Daar ik de laatste tijd een diepe duik aan het nemen ben in de jaren 70, werd het weer eens tijd om deze uit de kast te halen.
Eens de plaat begon had ik reeds mijn twijfel. Ai, wat is me dat? Die typisch melodieuze Vangelis, met een riedeltje vanuit een "muziekdoos". Daar dit album een soundtrack is, van een film die ik niet ken, en bij deze eerste track waarschijnlijk de begintitels over het scherm rollen, gebruikte ik het moment om even lekker horizontaal te installeren.
Het 2de stuk is al een heel stuk interessanter, donkerder met wat samples van een lage stem (klassiek, koor?), enkele echte Vangelis synth riedels en alweer dat vervelend "muziekdoos" geluid. Maar we gaan in de goede richting. Dat had ik gehoopt, want we krijgen wederom van die zoete Vangelis met veel piano en natuurlijk volop dat muziekdoosmelodietje.
Het duurt nog tot we 20 min. in de plaat zitten voor het weer interessant wordt. Eerst met een rockig stuk, lichte fusion, hier klinkt dat lekker, maar op zichzelf staand zou het maar een doorsnee track zijn. Dan volgt er een avantgarde/improv gedeelte. Door bepaalde geluiden in dit nummer bezorgd het me een Oosters sfeertje. Dit is trouwens mijn hoogtepunt van het album. Graag had ik meer van dit gehoord maar we krijgen een mooi ambient stukje. Hier had het album gerust kunnen eindigen, maar er volgt nog een draak van een lied. Ach ja het zal wel de aftiteling zijn, tijd om ons klaar te maken voor een meer geslaagd werk.
Een halfje eraf. Terug de kast in en daar blijft hij een heel lange tijd staan.