Roxy6 schreef:
Na het -in mijn ogen- geslaagde uitstapje As time goes by- a trip down memory lane-komt Ferry in 2002 met zijn eerste album in de nieuwe eeuw gevuld met "eigen" Werk en een enkele cover. (twee van Bob Dylan, zijn grote leverancier voor goed songmateriaal).
En om direct met de deur in huis te vallen: het is een SUPER album!
Ook dit keer wist Ferry een legioen aan perfecte muzikanten om zich heen te verzamelen om tot het beste resultaat te komen, echter geen van de oude Roxy Music mede-bandleden geven hier acte de presence. En dat is opvallend aangezien ze nog wel met elkaar tourden in die tijd.
Wel heeft Roxy kompaan van het eerste uur Brian Eno meegeschreven aan de laatste track.
Hieronder ga ik even langs de opmerkelijke nummers die dit album tot een feest voor de trommelvliezen maakt:
De opener: It's All over Now, Baby Blue ( een van de nummers van zijn Amerikaanse collega

is Vintage Ferry in de jaren 70. Strak en goed geproduceerd.
Crue: zou een Roxy Music nummer geweest kunnen zijn, geweldig qua tekst en muzikale gedrevenheid.
Goddess of Love: een swingende aubade aan Marilyn Monroe, catchy, knipperend en tijdloos, mede geproduceerd door Dave Stewart (Eurythmics).
Don't Think Twice, It's All Right: in mijn oren de beste cover die Ferry ooit heeft gemaakt van een Dylan song, om te janken zo mooi...
Nobody Loves Me: ook een monument van een song, beeldschoon.
Fool for Love: Ook dit had een Roxy Song kunnen zijn. Weergaloos....
Hiroshima: Onheilspellend, melancholieke en een "wall of sound", met een hoofdrol voor diverse gisteren....
One Way Love: een ultieme popsingle, die volgens mij nooit op single is verschenen, ook hierin de herkenbare producershand van Dave Stewart.
I Thought: een prachtige compositie geschreven door Bryan F. en Brian E.
Ook hier een melancholische ondertoon maar prachtig gearrangeerd en uitgevoerd....
Afsluiter van Frantic, een absoluut Statement in het oeuvre van Bryan Ferry.