Ben ik het mee eens. Welke band gaat nu bewust een slechte plaat maken bedoeld als parodie op de mainstream? Dat zag je misschien in de vrije jaren 70 maar tegenwoordig kunnen artiesten zich dat soort exercities niet meer veroorloven. Ook in het interview in de Oor bespeur ik geen spoortje ironie. Dit is gewoon de plaat waar ze nu voor staan. Dit is wat erin zit, hier moeten we het mee doen.
Ik sluit niet uit dat AF een van die bands is, die na een creatieve bloei ineens de weg kwijt raakt en niet meer terugvindt.

Wel interessant om te zien hoe krachtig de merknaam AF nog steeds is. Reflektor werd aanvankelijk als meesterwerk onthaalt, daar kwam men later behoorlijk van terug. Ook bij EN durfte de pers niet streng te zijn in de eerste instantie. Want een band zo goed als AF kan toch niet zomaar falen? Misschien hebben we het nog niet goed begrepen? Misschien is het een groeiplaat? Uiteindelijk gooide uitgerekend Pitchfork de knuppel in het hoenderhok. AF moet van heel goede huize komen willen zij bij de volgende plaat weer die bij de pers beschermde status herwinnen.

Meanwhile blijft het oudere werk de live optredens met verve dragen. De vraag is hoe de band gaat reageren op het feit dat de nieuwe songs tamelijk onverschillig worden ontvangen (toegegeven: E.N uitgezonderd).

Geen enkel bericht alhier? Dan is dit kennelijk wel heel obscuur. Moet ook bekennen dat ik zonder "Spotify's discover weekly" hier nooit tegen aan was gelopen.
Best een leuke plaat die het typische geluid van de 80's goed vertegenwoordigd. Het grootste gedeelte van de plaat is gevuld met -sterk door Brian Eno beïnvloede- instrumentale sfeer impressies. De gezongen nummers liggen redelijk in lijn met de instrumentaaltjes maar zijn boeiender om naar te luisteren.

Het is altijd leuk om een allang vergeten artiest, jaren na dato, door bepaalde mechanismen van streaming diensten een tweede golf (of in feite een eerste golf) van aandacht te zien beleven, maar deze plaat mist net de overtuiging om met terugwerkende kracht een cult klassieker te worden genoemd. Daarvoor zijn er te weinig songs als het fantastische Saints and sages

Ben behoorlijk positief verrast door Pony, sterker nog: verrassing van het jaar!
Het iets mindere tweede gedeelte van de plaat gaat wel erg richting Roy Orbison - In Dreams waardoor de beelden uit Blue velvet geen moment van mijn netvlies verdwijnen tijdens het luisteren.

Buffalo run een I will follow rip off? Grappig, die link had ik nooit gelegd. Ik hoor nagenoeg dezelfde structuur als in Herion van Velvet Underground

Wie dacht dat het na "I can hear the heart beating as one" niet meer gevarieerder kon, kwam bedrogen uit getuige deze plaat. Na het laatste nummer moet je echt even bijkomen van wat er allemaal de revue passeerde.

Ter illustratie:
-Beanbag Chair: dweilorchestje a la Neutral milk hotel
-I feel like going home: r Mercury Rev ten tijden van Deserted songs
-Mr. Tough: groovy als Sly and the family stone
-Black Flowers: balade die op Grandaddy's Software slump had kunnen staan
-The race is on: Westcoast pop/the Byrds
-The room got heavy, begint als een duister electrotrack van Suicide maar eindigt als een psychedelische jam van Arthur Brown
-Sometimes i don't get you: jaren 60 soul of toch Nina Simone, hoe dan ook, waar ken ik dit toch van?
-Daphnia: kon zomaar een ambient vliegveld plaat van Brian Eno zijn
-I should have known better: jaren 60 beat
-Point and Shoot: weer moet ik denken aan the crazy world of Arthur Brown

en ga zo maar door...

Dit alles wordt bij elkaar gehouden door de opener en sluiter: twee ruim 10 minuten doorhakkende gitaarerupties: vintage YLT!

Als je niet beter zou weten zou je zeggen dat deze band zich ontzettend uitslooft, maar dit is gewoon wat YLT is. [/quote]