Hoewel Van goed bij stem is, klinkt dit album een tikje gemakzuchtig. Als een agendapunt dat nog even op een zondagmiddag moest worden afgewerkt.

Openingstrack, titelnummer en Let The Slave zijn mijn favorieten. Verder blijft er niet veel hangen.

Ik heb hem weer eens opgezet en het is inderdaad niet Van's makkelijkste plaat. Ook het "grote gebaar", zoals Gyzzz zegt, herken ik helemaal. Echt een album waarvoor je in de stemming moet zijn en dat ben ik persoonlijk niet zo vaak.

Het is het werk van een ontwakende meester, niet te verwarren met een meesterwerk. Uit de vroege periode pak ik toch makkelijker naar Moondance of Blowin' Your Mind.

Zoals voor velen van mijn generatie, was dit de eerste lp van Van the Man. Gebaseerd op het singlesucces van Have I told you lately? Afgezien van twee platen in mijn ouders’ kast, kende ik nog weinig van Van.

En voor de eerste houd je altijd een speciaal plekje. Deze vliegt nog met enige regelmaat de naald op, tot groot genoegen.

Ik vind deze de beste van de trilogy. Heerlijke bluesplaat en wat heeft Van daar toch een geschikte stem voor. Goed gekozen covers en heerlijke originelen. Idem voor de gastzangers, die prima in deze sfeer meekunnen. Onderschat album.

Ik vind je bespreking de spijker op de kop. De plaat mist elke diepgang en Linda heeft een stem die naast Van niet uit de verf komt. Je hoort haar meestal als een verkapte achtergrondzangeres meepiepen. Linda Gail Lewis heeft zelf de nodige albums op haar naam staan, maar ik ben niet getriggerd om die eens te gaan opzoeken.

Voor de liefhebbers van het genre is dit misschien nog leuk, maar als Van-plaat doorstaat hij de keuring niet.