"Daikanjyo" van Kan Mikami en Shoji Aketagawa + Toshiaki Ishizuka (2 namen die ik niet ken) had ik reeds met stukken en brokken in 2016 gehoord maar heb er nu even rustig de tijd voor genomen.
Dit is een van mijn fav. Mikami plaatjes. Een schijfje vol met improvisatie die van rustig, melodieus tot stevig rommelend en ratellend gaat.
En ach wat houd ik toch van die klagende en kermende stem van Mikami, ik krijg er echt kippenvel van. Ligt nu trouwens op de (digitale)draaitafel.

Dit heerlijk album met wervelende/zwevende gitaar drones en viool (Nima Aghiani), besprinkeld met ruisjes en kraakjes, creëerd een vooral somber en melancholisch droomsfeertje.

Sommige tracks zijn ginspireerd door Dostojevski's "de broeders Karamazov".

Niet de gemakkelijkste muziek, vraagt toch heel wat inspanning. Maar ja dit is dan ook het Ritornell label waar het toch een stukje "Brainiër" (intellectueler) aan toegaat dan op groote broer Mille Plateaux.

Chirurgische computer reconstructies van een 11 min. durend solo-pianostuk dat Stephan zelf speelde.
Wat overblijft zin drones, fuzz, gezoem, geknetter, kraakjes, pops, clicks ... waartussen nog wat snippers en schaduwen van het origineel pianospel proberen naar de bovengrond te komen.
Het geheel is soms donker en somber maar het klinkt vooral als eenzaam, kil en verlaten landschap ergens in de verre toekomst.

Goed, maar er is (voor mij althans) toch beter.

Heerlijk album.
met o.a. HPrizm (Kyle Austin) van Antipop Consortium.
Ook zijn sommige raps in Wolof in taal die in West-Afrika (Senegal) gebruikelijk is. Leuk, daar ik niet echt een text/lyrics persoon ben en liever geniet van het stemgeluid en de flow.
De Jazz die Lehman en companen hier brengen echt lekker en toegankelijk maar zeer zeker niet oppervlakkig zoals Fianosther reeds opmerkte.

Al bij al een mooie en zeer geslaagde combinatie tussen jazz en rap/hip-hop.

Nou, van deze had ik toch iets meer verwacht.
Had juist hiervoor Sun Ra's "Astro Black" beluisterd en dat was uiterst sterk, dus dacht ik dat deze Merzbow echt zou gaan knallen. Maar neen, het bleef allemaal zeer eentonig en veel te "harsh" zonder echte afwisseling.
Masami heeft veeeeel beter werk in zijn oh zo lange discographie.