Wow, heftig plaatje.
Sludgy hypnotiserende industriële grind noise rock. En alhoewel het een hels lawaai is, blijft de combinatie tussen bas & drum toch vrij ritmisch en bij momenten zelfs groovy. Dit word overgoten met electro noise en afentoe wat funny (film)samples.
Natuurlijk ontbreekt het niet aan het nodige gegromd, geschreeuwd en gekreund, alsof het einde der tijden nabij is.
En met 33 minuten ook de perfecte lengte.
Een pracht plaatje voor de komende apocalyps.

Het begon/opende heel lekker maar na 1 minuut kwam de zang, aiaiaai, en was het afgelopen (voor mij). Moest wachten tot "Radio Cure" voor het weer even ietsjes beter werd en ik weer hoopte dat er misschien nog iets (echt) lekkers voorbij zou komen. Maar neen!
Oh wacht even daar is het, een echt goed stukje muziek, de laatste 30 seconden van "Ashes Of American Flags" en het einde van "Poor Places" is fantastisch. Nou das waar ik van hou! En hier hoor ik ook Jim O'Rourke, teven de reden dat ik dit album een kans heb gegeven. Ik had op meer van dat gehoopt.
"I'm The Man Who Loves You" is een leuke track voor op de radio, maar niet de zender die ik beluister. Maar bij de meeste tracks krijg ik de neiging om de FFW knop in te drukken.

Wederom een zeer populaire plaat die me totaal niets doet en die zagerige zang werkt echt op mijn zenuwen. Kan me wel voorstellen dat velen hier van houden.

De produkte/sound vind ik dan weer wel geslaagd maar dat zal vooral aan O'Rourke liggen denk ik. Maar ja O'Rourke dat valt dan bij de meesten weer niet in de smaak want als ik een blik werp op zijn pagina zie ik dat, op een album of 3 na, de meeste zijn werken nog geeneens 10 stemmen halen.