Muse - Drones (2015)

Ik vind trouwens Reapers op momenten erg lijken op Still Of The Night van Whitesnake, horen jullie dat er ook in?

Kleine nuancering op mijn eerdere bericht: zag Psycho gisteren toen Muse voorbijkwam op Pinkpop TV. Het is toch een hele goede live act. Vorig jaar Muse gezien in de Arena en dat was vooral een theatraal spektakel, maar zeer de moeite waard.

Dus playlist mwah, maar live mjammie

Ik hoor een paar hele interessante riffs maar zodra de zang dan inzet ben ik mijn interesse alweer aardig verloren.

Ben dan ook geen fan van deze band.

Wel kan ik afgaand op wat ik heb gehoord mij zo voorstellen dat dit voor de liefhebber een hele sterke plaat zou kunnen zijn.

Matthew weet hele inventieve dingetjes uit zijn gitaar te toveren, zoveel wisten we al sinds Plug In Baby.

Positief verrast.
De laatste Muse albums hebben mij nooit zo bekoord als de eerste drie(-vier) albums.
Het experimentele elektronische ging mij iets te ver soms. Geef mij maar gewoon rauwe rock met hier en daar wat variatie maar niet te extreem. Daarnaast vond ik het ook wat te zweverig, dramatisch en te tja wat is het, futuristisch(?) worden.

Nu is dit ook niet echt een rauwe rockplaat, ver van dat eigenlijk. Toch vind ik het album beter klinken dan zijn voorganger. Minder dramatisch en goed gevarieerd. De teksten en de power van de nummers vind ik wel nog steeds minder dan de eerste albums maar het zijt zo. Ik ben af en toe die politieke statements wel beu, ze lijken daarin wat in herhaling te vallen.

Desalniettemin, best wel een redelijk album. Goed gitaarwerk, fijne beats, gevarieerd. Luistert makkelijk weg. Geen meesterwerk, maar gewoon een prima plaat. 3,5 die zelfs neigt naar 4

hmmm. moet toch toegeven dat ik het triotje Psycho, Mercy, The Handler met enige regelmaat opzoek op Spotify

Beste Muse plaat sinds 2003, imho

Ik heb The Globalist nog niet gehoord (gratis Spotify-user en heb het album nog niet gekocht), maar het is ongelofelijk jammer hoe het album vanaf Revolt in elkaar stuikt. Tot en met Defector vind ik het namelijk een heel leuke, lekker rockende plaat. Ik hoop dat The Globalist een 10 minuten lang durend lichtpunt wordt in het zwakke einde.

Bij 'Aftermath' kakt de plaat wel even fors in. Wat een zaadlied.

Las een recensie op popmatters en daar sloegen ze wat mij betreft de spijker aardig op zijn kop: de teksten over een allesoverheersende, allescontrolerende macht en de paranoia die daar bij hoort is slecht verenigbaar met het pompeuze bombastische stadiongeluid. Dat is exact wat mij ook een beetje gaat tegenstaan bij deze plaat. Muzikaal zit het hier en daar erg lekker in elkaar en ik waardeer ook dat Muse blijft proberen aan te sluiten bij een nieuw en jong publiek, zonder dat ze zich vervreemden van de oude fans. De plaats is over het geheel genomen dus uiterst genietbaar. Maar die teksten.... T-is een beetje als Jay-K die over millieuvraagstukken zingt terwijl hij 286 auto's in de garage heeft staan....
Reapers is wel een berenummer trouwens!

dit moet een grap zijn, en wat een cringe-worthy lyrics vol puberale samenzweringstheorieën en simplistische kijk op de wereld. is dit nog altijd dezelfde band van Origin of Symmetry en Showbiz? Het enige lichtpuntje is het catchy Dead Inside en de solos in Defector, de rest is zeer, zéér slecht. Nickelback meets Elton John, meets Kiss meets alles behalve degelijke Muse...

Een nieuwe Muse album, ik heb het nu meermaals gehoord en op me in laten werken. Ik vind het over de gehele linie aardig goed en dat is boven verwachting. 'Reapers' en 'The Hander' zijn de hoogtepunten, die twee nummers kan ik eindeloos achter elkaar horen. Het einde kakt wel serieus in, maar ik grijp toch wel terug naar dat tweeluik dan.

Al met al voldoende om van te genieten. Echter, het zou fijn zijn als de heren een keer een album van begin tot eind kunnen pieken, zoals in 'the old days'.

Voor mij geldt helaas het tegenovergestelde. Ben fan sinds Muscle Museum, maar dit is de meest degelijke plaat die Muse totnogtoe heeft gemaakt. Ik wil hem heel graag goed vinden, maar raak haast verveeld bij het luisteren naar deze gestripte Muse-light.

Zeer zeker..ik hoor veel overeenkomsten met als toppunt 1:12 bij 'Still of the Night', lijkt precies op 2:29 bij Reapers.

Eigenlijk gewoon weer een prima Muse-album. Tot en met Revolt is het allemaal dik in orde. Aftermath begint veelbelovend, maar is zo'n nummer waarbij ik steeds het gevoel heb dat het op een gegeven moment los moet komen. En dat gebeurt dan niet. Alsof ik naar een 6 minuten durend intro zit te luisteren. The Globalist is erg jammer en samen met de afsluiter wel de reden dat dit geen 4* gaat worden. Samen nemen die twee volstrekt overbodige nummers toch een kwart van de plaat in, zonde.

Hoezo vind je The Globalist en Drones niet goed dan?

The Globalist kabbelt voor mijn gevoel maar voort, 10 minuten lang. Er gebeurt veel te weinig om zo'n lange speelduur te rechtvaardigen. En Drones, tja...dat doet me nog een meest denken aan een soort Gregoriaanse zangpartij.

Dat is het toch ook gewoon?

Gaat meer richting de renaissance volgens mij; mij deed het een beetje denken aan Palestrina.

dit.

Ik vind het eigenlijk wel een lekkere plaat.
Behalve tijdens het veel te zoete Aftermath heb ik nergens een inkakmoment. Ik voel het hele album de dynamiek en het wat magere verhaal stoort me helemaal niet.
Ik begin op 4*, maar zou niet verbaasd zijn als daar nog wat bijkomt.

Ik verlaag mijn waardering iets, naar 3,5

Nog steeds een goede plaat, maar doet me toch minder dan de voorganger.

Het intro van Psycho begint me te irriteren, en de drill stukken in het nummer ook. Da's jammer, want die verpesten het heerlijke nummer een beetje. Ook Mercy begint me te vervelen.

Ik denk dat na de vele draaibeurten 3,5 een realistische score is wat mij betreft!

Muse blijft natuurlijk een prima band,maar ik hebben deze plaat wel een beetje dat de teksten me tegen gaan staan.Normaal heb ik daar niet zoveel last van ,maar het gaat me nu storen .Muzikaal is het in orde en weer vanouds over de top.Ik consumeer Muse met mate,en daar zal dit album geen verandering in gaan brengen.3 sterren ,maar wel krap.

Laat die Muse killer riffs maar komen. Muse is terug naar de basis, na jaren van terughoudendheid. Met het verschil dat de band zoveel beter is geworden door de jaren heen. Drones is een uiterst consistent album, met een verhaal dat al werkelijkheid wordt voor veel mensen en tussen nu en tien jaar de standaard gaat worden. Volledige scheiding tussen het werk en de plek waar zij dit verrichten. Als ik alles op dit album bij elkaar optel, dan kom ik toch tot de conclusie dat Drones het beste Muse album is tot op heden, maar wel een album zonder een 'Knights of Cydonia', wat hun beste nummer tot op heden is.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Eens,je moet het maar aandurven als mega-act in deze tijd om te komen met een jaren '70 conceptalbum. En alhoewel de losse nummers niet allemaal even overtuigend klinken (Mercy) en andere platen hogere uitschieters en vettere singles hadden, is dit mogelijk toch het beste Muse-album. De plaat als geheel klinkt overtuigend, vol zelfvertrouwen en met (ondanks de wat simplistische sloganeske teksten en de nogal paranoïde ondertoon) een sterk en groots thema: hoe moeten we als mensen omgaan met elkaar, met technologie, met macht? En helpen revoluties echt of zijn ze onderdeel van een cyclisch proces dat op termijn weer nieuwe corrupte machthebbers genereert? Vragen die je ( wellicht terecht)kan afdoen als vergezocht of irritant maar de meeste stadionacts komen niet verder dan uitgekauwde liedjes over de liefde.
Er zijn natuurlijk redenen te over om niet van Muse te houden (de pathos, de symfo, de paranoïde teksten, het klonen van Queen etc) en er zijn momenten dat ik deze band en plaat beter even links kan laten liggen. Maar daar tegenover staat toch ook dat als je je aan al die elementen overgeeft dat juist dezeMuse maken tot een geweldige act met sterke songs en een extreem goede livestatus. .

