Na enkele malen beluisterd moet ik helaas bekennen dat dit niet mijn smaak is. Ik ken beide heren muzikaal gezien goed, Marillion was vroeger één van mijn favorieten, zeker tijdens de Fish era, maar ook zeker de eerste 4 albums met H. Daarna heb ik Marillion nog vaak geluisterd, maar het pakt me niet, helaas. Tangerine Dream is mijn favoriete band aller tijden. Al moet ik wel bekennen dat dat vooral de muziek was die ze maakten tussen 1970 en 1990, daarna kwam er voor mij heel af en toe nog wel iets interessants uit hun koker, maar de koek was eigenlijk wel op.
Thorsten heeft de ondankbare taak gekregen om Tangerine Dream in leven te houden, wat maar sporadis lukt, is mijn mening.
Deze twee muzikanten samen klinkt niet heel erg voor de hand, maar daarom eigenlijk deste interessanter, althans op papier. In de praktijk klinkt het in mijn oren erg naar het huidige, voor mij ongeinspireerde Tangerine Dream, met daaroverheen een gitaarsausje. De tracks hebben een mooie opbouw, maar blijven bij mij niet hangen. Eigenlijk hetzelfde als bij het hedendaagse Tangerine Dream en Marillion naar mijn mening.
Klinkt allemaal best lekker, maar het is voor mij niet iets wat ik met regelmaat zal gaan luisteren.
2,5 ster.

Eindelijk weer eens een album van DT waarvan ik nu na een paar keer geluisterd te hebben, merk dat ik die veel vaker ga luisteren dan de laatste, pak hem hem beet, 5 albums van de heren.
De invloed van Mike Portnoy is hoorbaar en voelbaar, en de muziek klinkt voor mij erg geïnspireerd.
Degelijk album, 4 sterren.
DT doet waar ze goed in zijn, niets meer en niets minder. Je houdt ervan of niet, zo simpel is het. Ik hou er wel van in ieder geval.
Laten we eerlijk zijn, om na 40 jaar nog steeds met zulke hoogwaardige en geïnspireerde muziek te komen is op zich al noemenswaardige prestatie.

Prima album, en een goede logische opvolger voor Far Side Of The Face wat mij betreft.
Echt anders of vernieuwend is het niet, maar het klinkt allemaal wel heel goed en geinspireerd. Vooral The Clock That Forgot Time vind ik erg goed, vooral met de bijbehorende clip erbij:
https://youtu.be/BKzrmwaFRv8?si=Esz8Dx9wnK2uxx0e
Afwisselende tracks, die niet te lang duren, veel percussie en behoorlijk wat gitaar, of gitaargestuurde electronische klanken ("guitartronics")

Jammer dat hij geen deel meer uitmaakt van Tangerine Dream, want dit is echt vele malen beter dan wat Tangerine Dream tegenwoordig uitbrengt.

Ik zou Jerome graag weer eens live zien, de laatste keer was met LOOM in 2016 (!)

Debuut album van deze 2 giganten, vooral Vangelis vind ik op dit album musiceren op eenzame hoogte, zijn hele trukendoos komt voorbij.
Het album vliegt alle kanten op wat betreft dynamiek; harde en zachte, en soms snoeiharde momenten wisselen elkaar af. Wonderlijke combinatie deze 2 artiesten, de stem van Jon past goed bij de rijke klanken van de meester Vangelis.
Het enige mindere nummer vind ik The Road, de rest gaat er bij mij in als zoete koek, geweldig.
Hoogtepunten zijn voor mij Curious Electric ( wat een opener! ), Each and Everyday/ Bird Song, Far Away In Bagaad, One More Time en A Play Within A Play. I Hear You Now is de enige hit op dit album.
Voor mij is dit eerste album toch wel de beste van allevier, op de voet gevolgd door Private Collection.
De door Vangelis zelf geremasterde versie klinkt wat helderder, al is er soms wat teveel extra echo of reverb toegevoegd naar mijn smaak.
Kortom, volop genieten.
Dit album was voor mij de eerste kennismaking met Jon Anderson, waarna de ontdekkingsreis van Yes begon.

