Vanavond Beans & Fatback gezien in Slachthuis Haarlem en nu de LP op repeat op de stereo. Enorm genoten van de band live, en ook de plaat bevalt mij uitstekend.

B & F is een erg goede band met een heerlijke vette rock & roll sound en veel muzikale kwaliteit. Daarom is het best flauw om bovenstaande flauwe opinie te moeten lezen.

B & F is totaal niet bezig om The Black Keys na te doen maar speelt met passie vuige 50ties en 60ties rock & roll op de rhythm & blues manier. Dan hebben we het over liefdevolle inspiratie voor deze stijl en namen als Bo Diddley, Link Wray, Eric Burdon, Slim Harpo en The Jon Spencer Blues Explosion.

De band heeft de juiste vuige sound live en op plaat, ze snappen precies hoe rock & roll moet klinken. De songs klinken als de meest geweldige obscure parels uit de historie maar het zijn gewoon nieuwe eigen nummers. Wat heel knap is en je alleen voor elkaar krijgt als je deze muziek en stijl ademt en volledig begrijpt.

Ze zijn nailen het gewoon en hebben de essentie daarvan te pakken. Fantastische muzikanten, fantastische band. Al bezig sinds 2010 en nu na lange tijd eindelijk weer terug onder de B & F vlag na 10 jaar Michelle David & Gospel Sessions dan wel True-tones. Dit is hun 4de B & F plaat en samen met "With Skin Attached" uit 2013 wat ook een heerlijke plaat is hun beste.

Als je kans heb ga Beans & Fatback live zien en luister deze geweldige plaat. Betere rock & roll is er wat mij betreft niet anno 2025. Het Slachthuis is het met mij eens.

"Howling at the moon" is het eerste solo album van Bennie Jolink uit 1999 na bijna 25 jaar Normaal. Meer dan logisch dat Ben na al die jaren Normaal ook eens wat anders wilde.

Helemaal uit de lucht vallen kwam deze stap op het solo pad niet want er speelde toen behoorlijk wat gedoe rond Normaal. Allereerst de recente breuk met manager Martin Jansen door wie Jolink zich bestolen voelde. Daarnaast had Jolink last van mentale (depressie) en fysieke (astma) problemen. Hierdoor wilde hij niet ieder jaar weer een verplichting aan gaan van een uitputtende veldtocht met Normaal + album en singels en alles wat er bij komt kijken.

In dat kader was een band en crew in vaste dienst ook niet meer de beste optie. Bandleden kregen een nieuw flexibel contract aangeboden. Normaal gitarist Paul Kemper accepteerde dit aanbod, wat voor hem neerkwam op sterk verlaagde inkomsten, niet. Vervolgens werd hij ontslagen en volgde er een (7-jarig !!) proces van Paul tegen Normaal, dat hij uiteindelijk verloor. De andere bandleden gingen wel door met Ben, maar eerst was er tijd voor een solo project van Jolink.

Er werd een band samengesteld van topmusici uit de Nederlandse scene, dit onder leiding van Antonie Broek (De Dijk) die het album produceerde en erop drumt. Verder doen mee o.a. Pim Kops (De Dijk), gitarist Arthur Ebeling, bassist Hein Offermans, Andre Houtappels (pedal steel), Rens van der Zalm (viool) en Frederique Spigt (zang). Het repertoire is een mix van Engels vertaalde Normaal klassiekers en country classics (o.a. 4 x Hank Williams).

Ben doet duidelijk zijn best om goed en zorgvuldig te zingen maar helaas bekt hij in het Engels minder lekker als in het Nederlands / Achterhoeks. De Hank Williams nummers komen dan ook niet allemaal helemaal uit de verf ondanks de goede muzikale begeleiding. De beste versie van de 4 Hank nummers is "I'll be a bachelor till i die" dat Normaal overigens ook al eens opnam in vertaling ("Vrij-gezellig", 1994). De covers "You've lost that lovin' feelling" and "We'll sweep out the ashes" zijn prima maar doen uiteraard wel onder voor de originele versies.

De ver-Engelsde Normaal songs (vertaald door Alan Gascoigne) zijn dan eigenlijk nog het leukst. "Ik vuul mien zo zo (I 'm feeling so so)", "Alie (Oh Dinah)" en "Net als gisteren (Just like yesterday"" zijn natuurlijk al goede catchy songs en blijven ook in deze versies meer dan overeind.

Grootste verrassing en hoogtepunt is "Lalala La La La". Dit is een cover van de bekende Normaal hit "Hendrik Haverkamp" maar dan volledig gestript van joligheid en voorzien van een nieuw arrangement waardoor het nu een country-noir ballad is met een duistere ondertoon. Hendrik heet nu Sam en is een dorpse outcast met beperkte intelligentie waarop de gemeenschap neerkijkt. Op een avond voeren ze hem dronken, op de weg terug naar huis wordt hij geschept door een auto en komt te al zingend te overlijden. Hetzelfde verhaal als in het origineel maar nu komt deze tragedie veel harder over. Naast Normaal liefhebbers wil ik deze versie dan ook van harte tippen aan America liefhebbers. En dan tip ik gelijk ook de Normaal ballad "Waarum mot mien dat overkommen (It always happens to me)" die ook verder wordt opgetild door de sterke muzikale begeleiding en de voordracht van Ben.