Ik skip Aftermath sinds een aantal draaibeurten. Sindsdien bevalt het album mij een stuk beter. The Globalist komt beter tot zijn recht waardoor het album naar mijn gevoel consistenter wordt en mij meer pakt.

Na het vreselijke The Resistance en het slappe The 2nd Law pakken de heren het hier weer wat steviger aan. Dit album heeft elementen van Origin of Symmetry, wat me goed doet. Het klinkt als een ode aan een van de beste rockbands ever; Led Zeppelin. Best te behappen de eerste helft van dit album (op Mercy na), had ik niet meer verwacht. Vanaf Revolt is het beste er helaas ook wel weer vanaf, zodat de score uitkomt op een hele nipte voldoende.

Echt een toppplaat, Globalist en Reapers zijn uitmuntend

Redelijk album. Toch stukken minder variatie, creativiteit en experimentatie op dit album dan The 2nd Law. De eerste 8 nummers zijn stuk voor stuk goed luisterbare nummers. Muse heeft op dit album gekozen voor directe slap-in-the-face lyrics met leuke muziek zodat het aankomt bij een groter publiek, dan alleen bij prog-90s metal kids. Het album is nu een maand uit en na het album wel meer dan 10x beluisterd te hebben is dit mijn oordeel:

Dead Inside: 9/10 Live: 7.5
Drill Sergeant/Psycho: 8/10 Live: 8
Mercy: 7.5/10 Live: 8.5
Reapers: 9/10 Live: 8
The Handler: 8.5/10 Live: 8
JFK + The Defector: 8/10
Revolt: 6.5/10
Aftermath: 5/10
The Globalist: 8/10
Drones: ?/10

Dit album zorgt voor dubbele gevoelens. Wat voor de plaat spreekt is de terugkeer naar stevige pakkende rocknummers. Toppers: Psycho, Reapers en The Handler. En zo zijn er nog minimaal 3 goede albumtracks.
Tegelijkertijd zijn er veel zwakke punten: de drill-instructor begint al snel te irriteren, net als dat stukje JFK. Verder is Muse nooit geroemd om haar sterke teksten, maar wat dat betreft zakt dit album toch echt een beetje door de hoeven, met dat nogal infantiele drone-thema en die hele matige album-cover.
Verder heeft Muse de twijfelachtige gewoonte opgebouwd op elke plaat één draak te zetten. Op Black Holes was dat Invincible, op The Resistance Guiding Light en op The 2nd Law Follow me. Ook dit album ontsnapt hier weer niet aan met Mercy; wat een goedkoop effectbejag zeg, gadverdamme.
En dan het slot van de plaat: The Globalist heeft de kiem in zich van een instant klassieker als Knights of Cydonia. Maar toch komt het, door die gekke opbouw, er net niet uit. Jammer. En albumafsluiter Drones is niet meer dan een curiositeit. Hiermee dooft de plaat als een nachtkaars uit.
Al met al dus niet meer dan een redelijk album.

Als je Muse vanaf het begin hebt gevolgd, is dit toch weer een tegenvaller. Eigenlijk is alleen The Handler een "echt Muse-nummer". Reapers is leuk en gelukkig weer eens wat harder/sneller. Psycho is van Muse zelf gejat; het thema werd live als (zeer prettig) intermezzo gebruikt bij verschillende tournees en is nu als uitgewerkte song op hun nieuw album verschenen. Op deze 3 songs na vind ik het album geen reet aan!
Muse wilt graag vernieuwend zijn en een groter publiek aanspreken (denk ik), maar mij kan het niet meer bekoren. Je weet waartoe ze in staat zijn en dan krijg je weer zo'n halfbakken album voorgeschoteld. Ze zijn slachtoffer van hun eigen (vroegere) succes.
Net zoals Metallica na the black album, voor mij geen Muse meer. Erg jammer.
Nu is het wachten op het nieuwe album van TOOL. Die doen meestal geen concessies.....