stem geplaatst

stem geplaatst

Wat mag je verwachten van een band die na 13 jaar een nieuw album uitbrengt? Nou luister maar naar ‘In Verses’. Karnivool klinkt na zoveel tijd nog steeds en opnieuw zeer geïnspireerd. De toewijding en muzikaliteit spat er van af. Natuurlijk is er veel herkenning uit vroegere albums maar elke song staat op zichzelf en kent zijn eigen opbouw en timbre.
Maar er is ook een fundamentele sfeer over het hele album die ik het beste kan omschrijven met ‘onheilszwanger’. Ook in de wat rustigere nummers liggen gevaar en catastrofes onvermijdelijk op de loer.

Ghost is een toepasselijke opener die mij meteen onder de huid kruipt. Drone bouwt wat subtieler op maar na bijna 2 minuten word je beetgepakt door het zware tegendraadse gitaarwerk. Dat doet Karnivool zo meesterlijk : er zijn steeds herkenbare en herhaalde melodielijnen maar plotseling word je dan weer op het verkeerde been gezet: zware bas en gitaren scheuren tegen het ritme in, reflectieve passages ontaarden in zware gitaarwolken die niets minder dan een crisis in aantocht beloven. Zo start ook Animation bedrieglijk rustig maar naarmate het einde nadert is er weer heel veel gebeurd. Met Conversations heerst er voor het eerst echt een andere vibe alsof we als luisteraar even op adem moeten komen. Maar ook hier wordt met de beide gitaren een mooi muzikaal tapijtje gelegd en luister ook eens naar de fijne drumpartijen. In Reanimation is het Guthrie Govan waar ik zeer benieuwd naar was. Maar de gitaarkunstenaar stelt zich bijzonder bescheiden op. Misschien was hij in de buurt en niet te beroerd om een (zeer) kleine intermezzo te verzorgen.

All it takes is voor mij weer zo’n heerlijke binnenkomer, letterlijk. Vanaf het begin dreunt die plukkende bas genadeloos in mijn middenrif. Dan vanaf enkele minuten die klaaglijke, oosters aandoende, hoge zang die de hoofdmelodie extra gewicht geeft. In dit lied klaagt, dreunt, reutelt en stampt alles quasi-chaotisch maar geniaal geordend naar het einde toe. Remote Self Control doet me het meest aan Asymmetry denken. Het straalt een soort anarchistische sfeer uit waar nu eens geen enkel tussentijds rustpunt gevonden wordt. En opmerkelijk zijn ook die rusteloze rollende drums, een soort marathon voor de drummer.

Dan komt voor mij het absolute hoogtepunt: Opal. Waar Ian Kenny mij in veel nummers weet te raken spant hij hier de kroon. Maar de hele muzikale omlijsting is indringend, gevoelvol en wonderschoon. Salva is een zorgvuldig gekozen afsluiter. Misschien voor velen een rare vergelijking maar als functie op het gehele album zie ik een gelijkenis met Eyes of Ebony op Fauna van Haken: er wordt als eindpunt al wat gas teruggenomen, waardoor het gezien de rest van het album een beetje een vreemde eend in de bijt is maar de verbinding blijft bestaan en zonder urgentie te verliezen. Heel mooi en stemmig hoe de bag pipes het einde inluiden en daarmee dit lied maar ook het hele album waardig afronden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren