Het is duidelijk een love-it-or-hate-it album, getuige de diverse reacties.

Ik ben geen groot Sting kenner, maar kan zijn oudere solo-albums waarderen. En gek genoeg heb ik ook wel iets met The Last Ship, toen ik die hoorde. Een album met karakter, of je nu van dat karakter houdt of niet.

Bij deze heb ik weinig gevoel. Het lijkt een soort overgangsperiode, waarin Sting zoekt naar vernieuwing van zijn vertrouwde geluid, maar nog niet goed weet welke kant het op moet. Resultaat is een album met weinig focus dat op mij wat onsamenhangend overkomt.

Uitstekende live-opname van het reünieconcert uit 2004. De heren rocken nog als vanouds. Energiek en vol overgave knalt de cd van begin tot eind. Heerlijk!

Ik beschouw de Supertramp albums vanaf Brother where you bound als soloprojecten van Rick Davies. Het haalt de hooggespannen verwachtingen voor mij weg en het stelt me in staat deze albums te beluisteren voor wat ze zijn en ze niet als een nieuw Supertramp album te beschouwen. Want dan vallen ze inderdaad allemaal tegen.

Zoals Roger Hodgson een aantal prima soloplaten heeft afgeleverd, geldt dat eigenlijk ook voor Rick Davies. Hij maakt het zichzelf m.i. moeilijk door er "Supertramp" op te plakken.