Wereldverbeteraar en romanticus waarbij religie nooit ver weg is. Eens met Twinpeaks dat hij niet veel fout kan doen. Ik heb ook een zwak voor de man, al begrijp ik degenen die dit bestempelen als "vrouwenmuziek" ook wel. Voor mij persoonlijk zijn Suddenly love en The risen lord de hoogtepunten. Kort maar krachtig, zoals de Burgh dat zo goed kan.

Prachtige live-dubbelaar van good old Chris de Burgh. In tegenstelling tot zijn eerste grote live release Chris de Burgh - High on Emotion (1990) - MusicMeter.nl , waar de stadionbeleving centraal staat, is dit album veel ingetogener.

Deze akoustische versies laten de nummers van De Burgh uitstekend uit de verf komen. Het album lijkt als het ware zo weggelopen uit de MTV Unplugged-reeks. Ook de aanwezigheid van de nodige albumtracks is een aangename verrassing.

Klopt inderdaad, al is Que Sera een paar tempo's hoger (althans, de single-versie). Bij mijn weten is dit de enige keer dat Chris zo duidelijk aan zelfplagiaat heeft gedaan.

Dit album is de eerste van een lange reeks succesnummers. Ik vind deze heerlijk wegluisteren. De productie is weliswaar gladder dan op voorgaande albums, maar dat past zeer goed bij de stem en stijl van Chris. Hier heeft hij samen met Jon Kelly zijn sound voor de komende tijd gevonden.

Mijn favorieten zijn Joys of Christmas, Windy town en Curse of the traveller. Maar eigenlijk staat er geen slecht nummer op.

Nou vooruit, Danielle's breakfast voegt niet veel toe.

Topplaat.

Deltics is Chris Rea in zijn rauwere beginperiode. En dat is ook meteen mijn grootste bezwaar aan dit album. De rauwe randjes passen Chris Rea niet, het wordt soms bijna schreeuwerig.

Het gebrek aan een grote hit heeft dit album, net als opvolger Tennis, tamelijk geruisloos doen passeren.

Interessante collectie met een boel nummers die nog niet eerder op cd zijn verschenen. Veelal b-kantjes en speciale mixen (die niet allemaal even geslaagd zijn trouwens).

Maar eindelijk weer eens een verzamelaar van Chris Rea die echt iets toevoegt. Ben benieuwd wanneer Era2, Era3 etc. verschijnen. Ik kijk er naar uit.

Ik deel de meeste waarderingen hierboven niet.

De opnieuw gearrangeerde en geproduceerde versies op deze verzamelaar vind ik stuk voor stuk minder dan de originelen (m.u.v. Working on it, dat een geheel nieuw nummer is voor dit album, en derhalve geen andere versie kent).

Rea verhaspelt zijn originelen bijna tot karikaturen, met een hoger tempo en in mijn oren veel te commerciële arrangementen. Mijn tip: snor de originele versies op en houd het daarbij.

Top-of-the-bill in zijn genre. Voor mij dé plaat van 1986, en ik weet dat er heel veel moois verscheen in dat jaar.

Ik volg Chris Rea sinds zijn top 40-notering Josephine. Chris Rea - Shamrock Diaries (1985) - MusicMeter.nl was mijn eerst cd.
Het blijft een heerlijke, tijdloze muzikant met een unieke stijl. Het bluesepos Chris Rea - (Blue Guitars) (2005) - MusicMeter.nl vormde een prachtige apotheose van een lange en produktieve carriere.



Het zou zomaar eens zijn laatste kunnen zijn inderdaad. Ik ben echter nog niet op het punt dat dit een "pareltje erbij" is. Het komt op mij over alsof Chris de overblijvertjes van Blue Guitars alsnog heeft uitgebracht. Ik vind het geen hoogvlieger.

Ik had nog niet gestemd, zag ik. Bij deze vijf sterren.

Chris Rea op de top van zijn kunnen. Het drieluik Shamrock/Beach/Dancing behoort nog steeds tot het beste wat hij heeft gemaakt.

Deze plaat klinkt een beetje als een allegaartje. Rockachtige nummers, afgewisseld door ballads en zelfs instrumentaaltjes. Het lijkt alsof Chris hier al vroeg in zijn carrière de muzikale weg is kwijtgeraakt.

Dit is de laatste van de "vroege" Chris Rea-periode, zo zie ik het tenminste. Zelf had hij wellicht ook het idee een herstart te kunnen gebruiken, gezien de titelloze opvolger van dit album.

Running On Empty, wij komen samen een heel eind qua Chris Rea, volgens mij.

Dit album werd destijds in de pers geprezen als zijn Magnum Opus, maar ik heb nooit begrepen waarop dat was gebaseerd. Na de (veel te) lange opener RTH 1, volgt het zeer goede RTH 2, dat tevens de grote single van dit album was.

Ook You must be evil, Texas en Daytona zijn wereldnummers. Maar voor de rest is het "gewoon" een degelijke Rea-plaat. Uitsmijter Tell me there's a heaven sla ik altijd over. Iets te zoetsappig naar mijn smaak.

Mag ik dit het eerste volwassen album van Chris Rea noemen?
Met I Can Hear Your Heart Beat zette hij zichzelf vijf jaar na Fool opnieuw internationaal op de kaart.

Maar dit album is zo veel meer dan deze hitsingle. Met uitzondering van Hey You staat er geen zwak nummer op. Heerlijk "droog" uitgemixt ook, rustig aan de oren.

Dit was mijn tweede Rea-album in de collectie (na Shamrock) en ik heb hem helemaal grijs gedraaid.

Fool if you think it's over was meteen een dijk van een internationale hit (hoewel het nummer in Nederland niet verder kwam dan nr.25). Het is wmb ook gelijk het hoogtepunt van een verder middelmatig album.

Benny Santini was trouwens de artiestennaam die de platenmaatschappij voor Chris had bedacht, maar door hem werd verworpen.

Degelijk Rea-album, tussen twee pareltjes in. Mijn favorieten zijn Ace of Hearts en Winning, al staat er met uitzondering van Touché d'Amour geen slecht nummer op.

Ik heb me wel altijd afgevraagd waarom er maar 9 nummers op dit album staan.