Al vanaf de eerste maten van Tyrannicide maakt Charlie ons duidelijk dat hij er met dit album geen doekjes om windt. Hij ramt er lekker in maar voor mij is deze opener te droog. Ook in de tweede track klinkt het couplet nog vrij monotoon maar het refrein trekt gelukkig een nieuw venstertje open en dat geeft wat lucht.

Forbidden Zone kan me meer bekoren. De aanvang is hoekig en de grunts sturen je onverbiddelijk de afgrond in als je niet beter wist. Maar dan in het refrein ‘Take me to a place no one will ever go’. Blijkbaar zijn er nieuwe zones mogelijk ook al zijn ze forbidden. Er klinken twee afwisselende zanglijnen naar het refrein toe (clean versus harsh) die elkaar lijken aan te vullen, of is het vragen en antwoorden? We komen op dreef. Maar een van de mooiste stukken volgt daarna. Een akoestische gitaar leidt een rustige melodie in die geleidelijk wat steviger wordt. Melodisch is dit van grote schoonheid. En puur qua zang is Mesozoic Mantras by far het meest indrukwekkend van dit album. Holy crap wat kan deze man zingen!

Fault lines start voor mij weer net iets te cliché maar gelukkig ontwikkelt het zich naar meer genietbare passages. Want aan de ene kant is het heavy en trash wat de klok slaat. Maar anderzijds is er door de voortdurende variaties en versierinkjes zeker veel te genieten. En het eindigt in stijl : furieus met alle registers open.

Give up the Ghost is weer ronduit middelmatig, muzikaal te mager. Daar komt bij dat ook de zanger me hier totaal niet kan bekoren. Lost Continent laat er geen misverstand over bestaan dat het continent ook echt ‘lost’ is. Hoe trash wil je het hebben? Maar er is ook een keerzijde: ‘I can see the writing on the wall’. De scream wordt dan ingeruild voor clean, maar dat is van korte duur.

De afsluiter is een heerlijke instrumentale track die voor mij de kers op de taart is. Er wordt recht gedaan aan de algehele grimmige sfeer van het album maar het bevat ook warme momenten waardoor je de indruk wordt gegeven dat het nog niet definitief gedaan is met het rijk van Pangaea. Daarmee krijgt het album een waardige afronding. Maar waarom is Chicxulub in hemelsnaam gebrandmerkt tot een bonus track?

Al met al is dit een duivelse proeve van grote muzikale bekwaamheid. Maar er ‘haakt’ voor mij wel iets. Ik weet dat ik dit niet moet vergelijken met Haken maar ik kan de verleiding niet helemaal weerstaan. En hoewel ik zeker kan genieten van het vlijmscherpe gitaarspel van Charlie en hoor dat de strakke en bijwijlen complexe ritmes bij de heren Darby Todd en Connor Green in goede handen zijn, mis ik toch iets van die briljante melodische inkleuring die Haken zo onnavolgbaar maakt.

stem geplaatst

stem geplaatst