stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

Dat Portnoy een nieuwe impuls, een substantiële progressie zou brengen is een illusie gebleken (voor wie die illusie had tenminste). Integendeel ze grijpen nadrukkelijk terug op oude albums. Train of Thought wordt dan vooral genoemd. Aan de ene kant snap ik dat, de duistere sfeer, het hoge metal-gehalte, de intensiteit, maar aan de andere kant .. nee. Voor mij barst ToT van de, soms ongepolijste, creativiteit. Elke song is daar een avontuur, vaak brilliant, je denkt waar halen ze het vandaan. Op Parasomnia is alles veel meer bedacht. Bijna alle songs kennen een solide herkenbare structuur. Is dat erg? Nee voor mij niet. Als je van Dream Theater houdt, en doe ik, dan kom je wel aan je trekken. Maar ToT is wel echt buitencategorie.

Het concept vind ik aardig uitgewerkt. Natuurlijk de creepy sfeer, achtergrondgeluiden, de thematische verwantschap van de songs. En ook het verbindende leitmotiv dat in de prelude geïntroduceerd wordt (C-C-F-F-C-C-Bes-C etc.), in de meeste songs weer ergens opduikt en helemaal aan het einde het album afsluit.

Voor mij is dit album niet beter dan de 2 voorgaande DT albums, AVFTOTW nog iets beter en frisser. Ik was zeer gecharmeerd van het creatieve en verfijnde percussiewerk van Mangini. Dat raakt mij meer dan de album-brede, soms wat al te dominante roffels van Portnoy. Begrijp me niet verkeerd, ik heb groot respect voor Portnoy en de terugkeer in de band is gezien de langdurige vriendschap en chemie tussen de heren, zeer begrijpelijk.

Maar wie ik liever op het schild zou hijsen is John Petrucci. Stelt die man ooit teleur? Ook op dit album is hij weer fenomenaal. Voorbeeldje : de ballad, voorlaatste track, heeft voor mij niet zoveel om het lijf, beetje clichématig. Maar dan vanaf de 5e minuut lanceert hij een solo, niet alleen virtuoos maar ook met grote emotionele zeggingskracht die onder mijn huid kruipt en uiteindelijk veel goed maakt. Ik hoor hier het beste van David Gilmour en Steve Hackett bij elkaar komen. En dat doet mij als ouwerwetse progrocker bijzonder goed.

Tot slot nog even de Epic. Die stijgt voor mij met kop en schouders uit boven alle andere tracks. De ideeënrijkdom van melodieën, riffs, akkoordentransities. Zo’n stuk waarbij je aan het einde denkt: ‘is het al afgelopen?’ Ongeveer vanaf de 11e minuut stijgt het naar grote hoogte en dan die bloedmooie melodie die ons naar het einde voert, toch maar mooi gezongen door James..

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren