Ik heb dit soloalbum van meestergitarist van Haken een tijdje links laten liggen. Mijn oppervlakkige indruk en veel te snelle conclusie was dat van trashmetal met een sausje prog. Dat leek me niet zo aantrekkelijk. Nadere en herhaalde beluistering heeft me met beide benen op de vloer gebracht. Wat een dijk van een album. Trashmetal is zeker een belangrijke bouwsteen maar wat voegt deze man daar allemaal aan toe waardoor we een heerlijke blend voorgeschoteld krijgen.

Het begin van Prehistoric Prelude in combinatie met de Roger Dean-achtige hoes brengt me even terug in het symfonische rock tijdperk maar dat is na anderhalve minuut al voorbij. Dan gaan de handschoentjes uit en belanden we al snel in Arctic Cemetery, dat ons een muzikaal landschap voorschotelt dat kenmerkend is voor het hele album waarin de razernij van de trash keer op keer afgewisseld wordt met harmonische passages. Luminous Beings is een heerlijke song met veelstemmige zang en verfijnd percussiewerk uitmondend in een rondtollend zich steeds herhalend refrein (‘Can you hear the call’).

In Alluvium is weer zo’n avontuur. Voor mij is hier met name de zang zeer indrukwekkend en bepalend voor de sfeer. Ondersteund door achtergrondkoren en uiteraard het massieve gitaarspel van Charlie worden we in het refrein (‘There must be transformation’) afgeleverd bij ‘Dead in the Water’. Ja zeker, er is behoorlijk wat trash te horen maar dan wel gestut door moderne djent en zelfs begeleidende saxofoonpartijen. Charlie weet het allemaal naadloos in elkaar te weven.

Bij Digging Deeper wordt uit een ietwat ander vaatje getapt. Een harmonisch intermezzo dat door zijn relatieve rust en melancholische sfeer het erop volgende Tiktaalika in het juiste daglicht zet. Schrille en weerbarstige gitaarrifs laag voor laag uitgebouwd in een complex weefwerkje waarbij na 5 minuten een akoestische gitaar een nieuw thema introduceert. Maar we worden op het verkeerde been gezet want al snel buitelen weer andere thema’s woest over elkaar heen.

Crawl Walk Run is voor mij wel een echte (bijna onversneden) trashmetal track, maar door al het meesterlijke wat er aan vooraf gaat kan ik het goed hebben. De mega-intensiteit met de repeterende grunts (‘Crawl, Walk, Run’) leiden tot de waardige afsluiter Under Polaris. Een climax die aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Aan het einde wordt het thema van Prehistoric Prelude herhaald waarmee alles gezegd lijkt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren