlijk anders te zijn omdat het een concept is, maar eerlijk gezegd hoor ik vooral veel van wat ik eerder van ze gehoord heb. Voor mij een kleine voldoende.

Bij iedere band komt het moment dat je als fan afhaakt ... nou bij Dream Theater is dat moment aangebroken

Ik ga in ieder geval naar Parijs om dat concert te zien/horen/beleven. Als het moet, dan maar alleen. 320km is nu niet het eind van de wereld. Ik heb ook nog steeds geen score gegeven aan dit album. Ik laat het nog steeds beetje bij beetje inwerken. Als ik er de tijd voor heb één van de volgende weken, neem ik er de teksten én de uitleg op de DT website bij de hand.

Het album inmiddels een flink aantal keren beluisterd, ik blijf toch een beetje bij mijn eerdere conclusie: CD 1 vind ik iets beter dan CD 2, score blijft staan.

MrB: verklaard U nader

i-mac: ik ben wel benieuwd hoe dat concert is, ik heb geen kaartjes gekocht voor carre en heb dat bewust gedaan omdat ik ze zo om de 2 a 3 jaar zie. Daarnaast vind ik de prijs fors.... maar dat geld ook voor andere concerten

Dan moet ik je toch teleurstellen, zo makkelijk geef ik concertkaartjes niet op helemaal bij een band als Dream Theater. Het vorige album viel ook niet echt goed bij mij maar live was het een prima ervaring. En daarnaast Dream Theater met orkest in Carré wil ik wel meemaken

Ben ondertussen opnieuw een poging aan het wagen om het geheel in zijn geheel te beluisteren. Ben halverwege cd 2 en het lijkt erop dat die hele zit er eindelijk op zit. Het feit dat ik ondertussen met een boel andere dingen bezig ben helpt daar waarschijnlijk wel bij, een rustig achtergrond muziekje is dan wel fijn.

Ik zag ze de vorige keer ook te Deinze. 3 uur en langer rechtstaan was niet altijd even comfortabel. Maar DT geeft wel waar voor je geld.

Parijs wordt een dagje Parijs voor ons. Ik ga (normaal gezien) niet alleen. Gans de dag samen kuieren in de lichtstad. s' Avonds gaan de heren naar Dream Theater, de dames gaan gezellig iets eten. Zo is het voor ieder van ons een aangename zondag.

De prijzen in Parijs variëren nogal van plaats tot plaats. Ik heb kaarten van €52 gekocht. Daarmee zit ik weliswaar een eindje weg van de bühne, maar in het Palais des Congres niet echt een nadeel. Nu moet ik wel zeggen dat we misschien iets te snel onze kaarten in huis haalden. Nu komen ze ook naar Brussel. Maar ach, Parijs is zoveel mooier.

Ongelooflijk dat je aanneemt dat ik die plaat amper heb beluisterd. Hoe kom je daar bij? Ik heb die plaat heel, heel vaak opgezet. Eerst vond ik hem matig. Gewoon niet zo goed gelukt, een paar flink verkeerde keuzes in de studio. Daarna kwam ik er achter dat het gewoon beroerd is. Er zit een automatisme in, een moeheid. Ook hoe dat verhaal maar uitgesponnen op de plaat wordt gezet. Wat je hoort is een band die tegen zichzelf in bescherming moet worden genomen. Wat moet een band dan doen? Stoppen. Het beste voor iedereen. Anders komen er flink wat smetten op hun hele oeuvre.