Slappe hap zeg, tamelijk saaie doorsnee rock, de zang klinkt magertjes, ik herken er nauwelijks Mark Burgess in
Ik zet de oudjes nog maar eens op

Eerste plaat vond ik niks, nu deze toch weer geprobeerd want zou wat toegankelijker zijn
Maar ik vind het nog steeds niks bijzonders, zelfs tamelijk lelijk allemaal
Elke track wordt gedomineerd door vervelend gesampelde of ge-autotunede vocals, met als dieptepunt het eerste nummer, de tracks op zich zijn ook niks bijzonders wat mij betreft
Alleen het laatste nummer vind ik wel ok, maar da’s wat mager, zet dit waarschijnlijk nooit meer op

In ieder geval kanshebber voor titel lelijkste hoes van het jaar, categorie ‘afstotelijk’

Hier ben ik het helemaal mee eens! De muziek is vaak erg mooi, maar ik heb moeite met de soms expliciete, wat puberale teksten, waardoor de draaibaarheid nogal omlaag gaat voor mij. Ik was eerlijk gezegd verbaasd te lezen dat hij al 32 is
De plaat is verder nogal toegankelijk en gepolijst geproduceerd, wat dat betreft lijkt hij juist nogal perfectionistisch