"Howling at the moon" is een goede plaat, duidelijk met veel liefde en aandacht gemaakt door alle betrokkenen. 20 jaar naar dato wat in de vergetelheid geraakt maar leuk om weer eens op te zetten.

Opa, Vertel Es (2007) is de tweede soloplaat van Bennie Jolink, 8 jaar na de eerste (de Engelstalige) “Howlin’ At The Moon”. Dit keer was het concept waarschijnlijk een plaat in de stijl van de “American Recordings” van Johnny Cash. Dus Bennie in de rol van oude wijze man met veel levenservaring die met doorleefde stem zijn songs brengt en daarbij wordt begeleid met een muzikaal sobere ondersteuning.

Werkt dit? Ja deels best wel.

Ben zet zijn zwaarste stem op en als songmateriaal zijn vooral stemmige liedjes uit gekozen en dat maakt in de beste gevallen veel indruk. Zoals in “Littekens Blieft” (een mooie song over de tegenslagen die een ieder oploopt in een mensenleven), “Opa, Vertel Es” (over sterke verhalen) en “Sloa Ow Vrouw” (met leuke tekstuele twist waarbij de songtitel juist lief is, “Sloa Ow Vrouw nooit over”, “Sloa Ow Vrouw gade” etc.). Op deze 3 beste tracks komt het concept van de plaat zeer goed over.

Maar helaas zijn niet alle songs zijn even sterk, wanneer dan de begeleiding ook erg sober is kan de balans dan net ook wel doorslaan naar saai en langdradig. Voorbeelden hiervan zijn “Krek Alens”, “Dan He-J Niks” en “Goan en Stoan”.

Verder staan er 2 Normaal classics op in een nieuw jasje “De Beer is Los” (1982) en “Ies Kan Liehn” (1983), beide nostalgische songs die prima passen bij de vertellende opa Jolink. Ook tonen deze classics aan dat Ben voor Normaal naast lolligere songs ook serieuze en tekstueel sterke songs heeft geschreven die ruim 30 jaar na dato nog steeds vier overeind staan. In deze nieuwe sobere uitvoeringen blijven het sterke songs, maar ze zijn zeker niet beter dan de originele versies.

Een Bennie Jolink plaat zonder Høken, Brekken en Angoan? Ja het kan. Het past hem (in 2007) inmiddels opa en 60+ meer dan goed.

In 2023 bracht de band Bökkers een dubbel live LP uit op oranje vinyl. Ik zag dat er bij deze plaat "Live en Onbesoesd" nog geen berichten zijn geplaatst daarom trap ik maar af.

Bökkers heeft de afgelopen 13 jaar al een stapel goede platen uitgebracht maar is daarnaast een band die je vooral ook live moet zien. Als randstekelijk fan komen ze niet vaak bij mij in de buurt spelen maar aan het einde van 2024 was het eindelijk wel weer eens raak en was ik er uiteraard bij in Paradiso. Wat een feest was dat voor de liefhebbers van onbesoesde rock & roll zoals het tegenwoordig nog maar weinig wordt gemaakt en daarom des te lekkerder binnenkomt.

De band is opgericht in 2010 en heeft sinds 2021 (uiteraard met uitzondering van voorman Henk-Jan Bökkers) een compleet nieuwe bezetting. Bökkers in deze nieuwe bezetting heeft vooralsnog geen studio album uit (wel wat losse nummers / singles) maar is wel in volle glorie te horen op deze rockende live LP opgenomen in de Lantaarn in Hellendoorn. De band Bökkers beheerst de edele kunst van het høken als geen ander, net als overigens het vrij jonge publiek in Paradiso waar het er heerlijk ruig maar feestelijk aan toe ging.

Op de LP's van "Live en Onbesoesd" staan maar liefst 19 nummers, op de Spotify versie zelfs nog wat meer. Nummers over rock & roll avonturen gebracht in smeuïg Sallands dialect die samen min of meer een greatest hits vormen van de beste Bökkers kneiters. Daarmee is het een perfecte weergave van een avondje Bökkers live.

De plaat knalt uit de startblokken op Kant A met de rockers "Baat Het Niet Dan Schaadt Het Niet" en "Het Geet Hier Spoken" en weet die energie gedurende het optreden vast te houden. Kant B opent met het geweldige "Daldeejen" wellicht het meest høkbare nummer van Normaal. Ik heb vele Normaal concerten gezien waar dit ruige nummer allang niet meer op de setlist stond en daarom extra leuk om Bökkers hierop los te horen gaan. Daarna volgt "Iederene Hef Een Reden", de Matt Simons cover waarmee Bökkers al jaren mee in de Top 2000 staat. Op Kant C en D blijven de hits maar komen zoals "Marattamottomotto", "Svetlana", "De Neuze" en "Annie Uut De Bochte".