Fenomenale registratie van een reeks concerten van Rick Wakeman uit 2023. Complete uitvoeringen van Six Wives, King Arthur en Journey to the Centre of the Earth en een aantal Yes classics. Toegegeven, die Yes nummers hadden er voor mij niet op gehoeven, maar ze horen ook bij Rick.
De band is in topvorm, en Rick beroert de toetsen alsof hij aan het begin van zijn carrière zit.
Verpakt in een prachtige box met uitgebreide liner notes van Rick is dit een lust voor oor en oog. Aanrader voor Rick Wakeman liefhebbers

RPWL heeft mij nooit echt helemaal kunnen boeien, om de één of andere reden, waarom is mij niet helemaal duidelijk. Jaren terug schafte ik World Through My Eyes aan, een album wat ik wel kon waarderen, maar om eerlijk te zijn, nog zelden naar luister. De andere albums heb ik allemaal wel een keer of een aantal keren beluisterd, maar bleven nooit echt hangen.
Tot het uitkomen van Tales From Outer Space, die klikte gelijk bij mij. Wat een heerlijk album is dat! Ik denk dat dat één van mijn meest beluisterde albums is op het moment van uitkomen tot vandaag. Al geef ik wel toe dat ik Not Our Place To Be elke keer skip, dat vind ik een irritant nummer. Dat album was gelijk de aanleiding om toch maar weer eens de voorgaande albums nader te beluisteren, maar helaas, die doen me nog steeds zeer weinig.... maar ik blijf volhouden!
Op het moment dat Crime Scene uitkwam, was ik er als de kippen bij, hopende dat het in het verlengde zou liggen van Tales; ik werd niet teleurgesteld. Al had Crime Scene wel wat meer luisterbeurten nodig om tot bijna dezelfde conclusie te komen: geweldig album! Ik heb eigenlijk altijd muziek op staan, maar er zijn wel eens momenten dat ik niet goed weet wat ik nu weer eens moet luisteren. Dan is RPWL's Crime Scene of Tales negen van de tien keer precies wat ik nodig heb. Prachtige songs, sterke instrumentatie. Ik kijk alvast geduldig uit naar hun volgende album.

Goed album, heerlijke sound. Dit is een plaat die ik met plezier keer op keer kan draaien.
Alleen dan sla ik 1 nummer over: Not Our Place To Be. Om de een of andere reden een bloedirritant nummer. Ik denk door die herhalende strijkertjes op de achtergrond. Als ze dit nummer er niet op hadden gezet was het een voor mij 5 sterren. Nu een 4,5.

Als levenslange fan van TD moest ik na het lezen van de bovenstaande zeer gerespecteerde reviewers dit album nog maar eens beluisteren. Mijn laatste indruk was zover ik me herinner nogal teleurgesteld. Maar de ervaring leert ook dat dat kan veranderen, zeker bij Tangerine Dream.
Maar helaas.... ik ben iets minder teleurgesteld, maar het is nog steeds niet best. Ik vraag me zelfs af of mijn voorgangers reviewers en ik het wel over hetzelfde album hebben....
Ik vind dit een nogal ongeinspireerde poging, bij momenten zelfs saai. Niet te vergelijken met Kyoto, waar ik wel degelijk inspiratie en bezieling in waarneem. Slecht is het niet, maar van TD ben ik beter gewend. Helaas ging het na Blue Dawn nog verder bergafwaarts met deze band, maar dat is een ander verhaal. Ik zet nog maar een keertje Optical Race op, en ben blij dat de bijdrage van Ralph Wadephul redelijk beperkt is gebleven.
2,5 sterretjes.

Tja, wat moet je hier nu van zeggen...
Persoonlijk vind ik het origineel tijdloos en uniek, een schijf wat nog steeds met regelmaat wordt geluisterd door mij.
Waarom dan deze remake? Ik heb geen idee, voor mij slaan ze hier de plank volledig mis. Deze versie voegt voor mij niets toe aan het origineel, sterker nog, deze doet afbraak aan het origineel. De beats en ritmes irriteren me mateloos. Misschien had dit album bij mij hoger gescoord als ik het origineel niet kende.
Leuk voor de verzameling maar meer ook niet.

Wat een heerlijk album is dit toch. De mosterd wordt veelvuldig gehaald bij Pink Floyd, vooral het gitaarwerk. Ik denk dat de heren een fan waren van A Momentary Lapse Of Reason, al haalt het die kwaliteit niet.
De 2 instrumentale tracks zijn ook uitstekend. Alleen het laatste nummer is een skipper, maar voor de rest alleen maar hulde. Jammer dat het bij 1 goed album bleef, de opvolgers zijn erg zwak vind ik.
De productie is om door een ringetje te halen, al klink alles wel erg eighties, vooral de drumsound, maar dat bevalt mij wel.