Ik ben weer eens verliefd alhoewel ik haar niet ken, zelfs niet weet hoe ze er uitziet. Eigenlijk weet slechts dat ze Chinees is en in Berlijn vertoeft. Maar oh wat klinkt ze heerlijk (ruw).

Een groote verrassing deze Chineese Pan Daijing met een beest van een plaat. Volgens haarzelf is het een Opera plaat, weliswaar een abstrakte. De openings track "Phenomenon" en "Plate of Order klinken als experimentele opera. Maar de schijf evolueerd naar de hardere donkere expeimenteele industrial met noise en techno invloeden. Een pracht werk dat waarschijnlijk naar de 4.5* gaat kantellen.

Luister zelf op Bandcamp

Tja, deze toch kwam toch weer hier heftig aan. Ik heb hem wel met de koptelefoon beluisterd en dat maakt een heel verschil tenzij je de speakers vol, maar dan ook echt vol, kan opengooien. Die stiltes zijn niet altijd stil. Ja meestal hoor je wel niets maar het is eerder iets als een volle leegte. Vind ook dat het heerlijk loopt en soms lekker stottert, knispert en kraakt, met hier en daar enkele knallende beatz. Op andere momenten klint het dan allemaal weer extreem elektronisch-industrieel en voelde ik me zelf mee stromen door elektrische kabels alsof recht de kerncentrale in om daarna door te stoten naar een deeltjesversneller op het moment dat de atomen tegen elkander knallen.
Deze heren zijn specialisten en weten waar ze mee bezig zijn. En hun geluid/sound is van topkwaliteit.

Ben het wel eens met orbit dat "Suhteellinen" van niet goed werkt en mij daarmee weerhoud om deze plaat de volle mep te geven.

Bij momenten zeer beklemmend en beangstigend (haunting). Je kan het verval (van lichaam?) goed voelen. Elke luisterbeurt geeft me weer kippenvel. Zelfs de hoes, die gewoon een foto van een landweg naar een bos weergeeft, vult me met vragen. Waar leid die weg naartoe? Wat gebeurt er in dat bos?...

Het is niet zomaar gratuit noise/lawaai, neen de tracks zitten vol met feeling. Ook een zeer heldere productie die het luisteren nog een extra dimensie geeft.
Een topper op gebied van extreeme muziek/noise.

Vergeet die zwakke horror film en beluister liever dit.

Wederom een heerlijk album van Dominick Fernow.
Een ruw en hard albumpje met veel static, disturbance, interference, unrest, disorder, feedback, drone. Maar als men dieper luistert vangt men hier en daar flarden van melodieën, ambient en heerlijke bass dreunen.
Favoriet is "In the Ruins of My Brother".

Is mij iets te retro, new wave(ig). De remix van Old Apparatus is veel interessanter.