Deze plaat beveel ik dan ook iedere liefhebber van onbesoesde rock & roll van harte aan, net als het meemaken van de Bökkers ervaring live. Ik heb echt genoten van de band in Paradiso, de ritmesectie bijvoorbeeld is steengoed. Net op het moment dat ik dacht die drummer (Stef Hoekjen) lijkt best op de jonge Frank Beard en die bassist (Bart Petter) verrek dat is net de jonge Dusty Hill zetten ze samen een stukje "La Grange" van ZZ Top in, hoe mooi is dat? Maar ook de andere mannen in de band, pianist Jeroen Sweers, zanger/gitarist Henk-Jan Bökkers en gitarist Jim Zwinselman (ajb 2 keer hardop uitspreken op de melodie van Vrouw Haverkamp ) zijn uitstekende muzikanten. Het bier en de nozem shotjes vlogen in het rond en na afloop rijkte de plastic glazen troep tot ver boven de enkels.

Het Paradiso concert had heel veel overlap met deze live LP waarvan de meeste nummers inmiddels al vele jaren oud zijn. Daarom is het de hoogste tijd is voor nieuw werk dat er gelukkig ook aan gaat komen in 2025. Ik verheug me er op !

Ruim 6 jaar na de laatste studio plaat "Leaven in de brouweri-je" (2019) is er dan eindelijk een nieuw Bökkers album "Zeum".

In die 6 jaar is er nogal veel gebeurd rond de band. Eerst viel de oude bezetting uitelkaar in de Corona periode. Toen het land weer openging in het najaar van 2021 kon Hendrik Jan Bökkers de band voortzetten in een volledig nieuwe bezetting. Vanaf toen werd er weer veel getoerd, ondertussen verschenen af en toe wat losse nummers en in 2023 de live plaat "Live en Onbesoesd".

Ook ging Bökkers het theater in met verhalende muzikale shows , Hendrik Jan deed mee aan het populaire tv programma "De Beste Zangers" en brak hij door als acteur in "De Woeste Grond" waarvoor hij zelfs genomineerd werd voor de Televisier ring.

Maar nu dus eindelijk een nieuw Bökkers album waar we zo lang op hebben gewacht met als titel "Zeum" (zeven op z'n Twents).

Mijn verwachtingen voor "Zeum" waren vooraf al hoog na het zien van een aantal shows in deze bezetting van Bökkers want dat zijn erg goede muzikanten die zowel in kick-ass Rock & Roll als subtiel werk goed uit de voeten kunnen. En dan natuurlijk die geweldige stem en liedjes van Hendrik Jan.

Ik vind de plaat prachtig. Hij klinkt als een klok, grotendeels opgenomen in Wisseloord met JB Meijers en afgemaakt in de eigen studio van gitarist Jim Zwinselman. De veelal hard rockende nummers knallen de speakers uit zoals bijvoorbeeld plaat opener "Mien Opel Rekord" , een heerlijk ZZ Top achtige, stereo op 11 auto song. Vervolgens "Kom d'r in" die met een AC/DC riff de rock & roll vaart er lekker in houdt. Op Kant A blijft de klok zowieso flink op rock staan met "Josefien" , "Bie Wean Is Metmaken" en "5 Bier Veur De Holtzageri-je " zowel in tekst en rockende energie. Speciale vermelding voor het  geweldige gitaarwerk van Jim Zwinselman, hoor hem tekeer gaan. Pas bij nummer 6, de laatste op Kant A, volgt het eerste rustmoment "Wind In De Kop" , een ballade met een lekkere drive, dat wat mij betreft een grote radio hit zou kunnen en moeten worden en vervolgens in 1 rechte lijn de Top 2000 in.

Dan draaien we de plaat om en gaat het gelijk weer hard en vrolijk rockend verder met "Deernties Uut Twente" , een rechttoe rechtan ode aan de deernes. De andere rockers op Kant B zijn de eerste single van de plaat, het catchy "Tödödöp" (met de groeten van The Fratellis) en "Alles Is Veur Oe".

Maar er staan ook 3 mooie rustige nummers op.  "Vremde Vogel" kende ik al van de theatershow "Kats De Weg Kwiet" , een mooie ballade over een outsider die zijn eigen weg volgt, het melancholische "Twee Keerlties" met een grappige break (ik verklap hem hier even niet) waar ik erg om moest lachen en tot slot het lieve wiegelied "Sien".

Genieten dus van dit Bökkers album. Veelal lekker stevig rockend, een paar mooie ballads, allemaal top songs met steeds een wisselde favoriet (ik ben al geswitcht van "Opel Rekord" naar "Twee Keerlties" en toen naar "Josefien",  volgende week wellicht "Wind In De Kop"), goede teksten zowieso, humor en muzikaal vakmanschap. Goed gedaan nozems!